ਪਰੁषਂ ਦਾਰੁਣਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਕ੍ਰੂਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਤਾਪਨਮ੍। ਸੀਤਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸੀਤਾ ਬਾਰੇ ਇਹ ਕਠੋਰ, ਦਰਦਨਾਕ, ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਤਂ ਤੁ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਗਤਮਾਨਸਮ੍। ਭृਸ਼ਾਨੁਰਕ੍ਤਮੇਧਾਵੀ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੌਤ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਜੀਵਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਵਿਨष੍ਟੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰਤੋऽਪਿ ਮਰਿष੍ਯਤਿ। ਭਰਤਂ ਚ ਮृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਖੋ ਗਏ ਸੁਣੇਗਾ, ਭਰਤ ਵੀ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ; ਤੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਮृਤਾਨ੍ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਨ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਤਰਃ। ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਚ ਕੈਕੇਯੀ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਵਾਂ—ਕਉਸਲਿਆ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਤੇ ਕੈਕੇਈ—ਵੀ ਜੀਉਂਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੀਆਂ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕृਤਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਯਸਂਧਸ਼੍ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਲਵਗਾਧਿਪਃ। ਰਾਮਂ ਤਥਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਕਦਰਦਾਨ ਤੇ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਇੰਝ ਆਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ।
ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਦੀਨਾ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਪੀਡਿਤਾ ਭਰ੍ਤृਸ਼ੋਕੇਨ ਰੁਮਾ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਰੁਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਦਾਸ, ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਤਪਸੀ ਹੈ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼ੋਕ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗੀ।
ਵਾਲਿਜੇਨ ਤੁ ਦੁਃਖੇਨ ਪੀਡਿਤਾ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਾਗਤਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਤਾਰਾਪਿ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵਾਲੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਸ਼ੋਕ ਵਿੱਚ ਗਲ ਗਈ ਤਾਰਾ ਰਾਣੀ ਵੀ ਜੀਉਂਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵ੍ਯਸਨੇਨ ਚ। ਕੁਮਾਰੋऽਪ੍ਯਂਗਦਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਜਹਿष੍ਯਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ, ਅੰਗਦ ਵੀ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ।
ਭਰ੍ਤृਜੇਨ ਤੁ ਦੁਃਖੇਨ ਅਭਿਭੂਤਾ ਵਨੌਕਸਃ। ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਭਿਹਨਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਲੈਰ੍ਮੁष੍ਟਿਭਿਰੇਵ ਚ
ਪਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਹਥੇਲੀਆਂ ਤੇ ਮੁੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਣਗੇ।
ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇਨਾਨੁਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਮਾਨੇਨ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ। ਲਾਲਿਤਾਃ ਕਪਿਨਾਥੇਨ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਨਰਾਃ
ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਪਿਆਰ, ਦਇਆ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ।
ਨ ਵਨੇषੁ ਨ ਸ਼ੈਲੇषੁ ਨ ਨਿਰੋਧੇषੁ ਵਾ ਪੁਨਃ। ਕ੍ਰੀਡਾਮਨੁਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮੇਤ੍ਯ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਾਃ
ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਹੁਣ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਦਾ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਲੈਣਗੇ।
ਸਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤृਵ੍ਯਸਨਪੀਡਿਤਾਃ। ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਤਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮੇषੁ ਵਿषਮੇषੁ ਚ
ਪਤੀ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ, ਸਮਤਲ ਜਗ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦੇਣਗੇ।
ਵਿषਮੁਦ੍ਬਨ੍ਧਨਂ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਜ੍ਵਲਨਸ੍ਯ ਵਾ। ਉਪਵਾਸਮਥੋ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਨਰਾਃ
ਵਾਨਰ ਜ਼ਹਿਰ, ਫੰਨ੍ਹਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ, ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣਗੇ।
