thumb|ਤृਤੀਯਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਤृਤੀਯਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦੇ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਸ ਲਮ੍ਬਸ਼ਿਖਰੇ ਲਮ੍ਬੇ ਲਮ੍ਬਤੋਯਦਸਂਨਿਭੇ। ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮੇਧਾਵੀ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਮਾਰੁਤ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਖਮ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਲਟਕਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਨਿਸ਼ਿ ਲਂਕਾਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਵਿਵੇਸ਼ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਰਮ੍ਯਕਾਨਨਤੋਯਾਢ੍ਯਾਂ ਪੁਰੀਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ, ਹਨੂਮਾਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ—ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਹੇਠ ਸੀ।
ਸੁਪੁष੍ਟਬਲਸਮ੍ਪੁष੍ਟਾਂ ਯਥੈਵ ਵਿਟਪਾਵਤੀਮ੍। ਚਾਰੁਤੋਰਣਨਿਰ੍ਯੂਹਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਦ੍ਵਾਰਤੋਰਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਸੁੰਦਰ ਦਰਵਾਜੇ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਤੋਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਭੁਜਗਾਚਰਿਤਾਂ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਭੋਗਵਤੀਮਿਵ। ਤਾਂ ਸਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਘਨਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਗਣਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਚਣ੍ਡਮਾਰੁਤਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਾਂ ਯਥਾ ਚਾਪ੍ਯਮਰਾਵਤੀਮ੍। ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭੇਨ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣਾਭਿਸਂਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਘੋषਾਭਿਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰਲਂਕृਤਾਮ੍। ਆਸਾਦ੍ਯ ਸਹਸਾ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਮਭਿਪੇਦਿਵਾਨ੍
ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹਨੂਮਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਲੇ ਦੀ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਹृਦਯਃ ਪੁਰੀਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੈਰ੍ਦ੍ਵਾਰੈਰ੍ਵੈਦੂਰ੍ਯਕृਤਵੇਦਿਕੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਬਿਲੌਰ ਦੇ ਚੌਕ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰਸ੍ਫਟਿਕਮੁਕ੍ਤਾਭਿਰ੍ਮਣਿਕੁਟ੍ਟਿਮਭੂषਿਤੈਃ। ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਨਿਰ੍ਯੂਹੈ ਰਾਜਤਾਮਲਪਾਣ੍ਡੁਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਹੀਰੇ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਹ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਵੈਦੂਰ੍ਯਕृਤਸੋਪਾਨੈਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਨ੍ਤਰਪਾਂਸੁਭਿਃ। ਚਾਰੁਸਂਜਵਨੋਪੇਤੈਃ ਖਮਿਵੋਤ੍ਪਤਿਤੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਬਿਲੌਰ ਦੇ ਚੌਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ, ਕਦਮਾਂ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀ ਧੂੜ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਾਹ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉਡਦੇ ਹੋਏ, ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਬਰ੍ਹਿਣਸਂਘੁष੍ਟੈ ਰਾਜਹਂਸਨਿषੇਵਿਤੈਃ। ਤੂਰ੍ਯਾਭਰਣਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਨਾਦਿਤਾਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਕ੍ਰੋਚ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਸ੍ਵੋਕਸਾਰਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਤਤਃ। ਖਮਿਵੋਤ੍ਪਤਿਤਾਂ ਲਂਕਾਂ ਜਹਰ੍ष ਹਨੁਮਾਨ੍ ਕਪਿਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਕਪਿ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਤਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਲਂਕਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤੇਃ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਅਨੁਤ੍ਤਮਾਮृਦ੍ਧਿਮਤੀਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨੇਯਮਨ੍ਯੇਨ ਨਗਰੀ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਧਰ੍षਯਿਤੁਂ ਬਲਾਤ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਰਾਵਣਬਲੈਰੁਦ੍ਯਤਾਯੁਧਪਾਣਿਭਿਃ
ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕੁਮੁਦਾਙ੍ਗਦਯੋਰ੍ਵਾਪਿ ਸੁषੇਣਸ੍ਯ ਮਹਾਕਪੇਃ। ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧੇਯਂ ਭਵੇਦ੍ ਭੂਮਿਰ੍ਮੈਨ੍ਦਦ੍ਵਿਵਿਦਯੋਰਪਿ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਕੁਮੁਦ, ਅੰਗਦ, ਮਹਾਨ ਕਪਿ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਜਾਂ ਮੈੰਦ ਤੇ ਦਵੀਵਿਦਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਵਿਵਸ੍ਵਤਸ੍ਤਨੂਜਸ੍ਯ ਹਰੇਸ਼੍ਚ ਕੁਸ਼ਪਰ੍ਵਣਃ। ऋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਮਮ ਚੈਵ ਗਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਾਂ ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ਪਰਵਣ, ਰਿਕਸ਼ਾ ਕਪਿ ਮੁਖੀ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਇਜ਼ਤ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਭਵਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਕਪਿਃ
ਰਾਮ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਪਿ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਰਤ੍ਨਵਸਨੋਪੇਤਾਂ ਗੋष੍ਠਾਗਾਰਾਵਤਂਸਿਕਾਮ੍। ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਗਾਰਸ੍ਤਨੀਮृਦ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਮਦਾਮਿਵ ਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜਿਆਂ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਦੀ ਮੋਹਰ, ਤੇ ਉੰਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਤੱਕਿਆ।
ਤਾਂ ਨष੍ਟਤਿਮਿਰਾਂ ਦੀਪੈਰ੍ਭਾਸ੍ਵਰੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਗ੍ਰਹੈਃ। ਨਗਰੀਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਪਿ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਾਰੇ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥ ਸਾ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍। ਨਗਰੀ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਮਹਾਨ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਾ ਤਂ ਹਰਿਵਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਂਕਾ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾ। ਸ੍ਵਯਮੇਵੋਤ੍ਥਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਕृਤਾਨਨਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਰਾਵਣ ਦੀ ਰਾਜ ਲੰਕਾ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਦ ਉੱਠੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ।
ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਵਾਯੁਸੂਨੋਰਤਿष੍ਠਤ। ਮੁਞ੍ਚਮਾਨਾ ਮਹਾਨਾਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਹ ਵਾਇਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਰਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦੀ, ਤੇ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੇਨ ਚ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਨਾਲਯ। ਕਥਯਸ੍ਵੇਹ ਯਤ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਾਵਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾ ਧਰਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ? ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰੀ ਸਾਹ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਖਲ੍ਵਿਯਂ ਲਂਕਾ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਵਾਨਰ ਤ੍ਵਯਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਰਾਵਣਬਲੈਰਭਿਗੁਪ੍ਤਾ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਬਾਂਦਰ, ਤੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਫੌਜੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।
ਅਥ ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵੀਰੋ ਹਨੁਮਾਨਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸੇ
ਫਿਰ ਵਿਰਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ: "ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।"
ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਰੂਪਨਯਨਾ ਪੁਰਦ੍ਵਾਰੇऽਵਤਿष੍ਠਸੇ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚਾਪਿ ਮਾਂ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਸਿ ਦਾਰੁਣੇ
"ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਗੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੈਂ? ਤੇ ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਸਖ਼ਤ ਝਿੜਕਦੀ ਹੈਂ?"
ਹਨੁਮਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਂਕਾ ਸਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਪਰੁषਂ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਬੋਲ ਆਖੀ।
ਅਹਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਜ੍ਞਾਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਨਗਰੀਮਿਮਾਮ੍
"ਮੈਂ ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ, ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅਟੱਲ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹਾਂ।"
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਨਗਰੀਮਿਮਾਮ੍। ਅਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਨਿਹਤੋ ਮਯਾ
"ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਅਸਾਨ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁੱਤਿਆ ਰਹੇਗਾ।"
ਅਹਂ ਹਿ ਨਗਰੀ ਲਂਕਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮ। ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਅਤਸ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ
"ਮੈਂ ਹੀ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹਾਂ, ਏ ਬਾਂਦਰ! ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹਾਂ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।"