ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਬਰ੍ਹਿਣਸਂਘੁष੍ਟੈ ਰਾਜਹਂਸਨਿषੇਵਿਤੈਃ। ਤੂਰ੍ਯਾਭਰਣਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਨਾਦਿਤਾਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਕ੍ਰੋਚ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਸ੍ਵੋਕਸਾਰਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਤਤਃ। ਖਮਿਵੋਤ੍ਪਤਿਤਾਂ ਲਂਕਾਂ ਜਹਰ੍ष ਹਨੁਮਾਨ੍ ਕਪਿਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਕਪਿ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਤਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਲਂਕਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤੇਃ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਅਨੁਤ੍ਤਮਾਮृਦ੍ਧਿਮਤੀਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨੇਯਮਨ੍ਯੇਨ ਨਗਰੀ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਧਰ੍षਯਿਤੁਂ ਬਲਾਤ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਰਾਵਣਬਲੈਰੁਦ੍ਯਤਾਯੁਧਪਾਣਿਭਿਃ
ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕੁਮੁਦਾਙ੍ਗਦਯੋਰ੍ਵਾਪਿ ਸੁषੇਣਸ੍ਯ ਮਹਾਕਪੇਃ। ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧੇਯਂ ਭਵੇਦ੍ ਭੂਮਿਰ੍ਮੈਨ੍ਦਦ੍ਵਿਵਿਦਯੋਰਪਿ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਕੁਮੁਦ, ਅੰਗਦ, ਮਹਾਨ ਕਪਿ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਜਾਂ ਮੈੰਦ ਤੇ ਦਵੀਵਿਦਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਵਿਵਸ੍ਵਤਸ੍ਤਨੂਜਸ੍ਯ ਹਰੇਸ਼੍ਚ ਕੁਸ਼ਪਰ੍ਵਣਃ। ऋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਮਮ ਚੈਵ ਗਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਾਂ ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ਪਰਵਣ, ਰਿਕਸ਼ਾ ਕਪਿ ਮੁਖੀ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਇਜ਼ਤ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਭਵਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਕਪਿਃ
ਰਾਮ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਪਿ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਰਤ੍ਨਵਸਨੋਪੇਤਾਂ ਗੋष੍ਠਾਗਾਰਾਵਤਂਸਿਕਾਮ੍। ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਗਾਰਸ੍ਤਨੀਮृਦ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਮਦਾਮਿਵ ਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜਿਆਂ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਦੀ ਮੋਹਰ, ਤੇ ਉੰਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਤੱਕਿਆ।
ਤਾਂ ਨष੍ਟਤਿਮਿਰਾਂ ਦੀਪੈਰ੍ਭਾਸ੍ਵਰੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਗ੍ਰਹੈਃ। ਨਗਰੀਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਪਿ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਾਰੇ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥ ਸਾ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍। ਨਗਰੀ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਮਹਾਨ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਾ ਤਂ ਹਰਿਵਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਂਕਾ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾ। ਸ੍ਵਯਮੇਵੋਤ੍ਥਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਕृਤਾਨਨਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਰਾਵਣ ਦੀ ਰਾਜ ਲੰਕਾ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਦ ਉੱਠੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ।
ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਵਾਯੁਸੂਨੋਰਤਿष੍ਠਤ। ਮੁਞ੍ਚਮਾਨਾ ਮਹਾਨਾਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਹ ਵਾਇਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਰਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੇਨ ਚ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਨਾਲਯ। ਕਥਯਸ੍ਵੇਹ ਯਤ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਾਵਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾ ਧਰਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ? ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰੀ ਸਾਹ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਖਲ੍ਵਿਯਂ ਲਂਕਾ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਵਾਨਰ ਤ੍ਵਯਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਰਾਵਣਬਲੈਰਭਿਗੁਪ੍ਤਾ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਬਾਂਦਰ, ਤੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਫੌਜੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।
ਅਥ ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵੀਰੋ ਹਨੁਮਾਨਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸੇ
ਫਿਰ ਵਿਰਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ: "ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।"
ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਰੂਪਨਯਨਾ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰੇऽਵਤਿष੍ਠਸੇ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚਾਪਿ ਮਾਂ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਸਿ ਦਾਰੁਣੇ
"ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਗੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੈਂ? ਤੇ ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਸਖ਼ਤ ਝਿੜਕਦੀ ਹੈਂ?"
ਹਨੁਮਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਂਕਾ ਸਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਪਰੁषਂ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਬੋਲ ਆਖੀ।
ਅਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਜ੍ਞਾਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਨਗਰੀਮਿਮਾਮ੍
"ਮੈਂ ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ, ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅਟੱਲ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹਾਂ।"
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਨਗਰੀਮਿਮਾਮ੍। ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਨਿਹਤੋ ਮਯਾ
"ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਅਸਾਨ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁੱਤਿਆ ਰਹੇਗਾ।"
ਅਹਂ ਹਿ ਨਗਰੀ ਲਂਕਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮ। ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਅਤਸ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ
"ਮੈਂ ਹੀ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹਾਂ, ਏ ਬਾਂਦਰ! ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹਾਂ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।"
ਲਂਕਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਯਤ੍ਨਵਾਨ੍ ਸ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ੈਲ ਇਵਾਪਰਃ
ਲੰਕਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਵਿਕृਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਆਬਭਾषੇऽਥ ਮੇਧਾਵੀ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਬੋਲਿਆ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਗਰੀਂ ਲਂਕਾਂ ਸਾਟ੍ਟਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਾਮ੍। ਇਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
"ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ, ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।"
ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨੀਹ ਲਂਕਾਯਾਃ ਕਾਨਨਾਨਿ ਚ। ਸਰ੍ਵਤੋ ਗृਹਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਮਨਂ ਹਿ ਮੇ
"ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ, ਬਾਗਾਂ, ਉਪਵਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵੇਖਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।"
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਂਕਾ ਸਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ। ਭੂਯ ਏਵ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਭਾषੇ ਪਰੁषਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਮੁੜ ਸਖ਼ਤ ਬੋਲ ਆਖੀ।
ਮਾਮਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਤੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪੁਰੀਯਂ ਵਾਨਰਾਧਮ
"ਏ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।"
ਤਤਃ ਸ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਨਿਸ਼ਾਚਰੀਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰੀਮਿਮਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਫਿਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ, ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਲੀ ਔਰਤ, ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਾਦਂ ਸਾ ਵੈ ਲਂਕਾ ਭਯਂਕਰਮ੍। ਤਲੇਨ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵੇਗਿਤਾ
ਫਿਰ ਲੰਕਾ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਨੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਪਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਲਂਕਯਾ ਤਾਡਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਨਨਾਦ ਸੁਮਹਾਨਾਦਂ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਫਿਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਲੰਕਾ ਵਲੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸਂਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਮਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੋऽਙ੍ਗੁਲੀਃ। ਮੁष੍ਟਿਨਾਭਿਜਘਾਨੈਨਾਂ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਰ੍ਮੂਚ੍ਛਿਤਃ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੋੜ ਕੇ, ਮੁੱਕ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।