ਘੋਰਮਾਰੋਦਨਂ ਮਨ੍ਯੇ ਗਤੇ ਮਯਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਵਨੌਕਸਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਿਆਨਕ ਰੋਣਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਉੜੀਕ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸੋऽਹਂ ਨੈਵ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਨਗਰੀਮਿਤਃ। ਨਹਿ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਮੈਥਿਲੀਂ ਵਿਨਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਮੈਥਿਲੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਮਯ੍ਯਗਚ੍ਛਤਿ ਚੇਹਸ੍ਥੇ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨੌ ਮਹਾਰਥੌ। ਆਸ਼ਯਾ ਤੌ ਧਰਿष੍ਯੇਤੇ ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚ ਤਰਸ੍ਵਿਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੋਨੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ, ਉਮੀਦ ਵਿੱਚ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਹਸ੍ਤਾਦਾਨੋ ਮੁਖਾਦਾਨੋ ਨਿਯਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਿਕਃ। ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਹ੍ਯਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਹੱਥ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾਗਰਾਨੂਪਜੇ ਦੇਸ਼ੇ ਬਹੁਮੂਲਫਲੋਦਕੇ। ਚਿਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਿਦ੍ਧਮਰਣੀਸੁਤਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਜੜਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਚਿਤਾ ਬਣਾਕੇ, ਅਰਣੀ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਉਪਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਵਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਲਿਂਗਿਨਂ ਸਾਧਯਿष੍ਯਤਃ। ਸ਼ਰੀਰਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਯਸਾਃ ਸ਼੍ਵਾਪਦਾਨਿ ਚ
ਜਾਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੋਵਾਂ, ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਕਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਖਾ ਲੈਣਗੇ।
ਇਦਮਪ੍ਯृषਿਭਿਰ੍ਦृष੍ਟਂ ਨਿਰ੍ਯਾਣਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਸਮ੍ਯਗਾਪਃ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਚੇਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਾਨਕੀਮ੍
ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੈ: ਜੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸੁਜਾਤਮੂਲਾ ਸੁਭਗਾ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਲਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾ ਚਿਰਰਾਤ੍ਰਾਯ ਮਮ ਸੀਤਾਮਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਸੁੰਦਰ ਜੜਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੁਭਾਗੀ, ਸ਼ੋਭਾ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੜ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਾਪਸੋ ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਯਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਿਕਃ। ਨੇਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਾਮਦृष੍ਟ੍ਵਾਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਮੈਂ ਤਪਸੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਿਯਮਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾਣ ਵਾਲਾ; ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੀਤਾ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਯਦਿ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸੀਤਾਮਨਧਿਗਮ੍ਯ ਤਾਮ੍। ਅਂਗਦਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਾਨਰੈਰ੍ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅੰਗਦ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਜੀਵਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ।
ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਬਹਵੋ ਦੋषਾ ਜੀਵਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਦ੍ਰਕਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਧਰਿष੍ਯਾਮਿ ਧ੍ਰੁਵੋ ਜੀਵਤਿ ਸਂਗਮਃ
ਵਿਨਾਸ਼ ਨਾਲ ਕਈ ਬੁਰਾਈਆਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਬਚਾਵਾਂਗਾ, ਮਿਲਾਪ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਦੁਃਖਂ ਮਨਸਾ ਧਾਰਯਨ੍ ਬਹੁ। ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ ਤਦਾ ਪਾਰਂ ਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਆਪਣੇ ਗਮ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਕ੍ਰਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਧੈਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਰਾਵਣਂ ਵਾ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਕਾਮਮਸ੍ਤੁ ਹृਤਾ ਸੀਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਚੀਰ੍ਣਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਹੌਸਲਾ ਪਕੜ ਕੇ, ਢੀਠ ਵਾਨਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਮੈਂ ਰਾਵਣ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਚਾਹੇ ਸੀਤਾ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਅਥਵੈਨਂ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਉਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਸਾਗਰਮ੍। ਰਾਮਾਯੋਪਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼ੁਂ ਪਸ਼ੁਪਤੇਰਿਵ
ਜਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਲੰਘ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਸਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸੀਤਾਮਨਧਿਗਮ੍ਯ ਤਾਮ੍। ਧ੍ਯਾਨਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਯਾਵਤ੍ ਸੀਤਾਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਮਪਤ੍ਨੀਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਤਾਵਦੇਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਲਂਕਾਂ ਵਿਚਿਨੋਮਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਸੀਤਾ, ਰਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ, ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ, ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੋਜਾਂਗਾ।
ਸਮ੍ਪਾਤਿਵਚਨਾਚ੍ਚਾਪਿ ਰਾਮਂ ਯਦ੍ਯਾਨਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਰਾਘਵੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਨ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਸੰਪਾਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਿਨਾ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।