ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਚੇਤਿ ਮਨ੍ਯਮਾਨੇਨ ਨਾਤਿਕ੍ਰੋਧਃ ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤਃ। ਸਾ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਵਿਹ੍ਵਲਾਙ੍ਗੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰੀ। ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਵਿਕृਤਾਨਨਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਔਰਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰਸ੍ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਮ੍। ਕृਪਾਂ ਚਕਾਰ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਚ ਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਰਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਔਰਤ ਸਮਝ ਕੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਤਤੋ ਵੈ ਭृਸ਼ਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਲਂਕਾ ਸਾ ਗਦ੍ਗਦਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍। ਉਵਾਚਾਗਰ੍ਵਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਨੁਮਨ੍ਤਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਮ੍
ਫਿਰ ਲੰਕਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਗਰੂਰ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੁਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਸਮਯੇ ਸੌਮ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਬਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਠੇ।
ਅਹਂ ਤੁ ਨਗਰੀ ਲਂਕਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮ। ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਮਹਾਬਲ
ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੀ ਹਾਂ, ਬਨਰ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਜਿਗਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਵੀਰ।
ਇਦਂ ਚ ਤਥ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰ। ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਾ ਦਤ੍ਤਂ ਵਰਦਾਨਂ ਯਥਾ ਮਮ
ਹੁਣ, ਬਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਇਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਯਦਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵਾਨਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਵਸ਼ਮਾਨਯੇਤ੍। ਤਦਾ ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭਯਮਾਗਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬਨਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਮੇ ਸਮਯਃ ਸੌਮ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਦ੍ਯ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਵਿਹਿਤਃ ਸਤ੍ਯੋ ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹੀ ਸ਼ਰਤ, ਮਿੱਠੇ, ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਆਪ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਜੋ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸੀਤਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਸੀਤਾ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਤੇ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਰਾਵਣ ਰਾਜੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਰੀਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਯਾਨਿ ਯਾਨੀਹ ਵਾਞ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰ ਲੈ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਾਪੋਪਹਤਾਂ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰ ਪੁਰੀਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮੁਖ੍ਯਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਤ੍ਵਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਂ ਸਤੀਂ ਵਿਮਾਰ੍ਗ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਗਤੋ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਬਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸ਼ਾਪ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਲੱਭ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕੰਡ ਵਿਚ ਚੌਥਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਲਂਕਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਤਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀਮ੍। ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਕਪਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਜਲੇ ਚਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਬਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਉਸ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਅਦ੍ਵਾਰੇਣ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਮਵਪੁਪ੍ਲੁਵੇ। ਨਿਸ਼ਿ ਲਂਕਾਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਵਿਵੇਸ਼ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਜਾਨ ਵਾਲਾ ਬਨਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਨਾ ਵਰਤ ਕੇ, ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਲਂਕਾਂ ਕਪਿਰਾਜਹਿਤਂਕਰਃ। ਚਕ੍ਰੇऽਥ ਪਾਦਂ ਸਵ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ ਤੁ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਬਨਰ ਰਾਜ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਲਂਕਾਂ ਰਮ੍ਯਾਮਭਿਯਯੌ ਕਪਿਃ। ਹਸਿਤੋਤ੍ਕृष੍ਟਨਿਨਦੈਸ੍ਤੂਰ੍ਯਘੋषਪੁਰਸ੍ਕृਤੈਃ
ਫਿਰ ਬਨਰ ਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਵੱਜਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ।
ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਨਿਕਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਵਜ੍ਰਜਾਲਵਿਭੂषਿਤੈਃ। ਗृਹਮੇਘੈਃ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਬਭਾਸੇ ਦ੍ਯੌਰਿਵਾਮ੍ਬੁਦੈਃ
ਮਕਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਵਰਗੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਤਦਾ ਲਂਕਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਗृਹੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ। ਸਿਤਾਭ੍ਰਸਦृਸ਼ੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਪਦ੍ਮਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਸਂਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੰਕਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਮਲ ਤੇ ਸਵਸਤਿਕ ਦੇ ਨਕਸ਼ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਰ੍ਧਮਾਨਗृਹੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਵਿਭੂषਿਤੈਃ। ਤਾਂ ਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣਾਂ ਕਪਿਰਾਜਹਿਤਂਕਰਃ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਘਰਾਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਨਰ ਰਾਜ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖੀ।
ਰਾਘਵਾਰ੍ਥੇ ਚਰਨ੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਨਨਨ੍ਦ ਚ। ਭਵਨਾਦ੍ ਭਵਨਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮਕਾਨ ਤੋਂ ਮਕਾਨ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਵਿਵਿਧਾਕृਤਿਰੂਪਾਣਿ ਭਵਨਾਨਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਰੁਚਿਰਂ ਗੀਤਂ ਤ੍ਰਿਸ੍ਥਾਨਸ੍ਵਰਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵੀਆਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਸੋਹਣੇ ਗੀਤ, ਜਿਹੜੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮਦਨਵਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਦਿਵਿ ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਮਿਵ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕਾਞ੍ਚੀਨਿਨਦਂ ਨੂਪੁਰਾਣਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਇਸ਼ਕ ਵਿੱਚ ਡੂਬੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਜੇਬਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਹੋਣ।
ਸੋਪਾਨਨਿਨਦਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਵਨੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਆਸ੍ਫੋਟਿਤਨਿਨਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਿਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤਾਲੀਆਂ ਤੇ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਸੀਟੀ ਵੱਜਣ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਜਪਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗृਹੇषੁ ਵੈ। ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਨਿਰਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਰਾਵਣਸ੍ਤਵਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਗਰ੍ਜਤੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਪਿ। ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਂ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਰਾਵਣ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਧ੍ਯਮੇ ਗੁਲ੍ਮੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਚਰਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍। ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਞ੍ਜਟਿਲਾਨ੍ ਮੁਣ੍ਡਾਨ੍ ਗੋਜਿਨਾਮ੍ਬਰਵਾਸਸਃ
ਉਹ ਵਿਚਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਕਈ ਚਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਖੀ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੁੰਡੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗੋ-ਚਮੜੀ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਭਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਰਣਾਨਗ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਾਯੁਧਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣੀਂਸ਼੍ਚ ਦਣ੍ਡਾਯੁਧਧਰਾਨਪਿ
ਉਹ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੀ ਮੁੱਠੀ ਫੜੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਕੁੰਡਾ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਰੱਖੇ, ਗੱਡਾ ਤੇ ਗੁੰਦੇ ਫੜੇ, ਤੇ ਦੰਡ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਕ੍ਸ਼ਾਨੇਕਵਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ਚ ਲਂਬੋਦਰਪਯੋਧਰਾਨ੍। ਕਰਾਲਾਨ੍ ਭੁਗ੍ਨਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਕਟਾਨ੍ ਵਾਮਨਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਤੋਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਵਕਰੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਨਿਕੇ-ਜਿਹੇ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਧਨ੍ਵਿਨਃ ਖਡ੍ਗਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਮੁਸਲਾਯੁਧਾਨ੍। ਪਰਿਘੋਤ੍ਤਮਹਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕਵਚੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਨ੍
ਉਹ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਵਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੋਟੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੁੰਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਲੋਹ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਹਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜੇ, ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕਵਚਾਂ 'ਚ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤਿਸ੍ਥੂਲਾਨ੍ ਨਾਤਿਕृਸ਼ਾਨ੍ ਨਾਤਿਦੀਰ੍ਘਾਤਿਹ੍ਰਸ੍ਵਕਾਨ੍। ਨਾਤਿਗੌਰਾਨ੍ ਨਾਤਿਕृष੍ਣਾਨ੍ਨਾਤਿਕੁਬ੍ਜਾਨ੍ਨ ਵਾਮਨਾਨ੍
ਉਹ ਨਾ ਬਹੁਤ ਮੋਟੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਪਤਲੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਲੰਬੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਨਿਕੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਗੋਰੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਕਾਲੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਕੁਬੜੇ, ਨਾ ਬਹੁਤ ਨਿਕੇ-ਜਿਹੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।