ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਸਂਕਾਸ਼ੈਰੁਲ੍ਲਿਖਦ੍ਭਿਰਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍। ਕੂਟਾਗਾਰੈਃ ਸ਼ੁਭਾਗਾਰੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧੀਆ ਝੋਪੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਜ੍ਵਲਨਾਰ੍ਕਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਃ ਸੁਕृਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਹੇਮਸੋਪਾਨਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਚਾਰੁਪ੍ਰਵਰਵੇਦਿਕਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ।
ਜਾਲਵਾਤਾਯਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਰਪਿ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਮਹਾਨੀਲਮਣਿਪ੍ਰਵਰਵੇਦਿਕਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਨੀਲਮ ਤੇ ਵੱਡੇ ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ।
ਵਿਦ੍ਰੁਮੇਣ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇਣ ਮਣਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨੈਃ। ਨਿਸ੍ਤੁਲਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਭਿਸ੍ਤਲੇਨਾਭਿਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਾਲ ਮੋਤੀ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਥੇਲੀ 'ਤੇ ਚਮਕ ਹੋਵੇ।
ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਚ ਰਕ੍ਤੇਨ ਤਪਨੀਯਨਿਭੇਨ ਚ। ਸੁਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਿਨਾ ਯੁਕ੍ਤਮਾਦਿਤ੍ਯਤਰੁਣੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਕੂਟਾਗਾਰੈਰ੍ਵਰਾਕਾਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍। ਵਿਮਾਨਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਰੁਰੋਹ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਗਨ੍ਧਂ ਪਾਨਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ਨਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਝੋਪੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਰਥ, ਮਹਾਨ ਕਪਿ ਨੇ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੀਣ, ਖਾਣ ਤੇ ਭੋਗ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਮ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਜਿਘ੍ਰਨ੍ ਰੂਪਵਨ੍ਤਮਿਵਾਨਿਲਮ੍। ਸ ਗਨ੍ਧਸ੍ਤਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਬਨ੍ਧੁਮਿਵੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਸੁਗੰਧ ਸੁੰਘੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੁਗੰਧ, ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਇਤ ਏਹੀਤ੍ਯੁਵਾਚੇਵ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸ ਰਾਵਣਃ। ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ਾਲਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਇਥੇ ਆ' ਕਿਹਾ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਰਾਵਣ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਉਥੋਂ ਚਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਾਲ ਵੇਖੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਕਾਨ੍ਤਾਂ ਕਾਨ੍ਤਾਮਿਵ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍। ਮਣਿਸੋਪਾਨਵਿਕृਤਾਂ ਹੇਮਜਾਲਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਹਾਲ ਰਾਵਣ ਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਇਸਤਰੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ; ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਰਾਵृਤਤਲਾਂ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਤਰਿਤਰੂਪਿਕਾਮ੍। ਮੁਕ੍ਤਾਵਜ੍ਰਪ੍ਰਵਾਲੈਸ਼੍ਚ ਰੂਪ੍ਯਚਾਮੀਕਰੈਰਪਿ
ਉਸ ਦਾ ਫਰਸ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਰਗਾ; ਮੋਤੀ, ਹੀਰੇ, ਲਾਲ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਵਿਭੂषਿਤਾਂ ਮਣਿਸ੍ਤਮ੍ਭੈਃ ਸੁਬਹੁਸ੍ਤਮ੍ਭਭੂषਿਤਾਮ੍। ਸਮੈਰ੍ऋਜੁਭਿਰਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਸੁਵਿਭੂषਿਤੈਃ
ਉਹ ਹਾਲ ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ੍ਤਮ੍ਭੈਃ ਪਕ੍ਸ਼ੈਰਿਵਾਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਦਿਵਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਮਿਵ। ਮਹਤ੍ਯਾ ਕੁਥਯਾऽऽਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਪृਥਿਵੀਲਕ੍ਸ਼ਣਾਙ੍ਕਯਾ
ਉਹ ਖੰਭਾਂ ਪੰਖਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡ ਰਹੇ ਹੋਣ; ਵੱਡੀ ਗਲੀਚੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪृਥਿਵੀਮਿਵ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਗृਹਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍। ਨਾਦਿਤਾਂ ਮਤ੍ਤਵਿਹਗੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਧਿਵਾਸਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਹਾਲ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਫੈਲੀ ਹੋਈ, ਘਰਾਂ ਤੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ; ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦੀ।
ਪਰਰ੍ਘ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣੋਪੇਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋऽਧਿਪਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍। ਧੂਮ੍ਰਾਮਗੁਰੁਧੂਪੇਨ ਵਿਮਲਾਂ ਹਂਸਪਾਣ੍ਡੁਰਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ; ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ।
ਪਤ੍ਰਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰੇਣ ਕਲ੍ਮਾषੀਮਿਵ ਸੁਪ੍ਰਭਾਮ੍। ਮਨਸੋ ਮੋਦਜਨਨੀਂ ਵਰ੍ਣਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਸਾਧਿਨੀਮ੍
ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੀ-ਬਹੁਤ ਦਾਗਦਾਰ, ਉਹ ਹਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਿਨੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਃ ਸਂਜਨਨੀਮਿਵ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੈਸ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਰੁਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਹਾਲ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕismet ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਪੰਜ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੰਜਾਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਮਾਤੇਵ ਤਦਾ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾ। ਸ੍ਵਰ੍ਗੋऽਯਂ ਦੇਵਲੋਕੋऽਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਰੀ ਭਵੇਤ੍। ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਵੇਯਂ ਪਰਾ ਹਿ ਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਮਨ੍ਯਤ ਮਾਰੁਤਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹ ਹਾਲ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਸ਼ਾਇਦ ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ।'
ਪ੍ਰਧ੍ਯਾਯਤ ਇਵਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪ੍ਰਦੀਪਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਞ੍ਚਨਾਨ੍। ਧੂਰ੍ਤਾਨਿਵ ਮਹਾਧੂਰ੍ਤੈਰ੍ਦੇਵਨੇਨ ਪਰਾਜਿਤਾਨ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੀਵੇ ਵੇਖੇ; ਜਿਵੇਂ ਚਲਾਕ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਚਲਾਕਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੀਪਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਤੇਜਸਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ। ਅਰ੍ਚਿਰ੍ਭਿਰ੍ਭੂषਣਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇਤ੍ਯਭ੍ਯਮਨ੍ਯਤ
ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਰੌਣਕ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਹਾਲ ਸਾਰਾ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਕੁਥਾਸੀਨਂ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾਮ੍ਬਰਸ੍ਰਜਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਰਨਾਰੀਣਾਂ ਨਾਨਾਵੇषਬਿਭੂषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਕਥਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ।
ਪਰਿਵृਤ੍ਤੇऽਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਪਾਨਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਂਗਤਮ੍। ਕ੍ਰੀਡਿਤ੍ਵੋਪਰਤਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਬਲਵਤ੍ ਤਦਾ
ਅਰਧ ਰਾਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪੀਣ ਤੇ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਖੇਡ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ।
ਤਤ੍ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਵਿਰੁਰੁਚੇ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਤਰਭੂषਿਤਮ੍। ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਹਂਸਭ੍ਰਮਰਂ ਯਥਾ ਪਦ੍ਮਵਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈਆਂ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਸਜੀਆਂ, ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਕਮਲ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਹੰਸ ਤੇ ਭੌਂਰੇ।
ਤਾਸਾਂ ਸਂਵृਤਦਾਨ੍ਤਾਨਿ ਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ੀਣਿ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪਦ੍ਮਗਨ੍ਧੀਨਿ ਵਦਨਾਨਿ ਸੁਯੋषਿਤਾਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਬੰਦ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਮਹਿਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਨੀਵ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਤਾਸਾਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਪਾਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਪੁਨਃ ਸਂਵृਤਪਤ੍ਰਾਣਿ ਰਾਤ੍ਰਾਵਿਵ ਬਭੁਸ੍ਤਦਾ
ਰਾਤ ਮੁਕਣ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ; ਫਿਰ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁੜ ਬੰਦ ਹੋਣ ਵਾਂਗ, ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਉਹੀ ਹੋ ਗਏ।
ਇਮਾਨਿ ਮੁਖਪਦ੍ਮਾਨਿ ਨਿਯਤਂ ਮਤ੍ਤषਟ੍ਪਦਾਃ। ਅਮ੍ਬੁਜਾਨੀਵ ਫੁਲ੍ਲਾਨਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਭੌਂਰੇ ਵਾਂਗ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਾਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਵਾਮਨ੍ਯਤ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਪਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਮੇਨੇ ਹਿ ਗੁਣਤਸ੍ਤਾਨਿ ਸਮਾਨਿ ਸਲਿਲੋਦ੍ਭਵੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਤਰਕ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉੱਗੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝਿਆ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ਼ਾਲਾ ਤਾਭਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਾ। ਸ਼ਰਦੀਵ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦ੍ਯੌਸ੍ਤਾਰਾਭਿਰਭਿਸ਼ੋਭਿਤਾ
ਉਹ ਹਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹਨੂਮਾਨ ਲਈ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੀ ਸਰਤ ਦੀ ਅਕਾਸ਼, ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ।
ਸ ਚ ਤਾਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਯਥਾ ਹ੍ਯੁਡੁਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤਾਰਾਭਿਰਿਵ ਸਂਵृਤਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਰਾ-ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਾਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨ੍ਤੇऽਮ੍ਬਰਾਤ੍ ਤਾਰਾਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੇषਸਮਾਵृਤਾਃ। ਇਮਾਸ੍ਤਾਃ ਸਂਗਤਾਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਇਤਿ ਮੇਨੇ ਹਰਿਸ੍ਤਦਾ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ।'
ਤਾਰਾਣਾਮਿਵ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਹਤੀਨਾਂ ਸ਼ੁਭਾਰ੍ਚਿषਾਮ੍। ਪ੍ਰਭਾਵਰ੍ਣਪ੍ਰਸਾਦਾਸ਼੍ਚ ਵਿਰੇਜੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਸ਼ੁਭ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਰੰਗ ਤੇ ਚਮਕ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਰੰਗ ਉੱਥੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।