ਅਪ੍ਰਾਵृਤਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਰਾਜਿਵਰ੍ਣਾਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯਾਸ੍ਤਪਨੀਯਵਰ੍ਣਾਃ। ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਕਾਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛਸ਼ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਵਰ੍ਣਾਃ ਕਾਨ੍ਤਪ੍ਰਹੀਣਾ ਰੁਚਿਰਾਙ੍ਗਵਰ੍ਣਾਃ
ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਬਿਨਾ ਕਪੜਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਵਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੁਝ ਚੰਦਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਰ ਸੋਹਣੀ ਲਗਦੀਆਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਨੋऽਭਿਰਾਮਾਨ੍ ਸੁਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸੁਮਨੋऽਭਿਰਾਮਾਃ। ਗृਹੇषੁ ਹृष੍ਟਾਃ ਪਰਮਾਭਿਰਾਮਾ ਹਰਿਪ੍ਰਵੀਰਃ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਮਾਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਉਹ ਵਾਨਰ-ਵੀਰ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਹਿ ਵਕ੍ਤ੍ਰਮਾਲਾ ਵਕ੍ਰਾਃ ਸੁਪਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸ਼੍ਚ ਸੁਨੇਤ੍ਰਮਾਲਾਃ। ਵਿਭੂषਣਾਨਾਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਾਲਾਃ ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾਨਾਮਿਵ ਚਾਰੁਮਾਲਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਵਕਰੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪਲਕਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਕਵਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵੇਖੀਆਂ।
ਨ ਤ੍ਵੇਵ ਸੀਤਾਂ ਪਰਮਾਭਿਜਾਤਾਂ ਪਥਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ਰਾਜਕੁਲੇ ਪ੍ਰਜਾਤਾਮ੍। ਲਤਾਂ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਾਮਿਵ ਸਾਧੁਜਾਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਨ੍ਵੀਂ ਮਨਸਾਭਿਜਾਤਾਮ੍
ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ, ਰਾਜ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮੀ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਖੜੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਰਮ ਲਤਾ ਵਾਂਗ, ਮਨ ਤੋਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸਨਾਤਨੇ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਾਂ ਰਾਮੇਕ੍ਸ਼ਣੀਂ ਤਾਂ ਮਦਨਾਭਿਵਿष੍ਟਾਮ੍। ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਮਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਦਨੁਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭ੍ਯਃ ਪਰਾਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਲੱਗੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਚੀ ਹੋਈ, ਸਦਾ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਤੇ ਉੱਚੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਉष੍ਣਾਰ੍ਦਿਤਾਂ ਸਾਨੁਸृਤਾਸ੍ਰਕਣ੍ਠੀਂ ਪੁਰਾ ਵਰਾਰ੍ਹੋਤ੍ਤਮਨਿष੍ਕਕਣ੍ਠੀਮ੍। ਸੁਜਾਤਪਕ੍ਸ਼੍ਮਾਮਭਿਰਕ੍ਤਕਣ੍ਠੀਂ ਵਨੇ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਤਾਮਿਵ ਨੀਲਕਣ੍ਠੀਮ੍
ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਤੰਗ, ਗਲੇ 'ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਸੁੰਦਰ ਪਲਕਾਂ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਗਲਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨੱਚਦੀ ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੀ ਚਿੜੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਰੇਖਾਮਿਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੇਖਾਂ ਪਾਂਸੁਪ੍ਰਦਿਗ੍ਧਾਮਿਵ ਹੇਮਰੇਖਾਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਤਪ੍ਰਰੂਢਾਮਿਵ ਵਰ੍ਣਰੇਖਾਂ ਵਾਯੁਪ੍ਰਭੁਗ੍ਨਾਮਿਵ ਮੇਘਰੇਖਾਮ੍
ਉਹ ਚੰਦ ਦੀ ਧੁੰਦਲੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ, ਜਖਮ ਤੇ ਠੀਕ ਹੋਈ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵਕਰੀ ਹੋਈ ਬੱਦਲ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਸੀਤਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀਂ ਵਦਤਾਂ ਵਰਸ੍ਯ। ਬਭੂਵ ਦੁਃਖੋਪਹਤਸ਼੍ਚਿਰਸ੍ਯ ਪ੍ਲਵਂਗਮੋ ਮਨ੍ਦ ਇਵਾਚਿਰਸ੍ਯ
ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਉੱਚੀ, ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਾਹਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
thumb|षष੍ਠਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ षष੍ਠਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਸ ਨਿਕਾਮਂ ਵਿਮਾਨੇषੁ ਵਿਚਰਨ੍ ਕਾਮਰੂਪਧृਕ੍। ਵਿਚਚਾਰ ਕਪਿਰ੍ਲਙ੍ਕਾਂ ਲਾਘਵੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਗਿਆ।
ਆਸਸਾਦ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਭਾਸ੍ਵਰੇਣਾਭਿਸਂਵृਤਮ੍
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੋਭਾ ਸੀ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਭੀਮੈਃ ਸਿਂਹੈਰਿਵ ਮਹਦ੍ ਵਨਮ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਭਵਨਂ ਚਕਾਸ਼ੇ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਉਹ ਮਹਲ, ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਸਿੰਘਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਵਾਨਰ-ਹਾਥੀ ਨੇ ਮਹਲ ਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਰੂਪ੍ਯਕੋਪਹਿਤੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਸ੍ਤੋਰਣੈਰ੍ਹੇਮਭੂषਣੈਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਿਰ੍ਦ੍ਵਾਰੈਸ਼੍ਚ ਰੁਚਿਰੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਲ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਜੜੇ ਸੋਹਣੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਣਿਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਜਾਸ੍ਥਿਤੈਰ੍ਮਹਾਮਾਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ੂਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਗਤਸ਼੍ਰਮੈਃ। ਉਪਸ੍ਥਿਤਮਸਂਹਾਰ੍ਯੈਰ੍ਹਯੈਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਯਾਯਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਮਹਾਨ ਮਾਹਰ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਯੋਧੇ, ਅਜੈਯ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਬਹੁਰਤ੍ਨਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯਾਸਨਭੂषਿਤਮ੍। ਮਹਾਰਥਸਮਾਵਾਪਂ ਮਹਾਰਥਮਹਾਸਨਮ੍
