ਲਂਕਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਯਤ੍ਨਵਾਨ੍ ਸ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ੈਲ ਇਵਾਪਰਃ
ਲੰਕਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਵਿਕृਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਆਬਭਾषੇऽਥ ਮੇਧਾਵੀ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਬੋਲਿਆ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਗਰੀਂ ਲਂਕਾਂ ਸਾਟ੍ਟਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਾਮ੍। ਇਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
"ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।"
ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨੀਹ ਲਂਕਾਯਾਃ ਕਾਨਨਾਨਿ ਚ। ਸਰ੍ਵਤੋ ਗृਹਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਮਨਂ ਹਿ ਮੇ
"ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ, ਬਾਗਾਂ, ਉਪਵਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵੇਖਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।"
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਂਕਾ ਸਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ। ਭੂਯ ਏਵ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਭਾषੇ ਪਰੁषਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਮੁੜ ਸਖ਼ਤ ਬੋਲ ਆਖੀ।
ਮਾਮਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਤੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪੁਰੀਯਂ ਵਾਨਰਾਧਮ
"ਏ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।"
ਤਤਃ ਸ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰੀਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੀਮਿਮਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਫਿਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ, ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਲੀ ਔਰਤ, ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਾਦਂ ਸਾ ਵੈ ਲਂਕਾ ਭਯਂਕਰਮ੍। ਤਲੇਨ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵੇਗਿਤਾ
ਫਿਰ ਲੰਕਾ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਨੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਪਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਲਂਕਯਾ ਤਾਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਨਨਾਦ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਫਿਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਲੰਕਾ ਵਲੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸਂਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਮਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੋऽਙ੍ਗੁਲੀਃ। ਮੁष੍ਟਿਨਾਭਿਜਘਾਨੈਨਾਂ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਰ੍ਮੂਚ੍ਛਿਤਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੋੜ ਕੇ, ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਚੇਤਿ ਮਨ੍ਯਮਾਨੇਨ ਨਾਤਿਕ੍ਰੋਧਃ ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤਃ। ਸਾ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਵਿਹ੍ਵਲਾਙ੍ਗੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰੀ। ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਵਿਕृਤਾਨਨਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਔਰਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰਸ੍ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਮ੍। ਕृਪਾਂ ਚਕਾਰ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਚ ਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਰਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਔਰਤ ਸਮਝ ਕੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਤਤੋ ਵੈ ਭृਸ਼ਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਲਂਕਾ ਸਾ ਗਦ੍ਗਦਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍। ਉਵਾਚਾਗਰ੍ਵਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਨੁਮਨ੍ਤਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਮ੍
ਫਿਰ ਲੰਕਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਗਰੂਰ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੁਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਸਮਯੇ ਸੌਮ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਬਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਠੇ।
ਅਹਂ ਤੁ ਨਗਰੀ ਲਂਕਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮ। ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਮਹਾਬਲ
ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੀ ਹਾਂ, ਬਨਰ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਜਿਗਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਵੀਰ।
ਇਦਂ ਚ ਤਥ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰ। ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਾ ਦਤ੍ਤਂ ਵਰਦਾਨਂ ਯਥਾ ਮਮ
ਹੁਣ, ਬਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਇਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਯਦਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵਾਨਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਵਸ਼ਮਾਨਯੇਤ੍। ਤਦਾ ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭਯਮਾਗਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬਨਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਮੇ ਸਮਯਃ ਸੌਮ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਦ੍ਯ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਵਿਹਿਤਃ ਸਤ੍ਯੋ ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹੀ ਸ਼ਰਤ, ਮਿੱਠੇ, ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਆਪ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਜੋ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸੀਤਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਸੀਤਾ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਤੇ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਰਾਵਣ ਰਾਜੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਰੀਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਯਾਨਿ ਯਾਨੀਹ ਵਾਞ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰ ਲੈ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਾਪੋਪਹਤਾਂ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰ ਪੁਰੀਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮੁਖ੍ਯਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਤ੍ਵਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਂ ਸਤੀਂ ਵਿਮਾਰ੍ਗ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਗਤੋ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਬਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸ਼ਾਪ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਲੱਭ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕੰਡ ਵਿਚ ਚੌਥਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਲਂਕਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਤਾਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀਮ੍। ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਕਪਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਜਲੇ ਚਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਬਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਉਸ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਅਦ੍ਵਾਰੇਣ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਮਵਪੁਪ੍ਲੁਵੇ। ਨਿਸ਼ਿ ਲਂਕਾਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਵਿਵੇਸ਼ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਜਾਨ ਵਾਲਾ ਬਨਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਨਾ ਵਰਤ ਕੇ, ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਲਂਕਾਂ ਕਪਿਰਾਜਹਿਤਂਕਰਃ। ਚਕ੍ਰੇऽਥ ਪਾਦਂ ਸਵ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ ਤੁ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਬਨਰ ਰਾਜ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਲਂਕਾਂ ਰਮ੍ਯਾਮਭਿਯਯੌ ਕਪਿਃ। ਹਸਿਤੋਤ੍ਕृष੍ਟਨਿਨਦੈਸ੍ਤੂਰ੍ਯਘੋषਪੁਰਸ੍ਕृਤੈਃ
ਫਿਰ ਬਨਰ ਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਵੱਜਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ।
ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਨਿਕਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਵਜ੍ਰਜਾਲਵਿਭੂषਿਤੈਃ। ਗृਹਮੇਘੈਃ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਬਭਾਸੇ ਦ੍ਯੌਰਿਵਾਮ੍ਬੁਦੈਃ
ਮਕਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਵਰਗੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਤੇ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਤਦਾ ਲਂਕਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਗृਹੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ। ਸਿਤਾਭ੍ਰਸਦृਸ਼ੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਪਦ੍ਮਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਸਂਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੰਕਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਮਲ ਤੇ ਸਵਸਤਿਕ ਦੇ ਨਕਸ਼ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਰ੍ਧਮਾਨਗृਹੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਵਿਭੂषਿਤੈਃ। ਤਾਂ ਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣਾਂ ਕਪਿਰਾਜਹਿਤਂਕਰਃ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਘਰਾਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਨਰ ਰਾਜ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖੀ।
ਰਾਘਵਾਰ੍ਥੇ ਚਰਨ੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਨਨਨ੍ਦ ਚ। ਭਵਨਾਦ੍ ਭਵਨਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਮਕਾਨ ਤੋਂ ਮਕਾਨ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।