ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਮਹਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਧ੍ਰੁਵਂ ਪ੍ਰਾਯਮੁਪਾਸਿष੍ਯੇ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵ੍ਯਤਿਵਰ੍ਤਨੇ
ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ 'ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕਿਂ ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨਂਗਦਸ਼੍ਚ ਸਃ। ਗਤਂ ਪਾਰਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਵੱਡੇ ਜਾਮਬਵਾਨ, ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ?
ਅਨਿਰ੍ਵੇਦਃ ਸ਼੍ਰਿਯੋ ਮੂਲਮਨਿਰ੍ਵੇਦਃ ਪਰਂ ਸੁਖਮ੍। ਭੂਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਚੇष੍ਯਾਮਿ ਨ ਯਤ੍ਰ ਵਿਚਯਃ ਕृਤਃ
ਹੌਸਲਾ ਹੀ ਸੁਖ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਫਿਰ ਖੋਜਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਅਨਿਰ੍ਵੇਦੋ ਹਿ ਸਤਤਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥੇषੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ। ਕਰੋਤਿ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਤੋਃ ਕਰ੍ਮ ਯਚ੍ਚ ਕਰੋਤਿ ਸਃ
ਹੌਸਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਕੰਮ 'ਚ ਸਫਲਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਉਹ ਕੰਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਪਾਨਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚਿਤਾਸ੍ਤਥਾ ਪੁष੍ਪਗृਹਾਣਿ ਚ। ਚਿਤ੍ਰਸ਼ਾਲਾਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤਾ ਭੂਯਃ ਕ੍ਰੀਡਾਗृਹਾਣਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ, ਰੰਗੀਨ ਕਮਰੇ ਅਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵੇਖੇ।
ਨਿष੍ਕੁਟਾਨ੍ਤਰਰਥ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭੂਯੋऽਪਿ ਵਿਚੇਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਅੰਦਰਲੇ ਆੰਗਣ, ਤੰਗ ਗਲੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਲ ਵੇਖੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਖੋਜਣ ਲੱਗਾ।
ਭੂਮੀਗृਹਾਂਸ਼੍ਚੈਤ੍ਯਗृਹਾਨ੍ ਗृਹਾਤਿਗृਹਕਾਨਪਿ। ਉਤ੍ਪਤਨ੍ ਨਿਪਤਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਪੁਨਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਘਰਾਂ, ਮੰਦਰਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਛੋਟੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉੱਡਦਾ, ਉਤਰਦਾ, ਕਦੇ ਰੁਕਦਾ, ਕਦੇ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਮੁੜ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ।
ਅਪਵृਣ੍ਵਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਕਪਾਟਾਨ੍ਯਵਘਟ੍ਟਯਨ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ ਨਿष੍ਪਤਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਨੁਤ੍ਪਤਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹਦਾ, ਕਿਵਾੜਾਂ ਹਟਾਉਂਦਾ, ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਡਿੱਗਦਾ, ਕਦੇ ਉੱਡਦਾ ਜਿਵੇਂ ਉਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵਮਪ੍ਯਵਕਾਸ਼ਂ ਸ ਵਿਚਚਾਰ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਚਤੁਰਂਗੁਲਮਾਤ੍ਰੋऽਪਿ ਨਾਵਕਾਸ਼ਃ ਸ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਂ ਕਪਿਰ੍ਨ ਜਗਾਮ ਸਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਬਾਂਦਰ ਹਰ ਥਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਉਂਗਲਾਂ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਕੋਈ ਕੋਣ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਨ੍ਤਰਵੀਥ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵੇਦਿਕਾਸ਼੍ਚੈਤ੍ਯਸਂਸ਼੍ਰਯਾਃ। ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇਨਾਵਲੋਕਿਤਮ੍
ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਆੰਗਣ, ਗਲੀਆਂ, ਉੱਚੇ ਚਬੂਤਰੇ, ਮੰਦਰ, ਕੂਏਂ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਡੇ — ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾ ਵਿਰੂਪਾ ਵਿਕृਤਾਸ੍ਤਥਾ। ਦृष੍ਟਾ ਹਨੁਮਤਾ ਤਤ੍ਰ ਨ ਤੁ ਸਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਥੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਬਦਸੂਰਤ ਤੇ ਵਿਗੜੀਆਂ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਪਰ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਲੋਕੇ ਪਰਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਦृष੍ਟਾ ਹਨੁਮਤਾ ਤਤ੍ਰ ਨ ਤੁ ਰਾਘਵਨਨ੍ਦਿਨੀ
ਉਹ ਇੱਥੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ।
ਨਾਗਕਨ੍ਯਾ ਵਰਾਰੋਹਾਃ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਃ। ਦृष੍ਟਾ ਹਨੁਮਤਾ ਤਤ੍ਰ ਨ ਤੁ ਸਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਹ ਇੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਗ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਪਰ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਾਗਕਨ੍ਯਾ ਬਲਾਦ੍ਧृਤਾਃ। ਦृष੍ਟਾ ਹਨੁਮਤਾ ਤਤ੍ਰ ਨ ਸਾ ਜਨਕਨਨ੍ਦਿਨੀ
ਉਹ ਇੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ਾ-ਰਾਜ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜੀਆਂ ਨਾਗ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਪਰ ਜਨਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਨਹੀਂ।
ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਾਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪਸ਼੍ਯਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਵਿषਸਾਦ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਬਾਹੁ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ-ਪੁੱਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਦ੍ਯੋਗਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਲਵਨਂ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ। ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨਿਲਸੁਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਪੁਨਰੁਪਾਗਤਃ
ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਵਨ-ਪੁੱਤਰ ਫਿਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਚ੍ਚ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਚਿਨ੍ਤਾਮੁਪਜਗਾਮਾਥ ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਚੇਤਨਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ-ਪੁੱਤਰ, ਮਹਲ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
thumb|ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਤੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨਾਤ੍ ਤੁ ਸ ਸਂਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਹਰਿਯੂਥਪਃ। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਵੇਗਵਾਨਾਸੀਦ੍ ਯਥਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ ਘਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਸਰਦਾਰ, ਮਹਲ ਤੋਂ ਚੋੜ ਤੇ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸਮ੍ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਾਨ੍। ਅਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਨਕੀਂ ਸੀਤਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਨਂ ਕਪਿਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ:
ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਲੋਲਿਤਾ ਲਂਕਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਰਤਾ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਨ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੈਦੇਹੀਂ ਸੀਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਲੰਕਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ, ਸੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਹਰ ਅੰਗ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਪਲ੍ਵਲਾਨਿ ਤਟਾਕਾਨਿ ਸਰਾਂਸਿ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥਾ। ਨਦ੍ਯੋऽਨੂਪਵਨਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਧਰਣੀਧਰਾਃ
ਝੀਲਾਂ, ਤਲਾਬ, ਪੰਡੇ, ਦਰਿਆ, ਛੋਟੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲੇ—
ਲੋਲਿਤਾ ਵਸੁਧਾ ਸਰ੍ਵਾ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਾਨਕੀਮ੍। ਇਹ ਸਮ੍ਪਾਤਿਨਾ ਸੀਤਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਆਖ੍ਯਾਤਾ ਗृਧ੍ਰਰਾਜੇਨ ਨ ਚ ਸਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨ ਕਿਮ੍
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰ ਲਈ, ਪਰ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਇੱਥੇ, ਸੰਪਾਤੀ, ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸੀਤਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ—ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਕਿਂ ਨੁ ਸੀਤਾਥ ਵੈਦੇਹੀ ਮੈਥਿਲੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਉਪਤਿष੍ਠੇਤ ਵਿਵਸ਼ਾ ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾ ਬਲਾਤ੍
ਕੀ ਸੀਤਾ, ਵੈਦੇਹੀ, ਮੈਥਿਲੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਗਈ ਸੀ, ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਕੇ ਮਰ ਗਈ?
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਤ੍ਪਤਤੋ ਮਨ੍ਯੇ ਸੀਤਾਮਾਦਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਬਿਭ੍ਯਤੋ ਰਾਮਬਾਣਾਨਾਮਨ੍ਤਰਾ ਪਤਿਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਰਾਖਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੋਵੇ।
ਅਥਵਾ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਯਾਃ ਪਥਿ ਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤੇ। ਮਨ੍ਯੇ ਪਤਿਤਮਾਰ੍ਯਾਯਾ ਹृਦਯਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾਗਰਮ੍
ਜਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਿਧਾਂ ਦਾ ਆਵਾਗमन ਹੁੰਦਾ ਹੈ, noble ਸੀਤਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਡੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੋਵੇ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯੋਰੁਵੇਗੇਨ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡਿਤੇਨ ਚ। ਤਯਾ ਮਨ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਜੀਵਿਤਮਾਰ੍ਯਯਾ
ਰਾਵਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਬ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ noble ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ।
ਉਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਸਾ ਨੂਨਂ ਸਾਗਰਂ ਕ੍ਰਮਤਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਚੇष੍ਟਮਾਨਾ ਪਤਿਤਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਲੰਘ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਹਲਚਲ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੋਵੇ।
ਆਹੋ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੇਣ ਚਾਨੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਸ਼ੀਲਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਬਨ੍ਧੁਰ੍ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸੀਤਾ ਰਾਵਣੇਨ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਜਾਂ, ਇਹ ਨੀਚ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀਤਾ ਦੇ ਪਾਸ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇਜ਼ਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਥਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀਭਿਰਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਅਦੁष੍ਟਾ ਦੁष੍ਟਭਾਵਾਭਿਰ੍ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਾਂ, ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੰਦਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਰਮਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।