ਉਚਿਤੇष੍ਵਪਿ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ ਤਾਸਾਂ ਯੋषਿਤਾਂ ਤਦਾ। ਵਿਵੇਕਃ ਸ਼ਕ੍ਯ ਆਧਾਤੁਂ ਭੂषਣਾਂਗਾਮ੍ਬਰਸ੍ਰਜਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ, ਸਰੀਰਾਂ, ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ।
ਰਾਵਣੇ ਸੁਖਸਂਵਿष੍ਟੇ ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਿਵਿਧਪ੍ਰਭਾਃ। ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾ ਦੀਪਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋ ਨਿਮਿषਾ ਇਵ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾਂ ਝਪਕੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੋਣ।
ਰਾਜਰ੍षਿਵਿਪ੍ਰਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਚ ਯੋषਿਤਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਚਾਭਵਨ੍ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਵਸ਼ਂਗਤਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ।
ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੇਨ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਸਮਦਾ ਮਦਨੇਨੈਵ ਮੋਹਿਤਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦਾਗਤਾਃ
ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਉਹ ਮੋਹ ਤੇ ਮਦ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸਨ; ਕੁਝ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਆਈਆਂ ਸਨ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਮਦਾਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯੋਪਪਨ੍ਨੇਨ ਗੁਣੇਨ ਲਬ੍ਧਾਃ। ਨ ਚਾਨ੍ਯਕਾਮਾਪਿ ਨ ਚਾਨ੍ਯਪੂਰ੍ਵਾ ਵਿਨਾ ਵਰਾਰ੍ਹਾਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਂ ਤੁ
ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਔਰਤ ਜਬਰ ਨਾਲ, ਬਲ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਸੀ—ਸਿਰਫ ਜਨਕ ਦੀ ਸੁਪਤ੍ਰੀ ਛੱਡ ਕੇ।
ਨ ਚਾਕੁਲੀਨਾ ਨ ਚ ਹੀਨਰੂਪਾ ਨਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਨਾਨੁਪਚਾਰਯੁਕ੍ਤਾ। ਭਾਰ੍ਯਾਭਵਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਨ ਹੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨ ਚਾਪਿ ਕਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਕਾਮਨੀਯਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨੀਚ ਕੁਲ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅਦਬ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਵੀ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਕਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਪਸੰਦ ਸੀ।
ਬਭੂਵ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੁ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਯਦੀਦृਸ਼ੀ ਰਾਘਵਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ। ਇਮਾ ਮਹਾਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਭਾਰ੍ਯਾਃ ਸੁਜਾਤਮਸ੍ਯੇਤਿ ਹਿ ਸਾਧੁਬੁਦ੍ਧੇਃ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ—'ਜੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਐਸੀਆਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਹਾਰਾਖਸ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਹੀ ਹਨ'—ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਸੀ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਸੋऽਚਿਨ੍ਤਯਦਾਤ੍ਤਰੂਪੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾ ਗੁਣਤੋ ਹਿ ਸੀਤਾ। ਅਥਾਯਮਸ੍ਯਾਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਲਂਕੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕष੍ਟਮਨਾਰ੍ਯਕਰ੍ਮ
ਉਹ ਫਿਰ ਚੁਪ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ—'ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸੀਤਾ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਲੰਕਾ ਦਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹੈ।'
thumb|ਦਸ਼ਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਦਸ਼ਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਸਰਗ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯੋਪਮਂ ਮੁਖ੍ਯਂ ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਮ੍। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਯਨਾਸਨਮ੍
ਉੱਥੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਿੰਗਾਸਨ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਸਫੈਦ ਕੱਚ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ।
ਦਾਨ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਂਗੈਰ੍ਵੈਦੂਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਰਾਸਨੈਃ। ਮਹਾਰ੍ਹਾਸ੍ਤਰਣੋਪੇਤੈਰੁਪਪਨ੍ਨਂ ਮਹਾਧਨੈਃ
ਉਹ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਨਕਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਨੀਲਾ ਪੱਥਰ ਲੱਗੇ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਬੜੀ ਦੌਲਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਚੈਕਤਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਾਣ੍ਡੁਰਂ ਛਤ੍ਰਂ ਤਾਰਾਧਿਪਤਿਸਂਨਿਭਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਇਕ ਪਾਸੇ, ਉਸ ਨੇ ਚੰਨਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਾਤਰੂਪਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੋਃ ਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਅਸ਼ੋਕਮਾਲਾਵਿਤਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਰਮਾਸਨਮ੍
ਉਹ ਪੂਰੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਸਨ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਾਲਵ੍ਯਜਨਹਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਵਰਧੂਪੇਨ ਧੂਪਿਤਮ੍
ਉਸ ਅਸਨ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲੋਂ ਚਵਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਮਹਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਰਮਾਸ੍ਤਰਣਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਾਵਿਕਾਜਿਨਸਂਵृਤਮ੍। ਦਾਮਭਿਰ੍ਵਰਮਾਲ੍ਯਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਾਦੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਰਮ ਭੇੜ ਦੀ ਉਣ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜੀਮੂਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੋਜ੍ਜ੍ਵਲਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਮਹਾਰਜਤਵਾਸਸਮ੍
