ਸੂਰ੍ਯੇ ਚਾਸ੍ਤਂ ਗਤੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦੇਹਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਵृषਦਂਸ਼ਕਮਾਤ੍ਰੋऽਥ ਬਭੂਵਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਤ ਆ ਗਈ, ਮਾਰੁਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਿਮਟ ਕੇ ਬਿੱਲੀ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ ਵੱਡਾ ਅਜੀਬ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦੋषਕਾਲੇ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਭਕ੍ਤਮਹਾਪਥਾਮ੍
ਪ੍ਰਦੋਸ਼ ਵੇਲੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਪਸ਼ਟ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਮਾਲਾਵਿਤਤਾਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਿਭੈਃ। ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਨਿਭੈਰ੍ਜਾਲੈਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰੋਪਮਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਥੰਭਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਭੌਮਾष੍ਟਭੌਮੈਸ਼੍ਚ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਪੁਰੀਮ੍। ਤਲੈਃ ਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕੀਰ੍ਣੈਃ ਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਵਿਭੂषਿਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸੱਤ ਤੇ ਅੱਠ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵੈਦੂਰ੍ਯਮਣਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲਵਿਭੂषਿਤੈਃ। ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਿਰੇ ਤਾਨਿ ਭਵਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਵੈਦੂਰੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਨਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਤੋਰਣਾਨਿ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਲਂਕਾਮੁਦ੍ਯੋਤਯਾਮਾਸੁਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲਂਕृਤਾਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅਜੀਬ ਦਰਵਾਜੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਮਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਂਕਾਂ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਆਸੀਦ੍ ਵਿषਣ੍ਣੋ ਹृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਲੰਕਾ ਦੀ ਅਚਿੰਤਯ ਤੇ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਉਦਾਸ ਤੇ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਵਿਦ੍ਧਵਿਮਾਨਮਾਲਿਨੀਂ ਮਹਾਰ੍ਹਜਾਮ੍ਬੂਨਦਜਾਲਤੋਰਣਾਮ੍। ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਂ ਰਾਵਣਬਾਹੁਪਾਲਿਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਚਰੈਰ੍ਭੀਮਬਲੈਃ ਸੁਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲ, ਕੀਮਤੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸਾਚਿਵ੍ਯਮਿਵਾਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਂ- ਸ੍ਤਾਰਾਗਣੈਰ੍ਮਧ੍ਯਗਤੋ ਵਿਰਾਜਨ੍। ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਵਿਤਾਨੇਨ ਵਿਤਤ੍ਯ ਲੋਕਾ- ਨੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤੇऽਨੇਕਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਾਨਣ ਦਾ ਪਰਦਾ ਪਸਾਰ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਭਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮृਣਾਲਵਰ੍ਣ- ਮੁਦ੍ਗਚ੍ਛਮਾਨਂ ਵ੍ਯਵਭਾਸਮਾਨਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ ਕਪਿਪ੍ਰਵੀਰਃ ਪੋਪ੍ਲੂਯਮਾਨਂ ਸਰਸੀਵ ਹਂਸਮ੍
ਉਹ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੰਖ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਉਭਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਝੀਲ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
thumb|ਤृਤੀਯਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਤृਤੀਯਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦੇ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਸ ਲਮ੍ਬਸ਼ਿਖਰੇ ਲਮ੍ਬੇ ਲਮ੍ਬਤੋਯਦਸਂਨਿਭੇ। ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮੇਧਾਵੀ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਮਾਰੁਤ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁਖਮ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਲਟਕਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਨਿਸ਼ਿ ਲਂਕਾਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਵਿਵੇਸ਼ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਰਮ੍ਯਕਾਨਨਤੋਯਾਢ੍ਯਾਂ ਪੁਰੀਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ, ਹਨੂਮਾਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ—ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਹੇਠ ਸੀ।
ਸੁਪੁष੍ਟਬਲਸਮ੍ਪੁष੍ਟਾਂ ਯਥੈਵ ਵਿਟਪਾਵਤੀਮ੍। ਚਾਰੁਤੋਰਣਨਿਰ੍ਯੂਹਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਦ੍ਵਾਰਤੋਰਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਸੁੰਦਰ ਦਰਵਾਜੇ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਤੋਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਭੁਜਗਾਚਰਿਤਾਂ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਭੋਗਵਤੀਮਿਵ। ਤਾਂ ਸਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਘਨਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਗਣਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਚਣ੍ਡਮਾਰੁਤਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਾਂ ਯਥਾ ਚਾਪ੍ਯਮਰਾਵਤੀਮ੍। ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭੇਨ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣਾਭਿਸਂਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ, ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਘੋषਾਭਿਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰਲਂਕृਤਾਮ੍। ਆਸਾਦ੍ਯ ਸਹਸਾ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਮਭਿਪੇਦਿਵਾਨ੍
ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹਨੂਮਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਲੇ ਦੀ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟਹृਦਯਃ ਪੁਰੀਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੈਰ੍ਦ੍ਵਾਰੈਰ੍ਵੈਦੂਰ੍ਯਕृਤਵੇਦਿਕੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਬਿਲੌਰ ਦੇ ਚੌਕ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਜ੍ਰਸ੍ਫਟਿਕਮੁਕ੍ਤਾਭਿਰ੍ਮਣਿਕੁਟ੍ਟਿਮਭੂषਿਤੈਃ। ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਨਿਰ੍ਯੂਹੈ ਰਾਜਤਾਮਲਪਾਣ੍ਡੁਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਹੀਰੇ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਰਾਹ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਵੈਦੂਰ੍ਯਕृਤਸੋਪਾਨੈਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਨ੍ਤਰਪਾਂਸੁਭਿਃ। ਚਾਰੁਸਂਜਵਨੋਪੇਤੈਃ ਖਮਿਵੋਤ੍ਪਤਿਤੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਬਿਲੌਰ ਦੇ ਚੌਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ, ਕਦਮਾਂ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੀ ਧੂੜ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਾਹ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉਡਦੇ ਹੋਏ, ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਬਰ੍ਹਿਣਸਂਘੁष੍ਟੈ ਰਾਜਹਂਸਨਿषੇਵਿਤੈਃ। ਤੂਰ੍ਯਾਭਰਣਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਨਾਦਿਤਾਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਕ੍ਰੋਚ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜ ਹੰਸਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਸ੍ਵੋਕਸਾਰਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਗਰੀਂ ਤਤਃ। ਖਮਿਵੋਤ੍ਪਤਿਤਾਂ ਲਂਕਾਂ ਜਹਰ੍ष ਹਨੁਮਾਨ੍ ਕਪਿਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਕਪਿ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਤਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਲਂਕਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤੇਃ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਅਨੁਤ੍ਤਮਾਮृਦ੍ਧਿਮਤੀਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨੇਯਮਨ੍ਯੇਨ ਨਗਰੀ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਧਰ੍षਯਿਤੁਂ ਬਲਾਤ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਰਾਵਣਬਲੈਰੁਦ੍ਯਤਾਯੁਧਪਾਣਿਭਿਃ
ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕੁਮੁਦਾਙ੍ਗਦਯੋਰ੍ਵਾਪਿ ਸੁषੇਣਸ੍ਯ ਮਹਾਕਪੇਃ। ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧੇਯਂ ਭਵੇਦ੍ ਭੂਮਿਰ੍ਮੈਨ੍ਦਦ੍ਵਿਵਿਦਯੋਰਪਿ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਕੁਮੁਦ, ਅੰਗਦ, ਮਹਾਨ ਕਪਿ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਜਾਂ ਮੈੰਦ ਤੇ ਦਵੀਵਿਦਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਵਿਵਸ੍ਵਤਸ੍ਤਨੂਜਸ੍ਯ ਹਰੇਸ਼੍ਚ ਕੁਸ਼ਪਰ੍ਵਣਃ। ऋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਮਮ ਚੈਵ ਗਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਾਂ ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ਪਰਵਣ, ਰਿਕਸ਼ਾ ਕਪਿ ਮੁਖੀ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਇਜ਼ਤ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਭਵਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਕਪਿਃ
ਰਾਮ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਪਿ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਰਤ੍ਨਵਸਨੋਪੇਤਾਂ ਗੋष੍ਠਾਗਾਰਾਵਤਂਸਿਕਾਮ੍। ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਗਾਰਸ੍ਤਨੀਮृਦ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਮਦਾਮਿਵ ਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜਿਆਂ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਦੀ ਮੋਹਰ, ਤੇ ਉੰਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਤੱਕਿਆ।
ਤਾਂ ਨष੍ਟਤਿਮਿਰਾਂ ਦੀਪੈਰ੍ਭਾਸ੍ਵਰੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਗ੍ਰਹੈਃ। ਨਗਰੀਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਪਿ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਾਰੇ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥ ਸਾ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍। ਨਗਰੀ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਮਹਾਨ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।