ਉਹ ਮਹਲ ਕਈ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਆਸਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਿੰਘਾਸਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦृਸ਼੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪਰਮੋਦਾਰੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ। ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਨੀਤੈਰਨ੍ਤਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਮੁਖ੍ਯਾਭਿਸ਼੍ਚ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਮਹਲ ਵਿਚ ਅੰਦਰਲੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਾਖੇ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੀਆਂ ਚੁਣੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮੁਦਿਤਪ੍ਰਮਦਾਰਤ੍ਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਵਰਾਭਰਣਸਂਹ੍ਰਾਦੈਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਵਨਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍
ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਹਲ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਦ੍ ਰਾਜਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਮੁਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਰਚਨ੍ਦਨੈਃ। ਮਹਾਜਨਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਿਂਹੈਰਿਵ ਮਹਦ੍ ਵਨਮ੍
ਉਹ ਮਹਲ ਰਾਜਸੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਚੰਦਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਹਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲ।
ਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗਾਭਿਰੁਤਂ ਸ਼ਙ੍ਖਘੋषਵਿਨਾਦਿਤਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਾਰ੍ਚਿਤਂ ਪਰ੍ਵਸੁਤਂ ਪੂਜਿਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਮਹਲ ਭੇਰੀਆਂ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਸਾਂਖ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸਮੁਦ੍ਰਮਿਵ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸਮਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਮਹਾਤ੍ਮਨੋ ਮਹਦ੍ ਵੇਸ਼੍ਮ ਮਹਾਰਤ੍ਨਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
ਉਹ ਮਹਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘਾ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਘਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਰਤਨ ਸਨ।
ਮਹਾਰਤ੍ਨਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਵਿਰਾਜਮਾਨਂ ਵਪੁषਾ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਂਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਮਹਲ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਲਂਕਾਭਰਣਮਿਤ੍ਯੇਵ ਸੋऽਮਨ੍ਯਤ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਚਚਾਰ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਲੰਕਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਗਹਿਣਾ ਹੈ,' ਅਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਉਥੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਗृਹਾਦ੍ ਗृਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮੁਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋऽਪ੍ਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਚਚਾਰ ਸਃ
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਰ-ਘਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਅਤੇ ਮਹਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਹਾਵੇਗਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਤਤੋऽਨ੍ਯਤ੍ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਵੇਸ਼੍ਮ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਲਟ ਕੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ ਕੂੰਭਕਰਣ ਦੇ ਘਰ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਗਿਆ।
ਮਹੋਦਰਸ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚੈਵ ਹਿ। ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਸ੍ਯ ਭਵਨਂ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੇਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਹੋਦਰ, ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਵਿਦ੍ਯੁੱਜਿਹਵਾ ਅਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਗਿਆ।
ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਵੇਗਃ ਸਾਰਣਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ੁਕ, ਤੇਜ਼ ਸਾਰਣ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੋ ਵੇਸ਼੍ਮ ਜਗਾਮ ਹਰਿਯੂਥਪਃ। ਜਮ੍ਬੁਮਾਲੇਃ ਸੁਮਾਲੇਸ਼੍ਚ ਜਗਾਮ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਦੇ ਮਹਲ, ਅਤੇ ਜੰਬੂਮਾਲੀ ਤੇ ਸੁਮਾਲੀ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਗਿਆ।
ਰਸ਼੍ਮਿਕੇਤੋਸ਼੍ਚ ਭਵਨਂ ਸੂਰ੍ਯਸ਼ਤ੍ਰੋਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਵਜ੍ਰਕਾਯਸ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਉਹ ਰਸ਼ਮਿਕੇਤੂ ਦੇ ਘਰ, ਸੂਰਯਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੇ ਘਰ ਅਤੇ ਵਜਰਕਾਇਆ ਦੇ ਘਰ ਵੀ ਗਿਆ।