ਉਸ ਅਸਨ ਉੱਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇਕ ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਲੋਹਿਤੇਨਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗਂ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ। ਸਂਧ੍ਯਾਰਕ੍ਤਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਤੋਯਦਂ ਸਤਡਿਦ੍ਗੁਣਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਲਾਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਕੀਰਾਂ ਵੀ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵृਤਮਾਭਰਣੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸੁਰੂਪਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਮ੍। ਸਵृਕ੍ਸ਼ਵਨਗੁਲ੍ਮਾਢ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਮਿਵ ਮਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਣ ਵਾਲਾ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪੀਤ੍ਵਾਪ੍ਯੁਪਰਤਂ ਚਾਪਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਭਾਸ੍ਵਰੇ ਸ਼ਯਨੇ ਵੀਰਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਖਟ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਯਥਾ ਨਾਗਂ ਰਾਵਣਂ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਆਸਾਦ੍ਯ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸੋਪਾਸਰ੍ਪਤ੍ ਸੁਭੀਤਵਤ੍
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਅਥਾਰੋਹਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੇਦਿਕਾਨ੍ਤਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਕ੍ਸ਼ੀਬਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਸ੍ਮ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਫਿਰ, ਉੱਚੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੇ ਵੇਦਿਕਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਓਟ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪਤਃ ਸ਼ਯਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਗਨ੍ਧਹਸ੍ਤਿਨਿ ਸਂਵਿष੍ਟੇ ਯਥਾ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਂ ਮਹਤ੍
ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਖਟ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪਾਸ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਝਰਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਂਗਦਸਂਨਦ੍ਧੌ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭੁਜਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜੋਪਮੌ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਖਟ 'ਤੇ ਪਸਰੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹ ਵੇਖੇ।
ਐਰਾਵਤਵਿषਾਣਾਗ੍ਰੈਰਾਪੀਡਨਕृਤਵ੍ਰਣੌ। ਵਜ੍ਰੋਲ੍ਲਿਖਿਤਪੀਨਾਂਸੌ ਵਿष੍ਣੁਚਕ੍ਰਪਰਿਕ੍ਸ਼ਤੌ
ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਏ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਘੜੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਚਿੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬਾਂਹ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚੌੜੇ ਸਨ।
ਪੀਨੌ ਸਮਸੁਜਾਤਾਂਸੌ ਸਂਗਤੌ ਬਲਸਂਯੁਤੌ। ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਨਖਾਂਗੁष੍ਠੌ ਸ੍ਵਂਗੁਲੀਯਕਲਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਮੋਟੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਬਣੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੋਹਣੇ ਨਖ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ, ਆਪਣੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਛਲੇ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ।
ਸਂਹਤੌ ਪਰਿਘਾਕਾਰੌ ਵृਤ੍ਤੌ ਕਰਿਕਰੋਪਮੌ। ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੌ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ ਪਞ੍ਚਸ਼ੀਰ੍षਾਵਿਵੋਰਗੌ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚੁੰਨ੍ਹੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹ ਵਾਂਗ, ਗੋਲ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਖਟ 'ਤੇ ਪਸਰੇ ਹੋਏ, ਪੰਜ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਦੋ ਅਜਗਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਤਜਕਲ੍ਪੇਨ ਸੁਸ਼ੀਤੇਨ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ। ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯੇਨ ਸ੍ਵਨੁਲਿਪ੍ਤੌ ਸ੍ਵਲਂਕृਤੌ
ਠੰਢੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਚੰਦ ਜਾਂ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੇ ਲੇਪ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਬਾਂਹ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਉਤ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰੀਵਿਮृਦਿਤੌ ਗਨ੍ਧੋਤ੍ਤਮਨਿषੇਵਿਤੌ। ਯਕ੍ਸ਼ਪਨ੍ਨਗਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦੇਵਦਾਨਵਰਾਵਿਣੌ
ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਧੀਆ ਇਤਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਕਸ਼, ਸੱਪ, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੁੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਕਪਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਸ਼ਯਨਸਂਸ੍ਥਿਤੌ। ਮਨ੍ਦਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇ ਸੁਪ੍ਤੌ ਮਹਾਹੀ ਰੁषਿਤਾਵਿਵ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ, ਖਟ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਖੋਹ 'ਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਦੋ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਵੇਖੇ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਮੁਭਾਭ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇऽਚਲਸਂਕਾਸ਼ਃ ਸ਼ृਂਗਾਭ੍ਯਾਮਿਵ ਮਨ੍ਦਰਃ
ਉਹ ਦੋ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੋ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।