ਸਾ ਤਂ ਹਰਿਵਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਂਕਾ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾ। ਸ੍ਵਯਮੇਵੋਤ੍ਥਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਕृਤਾਨਨਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਰਾਵਣ ਦੀ ਰਾਜ ਲੰਕਾ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਦ ਉੱਠੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ।
ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਵਾਯੁਸੂਨੋਰਤਿष੍ਠਤ। ਮੁਞ੍ਚਮਾਨਾ ਮਹਾਨਾਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਹ ਵਾਇਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਰਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੇਨ ਚ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਨਾਲਯ। ਕਥਯਸ੍ਵੇਹ ਯਤ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਾਵਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾ ਧਰਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ? ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰੀ ਸਾਹ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਖਲ੍ਵਿਯਂ ਲਂਕਾ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਵਾਨਰ ਤ੍ਵਯਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਰਾਵਣਬਲੈਰਭਿਗੁਪ੍ਤਾ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਬਾਂਦਰ, ਤੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਫੌਜੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।
ਅਥ ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵੀਰੋ ਹਨੁਮਾਨਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸੇ
ਫਿਰ ਵਿਰਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ: "ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।"
ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਰੂਪਨਯਨਾ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰੇऽਵਤਿष੍ਠਸੇ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚਾਪਿ ਮਾਂ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਸਿ ਦਾਰੁਣੇ
"ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਗੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੈਂ? ਤੇ ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਸਖ਼ਤ ਝਿੜਕਦੀ ਹੈਂ?"
ਹਨੁਮਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਂਕਾ ਸਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਪਰੁषਂ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਬੋਲ ਆਖੀ।
ਅਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਜ੍ਞਾਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਨਗਰੀਮਿਮਾਮ੍
"ਮੈਂ ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ, ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅਟੱਲ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹਾਂ।"
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਨਗਰੀਮਿਮਾਮ੍। ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਨਿਹਤੋ ਮਯਾ
"ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਅਸਾਨ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁੱਤਿਆ ਰਹੇਗਾ।"
ਅਹਂ ਹਿ ਨਗਰੀ ਲਂਕਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮ। ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਅਤਸ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ
"ਮੈਂ ਹੀ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹਾਂ, ਏ ਬਾਂਦਰ! ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹਾਂ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।"
ਲਂਕਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਯਤ੍ਨਵਾਨ੍ ਸ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ੈਲ ਇਵਾਪਰਃ
ਲੰਕਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਵਿਕृਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਆਬਭਾषੇऽਥ ਮੇਧਾਵੀ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਬੋਲਿਆ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਗਰੀਂ ਲਂਕਾਂ ਸਾਟ੍ਟਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਾਮ੍। ਇਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
"ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।"
ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨੀਹ ਲਂਕਾਯਾਃ ਕਾਨਨਾਨਿ ਚ। ਸਰ੍ਵਤੋ ਗृਹਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਮਨਂ ਹਿ ਮੇ
"ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ, ਬਾਗਾਂ, ਉਪਵਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵੇਖਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।"
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਂਕਾ ਸਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ। ਭੂਯ ਏਵ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਭਾषੇ ਪਰੁषਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਮੁੜ ਸਖ਼ਤ ਬੋਲ ਆਖੀ।
ਮਾਮਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਤੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪੁਰੀਯਂ ਵਾਨਰਾਧਮ
"ਏ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।"
ਤਤਃ ਸ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰੀਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੀਮਿਮਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਫਿਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ, ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਲੀ ਔਰਤ, ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਾਦਂ ਸਾ ਵੈ ਲਂਕਾ ਭਯਂਕਰਮ੍। ਤਲੇਨ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵੇਗਿਤਾ
ਫਿਰ ਲੰਕਾ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਨੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਪਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਲਂਕਯਾ ਤਾਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਨਨਾਦ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਫਿਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਲੰਕਾ ਵਲੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸਂਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਮਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੋऽਙ੍ਗੁਲੀਃ। ਮੁष੍ਟਿਨਾਭਿਜਘਾਨੈਨਾਂ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਰ੍ਮੂਚ੍ਛਿਤਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੋੜ ਕੇ, ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਚੇਤਿ ਮਨ੍ਯਮਾਨੇਨ ਨਾਤਿਕ੍ਰੋਧਃ ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤਃ। ਸਾ ਤੁ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਵਿਹ੍ਵਲਾਙ੍ਗੀ ਨਿਸ਼ਾਚਰੀ। ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਵਿਕृਤਾਨਨਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਔਰਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਚਾਨਕ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰਸ੍ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਮ੍। ਕृਪਾਂ ਚਕਾਰ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਚ ਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਰਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਔਰਤ ਸਮਝ ਕੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਤਤੋ ਵੈ ਭृਸ਼ਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਲਂਕਾ ਸਾ ਗਦ੍ਗਦਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍। ਉਵਾਚਾਗਰ੍ਵਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਨੁਮਨ੍ਤਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਮ੍
ਫਿਰ ਲੰਕਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਗਰੂਰ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੁਮਹਾਬਾਹੋ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਸਮਯੇ ਸੌਮ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਬਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਿੱਠੇ।
ਅਹਂ ਤੁ ਨਗਰੀ ਲਂਕਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮ। ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਮਹਾਬਲ
ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੀ ਹਾਂ, ਬਨਰ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਜਿਗਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਵੀਰ।
ਇਦਂ ਚ ਤਥ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰ। ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਾ ਦਤ੍ਤਂ ਵਰਦਾਨਂ ਯਥਾ ਮਮ
ਹੁਣ, ਬਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ: ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਇਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਯਦਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵਾਨਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਵਸ਼ਮਾਨਯੇਤ੍। ਤਦਾ ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭਯਮਾਗਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬਨਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਮੇ ਸਮਯਃ ਸੌਮ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਦ੍ਯ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਵਿਹਿਤਃ ਸਤ੍ਯੋ ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹੀ ਸ਼ਰਤ, ਮਿੱਠੇ, ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਆਪ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਜੋ ਰੱਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸੀਤਾਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਸਮੁਪਾਗਤਃ
ਸੀਤਾ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਤੇ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਰਾਵਣ ਰਾਜੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਰੀਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਯਾਨਿ ਯਾਨੀਹ ਵਾਞ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰ ਲੈ।