ਸਰਲਾਨ੍ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਖਰ੍ਜੂਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍। ਪ੍ਰਿਯਾਲਾਨ੍ ਮੁਚੁਲਿਨ੍ਦਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਟਜਾਨ੍ ਕੇਤਕਾਨਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਲ, ਕਰਣਿਕਾਰ, ਪੂਰੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਖਜੂਰ, ਪ੍ਰਿਆਲ, ਮੁਚੁਲਿੰਦ, ਕੁਟਜ ਤੇ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਪ੍ਰਿਯਙ੍ਗੂਨ੍ ਗਨ੍ਧਪੂਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ਚ ਨੀਪਾਨ੍ ਸਪ੍ਤਚ੍ਛਦਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਅਸਨਾਨ੍ ਕੋਵਿਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕਰਵੀਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਨੀਪ, ਸਪਤਛਦ, ਅਸਨ, ਕੋਵਿਦਾਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖੇ।
ਪੁष੍ਪਭਾਰਨਿਬਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਮੁਕੁਲਿਤਾਨਪਿ। ਪਾਦਪਾਨ੍ ਵਿਹਗਾਕੀਰ੍ਣਾਨ੍ ਪਵਨਾਧੂਤਮਸ੍ਤਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦੀਆਂ ਤੇ ਕੁਝ ਅਜੇ ਵੀ ਕਲੀ ਰਹੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਾਕੀਰ੍ਣਾ ਵਾਪੀਃ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਾਵृਤਾਃ। ਆਕ੍ਰੀਡਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਰਮ੍ਯਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚ ਜਲਾਸ਼ਯਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਲਾਸ਼ਯ ਵੇਖੇ।
ਸਂਤਤਾਨ੍ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਫਲਪੁष੍ਪਿਤੈਃ। ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਵਾਨਰ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਲਗਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਁਲ੍ਲਂਕਾਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਪਰਿਖਾਭਿਃ ਸਪਦ੍ਮਾਭਿਃ ਸੋਤ੍ਪਲਾਭਿਰਲਂਕृਤਾਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਲੰਕਾ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਹੇਠ ਸੀ, ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸੀਤਾਪਹਰਣਾਤ੍ ਤੇਨ ਰਾਵਣੇਨ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਵਿਚਰਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਭਿਃ
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲਿਆਂਦੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਲੰਕਾ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਕਾਞ੍ਚਨੇਨਾਵृਤਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣ ਮਹਾਪੁਰੀਮ੍। ਗृਹੈਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਾਰਦਾਮ੍ਬੁਦਸਂਨਿਭੈਃ
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਭਿਃ ਪ੍ਰਤੋਲੀਭਿਰੁਚ੍ਚਾਭਿਰਭਿਸਂਵृਤਾਮ੍। ਅਟ੍ਟਾਲਕਸ਼ਤਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤੋਰਣੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਲਤਾਪਙ੍ਕ੍ਤਿਵਿਰਾਜਿਤੈਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਨੁਮਾਁਲ੍ਲਂਕਾਂ ਦੇਵੋ ਦੇਵਪੁਰੀਮਿਵ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੌਸ਼ਨ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਹੋਵੇ।
ਗਿਰਿਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਲਂਕਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਰ੍ਭਵਨੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਕਪਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪੁਰੀਮਾਕਾਸ਼ਗਾਮਿਵ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬਣੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਿਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਪਾਲਿਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਪ੍ਲਵਮਾਨਾਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਕਪਿਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਨਗਰੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਗਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਵਪ੍ਰਪ੍ਰਾਕਾਰਜਘਨਾਂ ਵਿਪੁਲਾਮ੍ਬੁਵਨਾਮ੍ਬਰਾਮ੍। ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਸ਼ੂਲਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾਮਟ੍ਟਾਲਕਾਵਤਂਸਕਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨਗਰੀ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਪਰਕਾਰੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਤੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਵਾਂਗ ਸਿੰਗਾਰ ਵੇਖਿਆ।
