ਅਵਕਾਸ਼ੋ ਨ ਸਾਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇष੍ਵਭਿਗਮ੍ਯਤੇ। ਨ ਦਾਨਸ੍ਯ ਨ ਭੇਦਸ੍ਯ ਨੈਵ ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਤਾਂ ਮਿਠਾਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਵੰਡ ਨਾਲ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਣਾਮੇਵ ਹਿ ਗਤਿਰ੍ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨੀਲਸ੍ਯ ਮਮ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਧੀਮਤਃ
ਚਾਰ ਤੇਜ਼ ਬਾਂਦਰਾਂ ਲਈ ਹੀ ਰਾਹ ਹੈ: ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਨੀਲ, ਮੈਂ ਤੇ ਸਿਆਣਾ ਰਾਜਾ।
ਯਾਵਜ੍ਜਾਨਾਮਿ ਵੈਦੇਹੀਂ ਯਦਿ ਜੀਵਤਿ ਵਾ ਨ ਵਾ। ਤਤ੍ਰੈਵ ਚਿਨ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਵਿਦੇਹੀ ਜਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਓਥੇ ਹੀ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਾਂਗਾ।
ਤਤਃ ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਮਸ੍ਯਾਭ੍ਯੁਦਯਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਰਾਮ ਦੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਨੇਨ ਰੂਪੇਣ ਮਯਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪੁਰੀ। ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾ ਕ੍ਰੂਰੈਰ੍ਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਮਹੌਜਸੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਬਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਵਞ੍ਚਨੀਯਾ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਨਕੀਂ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਤਾ
ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਠੱਗਣੇ ਪੈਣਗੇ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਰੂਪੇਣ ਰਾਤ੍ਰੌ ਲਂਕਾਪੁਰੀ ਮਯਾ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਂ ਸਾਧਯਿਤੁਂ ਮਹਤ੍
ਦਿਨ ਰਾਤ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਕਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਦਿਸਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾਂ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ। ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ, ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਆਹ ਭਰ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਮੈਥਿਲੀਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਅਦृष੍ਟੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮੈਥਲੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਾੜੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਏਕਾਮੇਕਸ੍ਤੁ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਰਹਿਤੇ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਕਿਵੇਂ ਰਾਮ ਦਾ ਕੰਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ? ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂ।
ਭੂਤਾਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਸ਼ਕਾਲਵਿਰੋਧਿਤਾਃ। ਵਿਕ੍ਲਵਂ ਦੂਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਮਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਸਮਾ ਤੇ ਥਾਂ ਅੜਚਣ ਬਣ ਜਾਣ, ਕੰਮ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਡਰਪੋਕ ਦੂਤ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹਨੇਰਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਾਨਰ੍ਥਾਨ੍ਤਰੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਪਿ ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ। ਘਾਤਯਨ੍ਤੀਹ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦੂਤਾਃ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਃ
ਫਾਇਦੇ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਵਿਚ ਫੈਸਲਾ ਚੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜੇ ਕੰਮ ਹੀ ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਕਲਮੰਦ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਇਥੇ ਕੰਮ ਖਰਾਬ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਨ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍। ਲਙ੍ਘਨਂ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਥਂ ਨੁ ਨ ਭਵੇਦ੍ ਵृਥਾ
ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਵੇਂ ਡਰ ਨਾ ਆਵੇ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ?
ਮਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭੀ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਭਵੇਦ੍ ਵ੍ਯਰ੍ਥਮਿਦਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਰਾਵਣਾਨਰ੍ਥਮਿਚ੍ਛਤਃ
ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ ਵੇਖ ਲੈਂ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਨਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸ੍ਥਾਤੁਮਵਿਜ੍ਞਾਤੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਅਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰੂਪੇਣ ਕਿਮੁਤਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਰਹਿਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਰਾਕਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ।
ਵਾਯੁਰਪ੍ਯਤ੍ਰ ਨਾਜ੍ਞਾਤਸ਼੍ਚਰੇਦਿਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ। ਨਹ੍ਯਤ੍ਰਾਵਿਦਿਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਹਵਾ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਜਾਣੇ ਨਹੀਂ ਫਿਰ ਸਕਦੀ, ਇੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਇਹਾਹਂ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਸਂਵृਤਃ। ਵਿਨਾਸ਼ਮੁਪਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਰ੍ਤੁਰਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਹਾਸ੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਦਹਂ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਹ੍ਰਸ੍ਵਤਾਂ ਗਤਃ। ਲਂਕਾਮਭਿਪਤਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੋਟਾ ਕਰਕੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਘਵ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕੇ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸੁਦੁਰਾਸਦਾਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਭਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਰਾਵਣ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰਾਤ ਵੇਲੇ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਹਰ ਇਕ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਮਯਂ ਕਪਿਃ। ਆਚਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਤਦਾ ਵੀਰੋ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸੂਰ੍ਯੇ ਚਾਸ੍ਤਂ ਗਤੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦੇਹਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਵृषਦਂਸ਼ਕਮਾਤ੍ਰੋऽਥ ਬਭੂਵਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਤ ਆ ਗਈ, ਮਾਰੁਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਿਮਟ ਕੇ ਬਿੱਲੀ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ ਵੱਡਾ ਅਜੀਬ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦੋषਕਾਲੇ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਭਕ੍ਤਮਹਾਪਥਾਮ੍
ਪ੍ਰਦੋਸ਼ ਵੇਲੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਪਸ਼ਟ ਸਨ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਮਾਲਾਵਿਤਤਾਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਿਭੈਃ। ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਨਿਭੈਰ੍ਜਾਲੈਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰੋਪਮਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਥੰਭਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਭੌਮਾष੍ਟਭੌਮੈਸ਼੍ਚ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਪੁਰੀਮ੍। ਤਲੈਃ ਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕੀਰ੍ਣੈਃ ਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਵਿਭੂषਿਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸੱਤ ਤੇ ਅੱਠ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵੈਦੂਰ੍ਯਮਣਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲਵਿਭੂषਿਤੈਃ। ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਿਰੇ ਤਾਨਿ ਭਵਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਵੈਦੂਰੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਨਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਘਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਤੋਰਣਾਨਿ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਲਂਕਾਮੁਦ੍ਯੋਤਯਾਮਾਸੁਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲਂਕृਤਾਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅਜੀਬ ਦਰਵਾਜੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਮਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਂਕਾਂ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਆਸੀਦ੍ ਵਿषਣ੍ਣੋ ਹृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਲੰਕਾ ਦੀ ਅਚਿੰਤਯ ਤੇ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਉਦਾਸ ਤੇ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਵਿਦ੍ਧਵਿਮਾਨਮਾਲਿਨੀਂ ਮਹਾਰ੍ਹਜਾਮ੍ਬੂਨਦਜਾਲਤੋਰਣਾਮ੍। ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਂ ਰਾਵਣਬਾਹੁਪਾਲਿਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਪਾਚਰੈਰ੍ਭੀਮਬਲੈਃ ਸੁਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲ, ਕੀਮਤੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸਾਚਿਵ੍ਯਮਿਵਾਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਂ- ਸ੍ਤਾਰਾਗਣੈਰ੍ਮਧ੍ਯਗਤੋ ਵਿਰਾਜਨ੍। ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਵਿਤਾਨੇਨ ਵਿਤਤ੍ਯ ਲੋਕਾ- ਨੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤੇऽਨੇਕਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਾਨਣ ਦਾ ਪਰਦਾ ਪਸਾਰ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਭਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮृਣਾਲਵਰ੍ਣ- ਮੁਦ੍ਗਚ੍ਛਮਾਨਂ ਵ੍ਯਵਭਾਸਮਾਨਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ ਕਪਿਪ੍ਰਵੀਰਃ ਪੋਪ੍ਲੂਯਮਾਨਂ ਸਰਸੀਵ ਹਂਸਮ੍
ਉਹ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੰਖ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਉਭਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਝੀਲ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।