ਬਾਹੂਨੁਪਨਿਧਾਯਾਨ੍ਯਾਃ ਪਾਰਿਹਾਰ੍ਯਵਿਭੂषਿਤਾਨ੍। ਅਂਸ਼ੁਕਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਮਦਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯਿਰੇ
ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਾਚਿਤ੍ ਪੁਨਰ੍ਭੁਜਮ੍। ਅਪਰਾ ਤ੍ਵਙ੍ਕਮਨ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਰਾ ਕੁਚੌ
ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੂਜੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੀ ਸੀ, ਦੂਜੀ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਊਰੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਕਟੀਪृष੍ਠਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਪਰਸ੍ਪਰਨਿਵਿष੍ਟਾਂਗ੍ਯੋ ਮਦਸ੍ਨੇਹਵਸ਼ਾਨੁਗਾਃ
ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਪੈਰ, ਪਾਸੇ, ਕਮਰ ਤੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਰਲਾਈਆਂ, ਮੌਜ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯਾਂਗਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾਃ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਃ। ਏਕੀਕृਤਭੁਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੁषੁਪੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋषਿਤਃ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਤਲੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਰਲਾਈਆਂ, ਸਭ ਉਥੇ ਇਕਠੀਆਂ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਭੁਜਸੂਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਤ੍ਰੀਮਾਲਾ ਗ੍ਰਥਿਤਾ ਹਿ ਸਾ। ਮਾਲੇਵ ਗ੍ਰਥਿਤਾ ਸੂਤ੍ਰੇ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮਤ੍ਤषਟ੍ਪਦਾ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗੁੰਥੀ ਹੋਈ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਧਾਗੇ 'ਤੇ ਗੁੰਥੀ ਹੋਈ, ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਲਤਾਨਾਂ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਫੁਲ੍ਲਾਨਾਂ ਵਾਯੁਸੇਵਨਾਤ੍। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਲਾਗ੍ਰਥਿਤਂ ਸਂਸਕ੍ਤਕੁਸੁਮੋਚ੍ਚਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਰਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੁੰਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਪ੍ਰਤਿਵੇष੍ਟਿਤਸੁਸ੍ਕਨ੍ਧਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਭ੍ਰਮਰਾਕੁਲਮ੍। ਆਸੀਦ੍ ਵਨਮਿਵੋਦ੍ਧੂਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਨਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਤਤ੍
ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਉਹ ਬਾਗ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮੋਢੀਆਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਲਪਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਭੌਰੇ ਉਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਜੰਗਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਚਿਤੇष੍ਵਪਿ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨ ਤਾਸਾਂ ਯੋषਿਤਾਂ ਤਦਾ। ਵਿਵੇਕਃ ਸ਼ਕ੍ਯ ਆਧਾਤੁਂ ਭੂषਣਾਂਗਾਮ੍ਬਰਸ੍ਰਜਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ, ਸਰੀਰਾਂ, ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ।
ਰਾਵਣੇ ਸੁਖਸਂਵਿष੍ਟੇ ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਿਵਿਧਪ੍ਰਭਾਃ। ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾ ਦੀਪਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋ ਨਿਮਿषਾ ਇਵ
ਜਦ ਰਾਵਣ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾਂ ਝਪਕੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੋਣ।
ਰਾਜਰ੍षਿਵਿਪ੍ਰਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਚ ਯੋषਿਤਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਚਾਭਵਨ੍ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਵਸ਼ਂਗਤਾਃ
ਰਾਜਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ।
ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੇਨ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਸਮਦਾ ਮਦਨੇਨੈਵ ਮੋਹਿਤਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਦਾਗਤਾਃ
ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਉਹ ਮੋਹ ਤੇ ਮਦ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸਨ; ਕੁਝ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਆਈਆਂ ਸਨ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਮਦਾਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯੋਪਪਨ੍ਨੇਨ ਗੁਣੇਨ ਲਬ੍ਧਾਃ। ਨ ਚਾਨ੍ਯਕਾਮਾਪਿ ਨ ਚਾਨ੍ਯਪੂਰ੍ਵਾ ਵਿਨਾ ਵਰਾਰ੍ਹਾਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਂ ਤੁ
ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਔਰਤ ਜਬਰ ਨਾਲ, ਬਲ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਸੀ—ਸਿਰਫ ਜਨਕ ਦੀ ਸੁਪਤ੍ਰੀ ਛੱਡ ਕੇ।
ਨ ਚਾਕੁਲੀਨਾ ਨ ਚ ਹੀਨਰੂਪਾ ਨਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਨਾਨੁਪਚਾਰਯੁਕ੍ਤਾ। ਭਾਰ੍ਯਾਭਵਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਨ ਹੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨ ਚਾਪਿ ਕਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਕਾਮਨੀਯਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨੀਚ ਕੁਲ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅਦਬ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਵੀ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਕਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਪਸੰਦ ਸੀ।
ਬਭੂਵ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੁ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਯਦੀਦृਸ਼ੀ ਰਾਘਵਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ। ਇਮਾ ਮਹਾਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਭਾਰ੍ਯਾਃ ਸੁਜਾਤਮਸ੍ਯੇਤਿ ਹਿ ਸਾਧੁਬੁਦ੍ਧੇਃ
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ—'ਜੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਐਸੀਆਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਹਾਰਾਖਸ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਹੀ ਹਨ'—ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਸੀ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਸੋऽਚਿਨ੍ਤਯਦਾਤ੍ਤਰੂਪੋ ਧ੍ਰੁਵਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾ ਗੁਣਤੋ ਹਿ ਸੀਤਾ। ਅਥਾਯਮਸ੍ਯਾਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਲਂਕੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕष੍ਟਮਨਾਰ੍ਯਕਰ੍ਮ
ਉਹ ਫਿਰ ਚੁਪ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ—'ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸੀਤਾ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਲੰਕਾ ਦਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹੈ।'
thumb|ਦਸ਼ਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਦਸ਼ਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਸਰਗ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯੋਪਮਂ ਮੁਖ੍ਯਂ ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਮ੍। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਯਨਾਸਨਮ੍
ਉੱਥੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਿੰਗਾਸਨ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਸਫੈਦ ਕੱਚ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ।
ਦਾਨ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਂਗੈਰ੍ਵੈਦੂਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਰਾਸਨੈਃ। ਮਹਾਰ੍ਹਾਸ੍ਤਰਣੋਪੇਤੈਰੁਪਪਨ੍ਨਂ ਮਹਾਧਨੈਃ
ਉਹ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਨਕਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਨੀਲਾ ਪੱਥਰ ਲੱਗੇ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਬੜੀ ਦੌਲਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਚੈਕਤਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਾਣ੍ਡੁਰਂ ਛਤ੍ਰਂ ਤਾਰਾਧਿਪਤਿਸਂਨਿਭਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਇਕ ਪਾਸੇ, ਉਸ ਨੇ ਚੰਨਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਾਤਰੂਪਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੋਃ ਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਅਸ਼ੋਕਮਾਲਾਵਿਤਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਰਮਾਸਨਮ੍
ਉਹ ਪੂਰੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਸਨ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਾਲਵ੍ਯਜਨਹਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਵਰਧੂਪੇਨ ਧੂਪਿਤਮ੍
ਉਸ ਅਸਨ ਨੂੰ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲੋਂ ਚਵਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਮਹਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪਰਮਾਸ੍ਤਰਣਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਾਵਿਕਾਜਿਨਸਂਵृਤਮ੍। ਦਾਮਭਿਰ੍ਵਰਮਾਲ੍ਯਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਾਦੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਰਮ ਭੇੜ ਦੀ ਉਣ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜੀਮੂਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੋਜ੍ਜ੍ਵਲਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਮਹਾਰਜਤਵਾਸਸਮ੍
ਉਸ ਅਸਨ ਉੱਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇਕ ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਲੋਹਿਤੇਨਾਨੁਲਿਪ੍ਤਾਂਗਂ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ। ਸਂਧ੍ਯਾਰਕ੍ਤਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਤੋਯਦਂ ਸਤਡਿਦ੍ਗੁਣਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਲਾਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਕੀਰਾਂ ਵੀ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵृਤਮਾਭਰਣੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸੁਰੂਪਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਮ੍। ਸਵृਕ੍ਸ਼ਵਨਗੁਲ੍ਮਾਢ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਮਿਵ ਮਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਣ ਵਾਲਾ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪੀਤ੍ਵਾਪ੍ਯੁਪਰਤਂ ਚਾਪਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਭਾਸ੍ਵਰੇ ਸ਼ਯਨੇ ਵੀਰਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਖਟ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਯਥਾ ਨਾਗਂ ਰਾਵਣਂ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਆਸਾਦ੍ਯ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸੋਪਾਸਰ੍ਪਤ੍ ਸੁਭੀਤਵਤ੍
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਅਥਾਰੋਹਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੇਦਿਕਾਨ੍ਤਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਕ੍ਸ਼ੀਬਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਸ੍ਮ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਫਿਰ, ਉੱਚੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੇ ਵੇਦਿਕਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਓਟ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪਤਃ ਸ਼ਯਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਗਨ੍ਧਹਸ੍ਤਿਨਿ ਸਂਵਿष੍ਟੇ ਯਥਾ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਂ ਮਹਤ੍
ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਖਟ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪਾਸ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਝਰਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਂਗਦਸਂਨਦ੍ਧੌ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭੁਜਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜੋਪਮੌ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਖਟ 'ਤੇ ਪਸਰੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹ ਵੇਖੇ।