ਮਨਸੇਵ ਕृਤਾਂ ਲਂਕਾਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਦ੍ਵਾਰਮੁਤ੍ਤਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਲੰਕਾ ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਕੈਲਾਸਨਿਲਯਪ੍ਰਖ੍ਯਮਾਲਿਖਨ੍ਤਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍। ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਮਿਵਾਕਾਸ਼ਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤੈਰ੍ਭਵਨੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉੱਚੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦੇ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਰੰਗਦੇ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਮ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਨਗਰੀ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਨਾਗੈਰ੍ਭੋਗਵਤੀਮਿਵ। ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਸੁਕृਤਾਂ ਸ੍ਪष੍ਟਾਂ ਕੁਬੇਰਾਧ੍ਯੁषਿਤਾਂ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਨਗਰੀ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਸਾਫ ਤੇ ਕਦੇ ਕੁਬੇਰ ਵਲੋਂ ਵਸਾਈ ਹੋਈ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸ਼ੂਰੈਃ ਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਿਸ਼ਪਾਣਿਭਿਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਗੁਹਾਮਾਸ਼ੀਵਿषੈਰਿਵ
ਉਹ ਨਗਰੀ ਕਈ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਗੁਫਾ ਨੂੰ ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਤੀਂ ਗੁਪ੍ਤਿਂ ਸਾਗਰਂ ਚ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਃ। ਰਾਵਣਂ ਚ ਰਿਪੁਂ ਘੋਰਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨਗਰੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯਾਪੀਹ ਹਰਯੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਰਰ੍ਥਕਾਃ। ਨਹਿ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਵੈ ਲਂਕਾ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਜੇਤੁਂ ਸੁਰੈਰਪਿ
ਜੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਇੱਥੇ ਆ ਵੀ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਜਾਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ।
ਇਮਾਂ ਤ੍ਵਵਿषਮਾਂ ਲਂਕਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਪਿ ਸੁਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਰਾਘਵਃ
ਜੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਘਵ ਇਹ ਅਜਿਹੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਲੰਕਾ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੀ ਕਰ ਲਵੇਗਾ?
ਅਵਕਾਸ਼ੋ ਨ ਸਾਮ੍ਨਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇष੍ਵਭਿਗਮ੍ਯਤੇ। ਨ ਦਾਨਸ੍ਯ ਨ ਭੇਦਸ੍ਯ ਨੈਵ ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਤਾਂ ਮਿਠਾਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਵੰਡ ਨਾਲ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਣਾਮੇਵ ਹਿ ਗਤਿਰ੍ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨੀਲਸ੍ਯ ਮਮ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਧੀਮਤਃ
ਚਾਰ ਤੇਜ਼ ਬਾਂਦਰਾਂ ਲਈ ਹੀ ਰਾਹ ਹੈ: ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਨੀਲ, ਮੈਂ ਤੇ ਸਿਆਣਾ ਰਾਜਾ।
ਯਾਵਜ੍ਜਾਨਾਮਿ ਵੈਦੇਹੀਂ ਯਦਿ ਜੀਵਤਿ ਵਾ ਨ ਵਾ। ਤਤ੍ਰੈਵ ਚਿਨ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਵਿਦੇਹੀ ਜਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਓਥੇ ਹੀ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਾਂਗਾ।
ਤਤਃ ਸ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਮਸ੍ਯਾਭ੍ਯੁਦਯਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ ਰਾਮ ਦੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਨੇਨ ਰੂਪੇਣ ਮਯਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪੁਰੀ। ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾ ਕ੍ਰੂਰੈਰ੍ਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਮਹੌਜਸੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਬਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਵਞ੍ਚਨੀਯਾ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਨਕੀਂ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਤਾ
ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਠੱਗਣੇ ਪੈਣਗੇ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਰੂਪੇਣ ਰਾਤ੍ਰੌ ਲਂਕਾਪੁਰੀ ਮਯਾ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਮੇ ਕृਤ੍ਯਂ ਸਾਧਯਿਤੁਂ ਮਹਤ੍
ਦਿਨ ਰਾਤ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਕਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਦਿਸਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾਂ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ। ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ, ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਆਹ ਭਰ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਮੈਥਿਲੀਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਅਦृष੍ਟੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮੈਥਲੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਾੜੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਏਕਾਮੇਕਸ੍ਤੁ ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਰਹਿਤੇ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਕਿਵੇਂ ਰਾਮ ਦਾ ਕੰਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ? ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂ।