ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਸ੍ਤੁ ਵੈਦੇਹੀਂ ਸੀਤਾਮਾਯਤਲੋਚਨਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਹਨੂਮਾਨਰਿਸੂਦਨਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਵੈਦੇਹੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਤ੍ਤਮਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਵਾਸਂ ਹਨੁਮਾਨਵਲੋਕਯਨ੍। ਆਸਸਾਦਾਥ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਸੇਬੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿषਾਣੈਰ੍ਦ੍ਵਿਰਦੈਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿषਾਣੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਸਮ੍ਬਾਧਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਮੁਦਾਯੁਧੈਃ
ਉਹ ਘਰ ਚਾਰ-ਦੰਦੀਆਂ ਤੇ ਤਿੰਨ-ਦੰਦੀਆਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਨੀਭੀ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਆਹृਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜਕਨ੍ਯਾਭਿਰਾਵृਤਮ੍
ਰਾਵਣ ਦਾ ਘਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲਿਆਈਆਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਨ੍ਨਕ੍ਰਮਕਰਾਕੀਰ੍ਣਂ ਤਿਮਿਂਗਿਲਝषਾਕੁਲਮ੍। ਵਾਯੁਵੇਗਸਮਾਧੂਤਂ ਪਨ੍ਨਗੈਰਿਵ ਸਾਗਰਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਤੇ ਟਿਮਿੰਗਿਲ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਵਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੀ, ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਯਾ ਹਿ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਯਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਹਰਿਵਾਹਨੇ। ਸਾ ਰਾਵਣਗृਹੇ ਰਮ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਨਪਾਯਿਨੀ
ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕੁਬੇਰ ਕੋਲ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਦ ਤੇ ਗਰੁੜ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੁਭਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਹਰ੍ਮ੍ਯਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਵੇਸ਼੍ਮ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ ਸੁਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍। ਬਹੁਨਿਰ੍ਯੂਹਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਘਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰਾਹ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਰ੍ਥੇ ਕृਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਿਵਿ ਯਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਵਿਮਾਨਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਜੋ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਸ਼ਪਕ ਨਾਮ ਦਾ ਰਥ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਸੀ।
ਪਰੇਣ ਤਪਸਾ ਲੇਭੇ ਯਤ੍ ਕੁਬੇਰਃ ਪਿਤਾਮਹਾਤ੍। ਕੁਬੇਰਮੋਜਸਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਲੇਭੇ ਤਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪਿਤਾਮਹਾ ਤੋਂ ਇਹ ਰਥ ਲਿਆ ਸੀ; ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਇਹ ਰਥ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਈਹਾਮृਗਸਮਾਯੁਕ੍ਤੈਃ ਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਹਿਰਣ੍ਮਯੈਃ। ਸੁਕृਤੈਰਾਚਿਤਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭੈਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਮਿਵ ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਉਹ ਰਥ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਦੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਸਂਕਾਸ਼ੈਰੁਲ੍ਲਿਖਦ੍ਭਿਰਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍। ਕੂਟਾਗਾਰੈਃ ਸ਼ੁਭਾਗਾਰੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧੀਆ ਝੋਪੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਜ੍ਵਲਨਾਰ੍ਕਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਃ ਸੁਕृਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਹੇਮਸੋਪਾਨਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਚਾਰੁਪ੍ਰਵਰਵੇਦਿਕਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ।
ਜਾਲਵਾਤਾਯਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਰਪਿ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਮਹਾਨੀਲਮਣਿਪ੍ਰਵਰਵੇਦਿਕਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਨੀਲਮ ਤੇ ਵੱਡੇ ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ।
ਵਿਦ੍ਰੁਮੇਣ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇਣ ਮਣਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨੈਃ। ਨਿਸ੍ਤੁਲਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਭਿਸ੍ਤਲੇਨਾਭਿਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਾਲ ਮੋਤੀ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਥੇਲੀ 'ਤੇ ਚਮਕ ਹੋਵੇ।
ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਚ ਰਕ੍ਤੇਨ ਤਪਨੀਯਨਿਭੇਨ ਚ। ਸੁਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਿਨਾ ਯੁਕ੍ਤਮਾਦਿਤ੍ਯਤਰੁਣੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਕੂਟਾਗਾਰੈਰ੍ਵਰਾਕਾਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍। ਵਿਮਾਨਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਰੁਰੋਹ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਗਨ੍ਧਂ ਪਾਨਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ਨਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਝੋਪੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਰਥ, ਮਹਾਨ ਕਪਿ ਨੇ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੀਣ, ਖਾਣ ਤੇ ਭੋਗ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਮ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਜਿਘ੍ਰਨ੍ ਰੂਪਵਨ੍ਤਮਿਵਾਨਿਲਮ੍। ਸ ਗਨ੍ਧਸ੍ਤਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਬਨ੍ਧੁਮਿਵੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਸੁਗੰਧ ਸੁੰਘੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੁਗੰਧ, ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਇਤ ਏਹੀਤ੍ਯੁਵਾਚੇਵ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਸ ਰਾਵਣਃ। ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ਾਲਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਇਥੇ ਆ' ਕਿਹਾ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਰਾਵਣ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਉਥੋਂ ਚਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਾਲ ਵੇਖੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਕਾਨ੍ਤਾਂ ਕਾਨ੍ਤਾਮਿਵ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍। ਮਣਿਸੋਪਾਨਵਿਕृਤਾਂ ਹੇਮਜਾਲਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਹਾਲ ਰਾਵਣ ਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਇਸਤਰੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ; ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਰਾਵृਤਤਲਾਂ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਤਰਿਤਰੂਪਿਕਾਮ੍। ਮੁਕ੍ਤਾਵਜ੍ਰਪ੍ਰਵਾਲੈਸ਼੍ਚ ਰੂਪ੍ਯਚਾਮੀਕਰੈਰਪਿ
ਉਸ ਦਾ ਫਰਸ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਰਗਾ; ਮੋਤੀ, ਹੀਰੇ, ਲਾਲ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਵਿਭੂषਿਤਾਂ ਮਣਿਸ੍ਤਮ੍ਭੈਃ ਸੁਬਹੁਸ੍ਤਮ੍ਭਭੂषਿਤਾਮ੍। ਸਮੈਰ੍ऋਜੁਭਿਰਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਸੁਵਿਭੂषਿਤੈਃ
ਉਹ ਹਾਲ ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ੍ਤਮ੍ਭੈਃ ਪਕ੍ਸ਼ੈਰਿਵਾਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਦਿਵਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਮਿਵ। ਮਹਤ੍ਯਾ ਕੁਥਯਾऽऽਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਪृਥਿਵੀਲਕ੍ਸ਼ਣਾਙ੍ਕਯਾ
ਉਹ ਖੰਭਾਂ ਪੰਖਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡ ਰਹੇ ਹੋਣ; ਵੱਡੀ ਗਲੀਚੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪृਥਿਵੀਮਿਵ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾਂ ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਗृਹਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍। ਨਾਦਿਤਾਂ ਮਤ੍ਤਵਿਹਗੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਾਧਿਵਾਸਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਹਾਲ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਫੈਲੀ ਹੋਈ, ਘਰਾਂ ਤੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ; ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦੀ।
ਪਰਰ੍ਘ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣੋਪੇਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋऽਧਿਪਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍। ਧੂਮ੍ਰਾਮਗੁਰੁਧੂਪੇਨ ਵਿਮਲਾਂ ਹਂਸਪਾਣ੍ਡੁਰਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ; ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅਗਰ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ।
ਪਤ੍ਰਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰੇਣ ਕਲ੍ਮਾषੀਮਿਵ ਸੁਪ੍ਰਭਾਮ੍। ਮਨਸੋ ਮੋਦਜਨਨੀਂ ਵਰ੍ਣਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਸਾਧਿਨੀਮ੍
ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੀ-ਬਹੁਤ ਦਾਗਦਾਰ, ਉਹ ਹਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਿਨੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਃ ਸਂਜਨਨੀਮਿਵ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੈਸ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਰੁਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਹਾਲ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕismet ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਪੰਜ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੰਜਾਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਮਾਤੇਵ ਤਦਾ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾ। ਸ੍ਵਰ੍ਗੋऽਯਂ ਦੇਵਲੋਕੋऽਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਰੀ ਭਵੇਤ੍। ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਵੇਯਂ ਪਰਾ ਹਿ ਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਮਨ੍ਯਤ ਮਾਰੁਤਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹ ਹਾਲ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਸ਼ਾਇਦ ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ।'
ਪ੍ਰਧ੍ਯਾਯਤ ਇਵਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪ੍ਰਦੀਪਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਞ੍ਚਨਾਨ੍। ਧੂਰ੍ਤਾਨਿਵ ਮਹਾਧੂਰ੍ਤੈਰ੍ਦੇਵਨੇਨ ਪਰਾਜਿਤਾਨ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੀਵੇ ਵੇਖੇ; ਜਿਵੇਂ ਚਲਾਕ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਚਲਾਕਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੀਪਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਤੇਜਸਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ। ਅਰ੍ਚਿਰ੍ਭਿਰ੍ਭੂषਣਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇਤ੍ਯਭ੍ਯਮਨ੍ਯਤ
ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਰੌਣਕ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਹਾਲ ਸਾਰਾ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਕੁਥਾਸੀਨਂ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾਮ੍ਬਰਸ੍ਰਜਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਰਨਾਰੀਣਾਂ ਨਾਨਾਵੇषਬਿਭੂषਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਕਥਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ।