ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਰਾਮਾਯਣਮ੍

ਪਾਲਿਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਪ੍ਲਵਮਾਨਾਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਕਪਿਃ

ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਨਗਰੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਗਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।

ਵਪ੍ਰਪ੍ਰਾਕਾਰਜਘਨਾਂ ਵਿਪੁਲਾਮ੍ਬੁਵਨਾਮ੍ਬਰਾਮ੍। ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਸ਼ੂਲਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾਮਟ੍ਟਾਲਕਾਵਤਂਸਕਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨਗਰੀ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਪਰਕਾਰੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਤੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਵਾਂਗ ਸਿੰਗਾਰ ਵੇਖਿਆ।

ਮਨਸੇਵ ਕृਤਾਂ ਲਂਕਾਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਦ੍ਵਾਰਮੁਤ੍ਤਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਃ

ਉਹ ਵਾਨਰ ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਲੰਕਾ ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਕੈਲਾਸਨਿਲਯਪ੍ਰਖ੍ਯਮਾਲਿਖਨ੍ਤਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍। ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਮਿਵਾਕਾਸ਼ਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤੈਰ੍ਭਵਨੋਤ੍ਤਮੈਃ

ਉੱਚੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦੇ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਰੰਗਦੇ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਮ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਨਗਰੀ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ।

ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਨਾਗੈਰ੍ਭੋਗਵਤੀਮਿਵ। ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਸੁਕृਤਾਂ ਸ੍ਪष੍ਟਾਂ ਕੁਬੇਰਾਧ੍ਯੁषਿਤਾਂ ਪੁਰਾ

ਉਹ ਨਗਰੀ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਸਾਫ ਤੇ ਕਦੇ ਕੁਬੇਰ ਵਲੋਂ ਵਸਾਈ ਹੋਈ।

ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ੂਰੈਃ ਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਿਸ਼ਪਾਣਿਭਿਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਗੁਹਾਮਾਸ਼ੀਵਿषੈਰਿਵ

ਉਹ ਨਗਰੀ ਕਈ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਗੁਫਾ ਨੂੰ ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣ।

ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਤੀਂ ਗੁਪ੍ਤਿਂ ਸਾਗਰਂ ਚ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਃ। ਰਾਵਣਂ ਚ ਰਿਪੁਂ ਘੋਰਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਃ

ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨਗਰੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ।

ਆਗਤ੍ਯਾਪੀਹ ਹਰਯੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਰਰ੍ਥਕਾਃ। ਨਹਿ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਵੈ ਲਂਕਾ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਜੇਤੁਂ ਸੁਰੈਰਪਿ

ਜੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਇੱਥੇ ਆ ਵੀ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਜਾਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ।

ਇਮਾਂ ਤ੍ਵਵਿषਮਾਂ ਲਂਕਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਪਿ ਸੁਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਰਾਘਵਃ

ਜੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਘਵ ਇਹ ਅਜਿਹੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਲੰਕਾ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਲਵੇਗਾ?

ਅਵਕਾਸ਼ੋ ਨ ਸਾਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇष੍ਵਭਿਗਮ੍ਯਤੇ। ਨ ਦਾਨਸ੍ਯ ਨ ਭੇਦਸ੍ਯ ਨੈਵ ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ

ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਤਾਂ ਮਿਠਾਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਵੰਡ ਨਾਲ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਚਤੁਰ੍ਣਾਮੇਵ ਹਿ ਗਤਿਰ੍ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨੀਲਸ੍ਯ ਮਮ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਧੀਮਤਃ

ਚਾਰ ਤੇਜ਼ ਬਾਂਦਰਾਂ ਲਈ ਹੀ ਰਾਹ ਹੈ: ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਨੀਲ, ਮੈਂ ਤੇ ਸਿਆਣਾ ਰਾਜਾ।

ਯਾਵਜ੍ਜਾਨਾਮਿ ਵੈਦੇਹੀਂ ਯਦਿ ਜੀਵਤਿ ਵਾ ਨ ਵਾ। ਤਤ੍ਰੈਵ ਚਿਨ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍

ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਵਿਦੇਹੀ ਜਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਓਥੇ ਹੀ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਾਂਗਾ।

ਤਤਃ ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਮਸ੍ਯਾਭ੍ਯੁਦਯਂ ਤਤਃ

ਫਿਰ ਉਹ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਰਾਮ ਦੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਅਨੇਨ ਰੂਪੇਣ ਮਯਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪੁਰੀ। ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾ ਕ੍ਰੂਰੈਰ੍ਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ

ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।

ਮਹੌਜਸੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਬਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਵਞ੍ਚਨੀਯਾ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਨਕੀਂ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਤਾ

ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਠੱਗਣੇ ਪੈਣਗੇ।

ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਰੂਪੇਣ ਰਾਤ੍ਰੌ ਲਂਕਾਪੁਰੀ ਮਯਾ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਂ ਸਾਧਯਿਤੁਂ ਮਹਤ੍

ਦਿਨ ਰਾਤ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਕਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਦਿਸਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।

ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾਂ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ। ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ, ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਆਹ ਭਰ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਮੈਥਿਲੀਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਅਦृष੍ਟੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ

ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮੈਥਲੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਾੜੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?

ਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਏਕਾਮੇਕਸ੍ਤੁ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਰਹਿਤੇ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍

ਕਿਵੇਂ ਰਾਮ ਦਾ ਕੰਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ? ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂ।

ਭੂਤਾਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਸ਼ਕਾਲਵਿਰੋਧਿਤਾਃ। ਵਿਕ੍ਲਵਂ ਦੂਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਮਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਯਥਾ

ਜਦੋਂ ਸਮਾ ਤੇ ਥਾਂ ਅੜਚਣ ਬਣ ਜਾਣ, ਕੰਮ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਡਰਪੋਕ ਦੂਤ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹਨੇਰਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਰ੍ਥਾਨਰ੍ਥਾਨ੍ਤਰੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਪਿ ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ। ਘਾਤਯਨ੍ਤੀਹ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦੂਤਾਃ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਃ

ਫਾਇਦੇ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਵਿਚ ਫੈਸਲਾ ਚੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜੇ ਕੰਮ ਹੀ ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਕਲਮੰਦ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਇਥੇ ਕੰਮ ਖਰਾਬ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਨ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍। ਲਙ੍ਘਨਂ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਥਂ ਨੁ ਨ ਭਵੇਦ੍ ਵृਥਾ

ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਵੇਂ ਡਰ ਨਾ ਆਵੇ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ?

ਮਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭੀ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਭਵੇਦ੍ ਵ੍ਯਰ੍ਥਮਿਦਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਰਾਵਣਾਨਰ੍ਥਮਿਚ੍ਛਤਃ

ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ ਵੇਖ ਲੈਂ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

ਨਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸ੍ਥਾਤੁਮਵਿਜ੍ਞਾਤੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਅਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰੂਪੇਣ ਕਿਮੁਤਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍

ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਰਹਿਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਰਾਕਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ।

ਵਾਯੁਰਪ੍ਯਤ੍ਰ ਨਾਜ੍ਞਾਤਸ਼੍ਚਰੇਦਿਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ। ਨਹ੍ਯਤ੍ਰਾਵਿਦਿਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍

ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਹਵਾ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਜਾਣੇ ਨਹੀਂ ਫਿਰ ਸਕਦੀ, ਇੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ।

ਇਹਾਹਂ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਸਂਵृਤਃ। ਵਿਨਾਸ਼ਮੁਪਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਰ੍ਤੁਰਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਹਾਸ੍ਯਤਿ

ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇਗਾ।

ਤਦਹਂ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਰਜਨ੍ਯਾਂ ਹ੍ਰਸ੍ਵਤਾਂ ਗਤਃ। ਲਂਕਾਮਭਿਪਤਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ

ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੋਟਾ ਕਰਕੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਘਵ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕੇ।

ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸੁਦੁਰਾਸਦਾਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਭਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍

ਰਾਵਣ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰਾਤ ਵੇਲੇ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਹਰ ਇਕ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ।

ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤਮਯਂ ਕਪਿਃ। ਆਚਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਤਦਾ ਵੀਰੋ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੋਤ੍ਸੁਕਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।