ਸ ਤੈਃ ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਃ ਪੂਜ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਪ੍ਰਯੋਜਨੈਃ। ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨਵਤ੍ ਕਪਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬੰਦਰ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਹਨੂਮਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਭੂਯਿष੍ਠਪਾਰਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਲੋਕਯਨ੍। ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਵਨਰਾਜੀਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਲਗਭਗ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸੌ ਜੋਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵੇਖੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਪਤਨ੍ਨੇਵ ਵਿਵਿਧਦ੍ਰੁਮਭੂषਿਤਮ੍। ਦ੍ਵੀਪਂ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਲਯੋਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦੌੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਟਾਪੂ ਤੇ ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਦੇ ਬਾਗ ਵੇਖੇ।
ਸਾਗਰਂ ਸਾਗਰਾਨੂਪਾਨ੍ ਸਾਗਰਾਨੂਪਜਾਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍। ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਮੁਖਾਨ੍ਯਪਿ ਵਿਲੋਕਯਤ੍
ਉਸਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਕੰਢਿਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉੱਗੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਸ ਮਹਾਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਨਿਰੁਨ੍ਧਨ੍ਤਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਚਕਾਰ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਮਤਿਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੰਭਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਕਾਯਵृਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਵੇਗਂ ਚ ਮਮ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਮਯਿ ਕੌਤੂਹਲਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰਿਤਿ ਮੇਨੇ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਮੇਰੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪੈਣਗੇ—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਿਚਾਰਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਨ੍ਮਹੀਧਰਸਂਨਿਭਮ੍। ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਾਪੇਦੇ ਵੀਤਮੋਹ ਇਵਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਦ੍ਰੂਪਮਤਿਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਕृਤੌ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਤ੍ਰੀਨ੍ ਕ੍ਰਮਾਨਿਵ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬਲਿਵੀਰ੍ਯਹਰੋ ਹਰਿਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਡੱਗ ਪਾ ਕੇ, ਬਲੀ ਦੇ ਬਲ ਨੂੰ ਖੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਚਾਰੁਨਾਨਾਵਿਧਰੂਪਧਾਰੀ ਪਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰਮ੍। ਪਰੈਰਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਰੂਪਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਤ੍ਮਾ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰ੍ਥਃ
ਹਰ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚਿਤ ਤੇ ਲਕੜੀ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਨਿਰੀਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਲਮ੍ਬਸ੍ਯ ਗਿਰੇਃ ਸਮृਦ੍ਧੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕੂਟੇ ਨਿਪਪਾਤ ਕੂਟੇ। ਸਕੇਤਕੋਦ੍ਦਾਲਕਨਾਰਿਕੇਲੇ ਮਹਾਭ੍ਰਕੂਟਪ੍ਰਤਿਮੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਫਿਰ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲੰਬਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਕੇਤਕੀ, ਊਦਾਲਕ ਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ, ਉਤਰੇਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲਂਕਾਂ ਗਿਰਿਵਰ੍ਯਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ। ਕਪਿਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਪਪਾਤ ਪਰ੍ਵਤੇ ਵਿਧੂਯ ਰੂਪਂ ਵ੍ਯਥਯਨ੍ਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਤਰੀਆ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਿਰਨਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸਾਗਰਂ ਦਾਨਵਪਨ੍ਨਗਾਯੁਤਂ ਬਲੇਨ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹੋਰ੍ਮਿਮਾਲਿਨਮ੍। ਨਿਪਤ੍ਯ ਤੀਰੇ ਚ ਮਹੋਦਧੇਸ੍ਤਦਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਲਂਕਾਮਮਰਾਵਤੀਮਿਵ
ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵ ਤੇ ਸੱਪ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਤਰੀਆ, ਤੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸੀ।
thumb|ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਸਾਗਰਮਨਾਧृष੍ਯਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਤ੍ਰਿਕੂਟਸ੍ਯ ਤਟੇ ਲਂਕਾਂ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਅਜੇਤੂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਦੇ ਢਲਾਣ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾਪ੍ਯੁਤ੍ਤਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਅਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ ਕਪਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਗ੍ਲਾਨਿਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਉੱਚੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਨਰ ਨੇ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਨਾ ਥਕਾਵਟ ਆਈ।
ਸ਼ਤਾਨ੍ਯਹਂ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਕ੍ਰਮੇਯਂ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਪਿ। ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਸਂਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍
ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਵੀ। ਫਿਰ ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਕੀਹ ਹਨ!
ਸ ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਲਵਤਾਮਪਿ ਚੋਤ੍ਤਮਃ। ਜਗਾਮ ਵੇਗਵਾਁਲ੍ਲਂਕਾਂ ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੋਦਧਿਮ੍
ਉਹ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ।
ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾਨਿ ਚ ਨੀਲਾਨਿ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਵਨਾਨਿ ਚ। ਮਧੁਮਨ੍ਤਿ ਚ ਮਧ੍ਯੇਨ ਜਗਾਮ ਨਗਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਚਰਾਗਾਹ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ, ਮਧੁਰ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ।
ਸ਼ੈਲਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰੁਸਂਛਨ੍ਨਾਨ੍ ਵਨਰਾਜੀਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤਾਃ। ਅਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਚਲੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਸ ਨਗਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਲਂਕਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰਲਾਨ੍ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਖਰ੍ਜੂਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍। ਪ੍ਰਿਯਾਲਾਨ੍ ਮੁਚੁਲਿਨ੍ਦਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਟਜਾਨ੍ ਕੇਤਕਾਨਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਲ, ਕਰਣਿਕਾਰ, ਪੂਰੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਖਜੂਰ, ਪ੍ਰਿਆਲ, ਮੁਚੁਲਿੰਦ, ਕੁਟਜ ਤੇ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਪ੍ਰਿਯਙ੍ਗੂਨ੍ ਗਨ੍ਧਪੂਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ਚ ਨੀਪਾਨ੍ ਸਪ੍ਤਚ੍ਛਦਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਅਸਨਾਨ੍ ਕੋਵਿਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕਰਵੀਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਨੀਪ, ਸਪਤਛਦ, ਅਸਨ, ਕੋਵਿਦਾਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖੇ।
ਪੁष੍ਪਭਾਰਨਿਬਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਮੁਕੁਲਿਤਾਨਪਿ। ਪਾਦਪਾਨ੍ ਵਿਹਗਾਕੀਰ੍ਣਾਨ੍ ਪਵਨਾਧੂਤਮਸ੍ਤਕਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦੀਆਂ ਤੇ ਕੁਝ ਅਜੇ ਵੀ ਕਲੀ ਰਹੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਾਕੀਰ੍ਣਾ ਵਾਪੀਃ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਾਵृਤਾਃ। ਆਕ੍ਰੀਡਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਰਮ੍ਯਾਨ੍ ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚ ਜਲਾਸ਼ਯਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਲਾਸ਼ਯ ਵੇਖੇ।
ਸਂਤਤਾਨ੍ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਫਲਪੁष੍ਪਿਤੈਃ। ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਵਾਨਰ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਲਗਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸੋਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਁਲ੍ਲਂਕਾਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਪਰਿਖਾਭਿਃ ਸਪਦ੍ਮਾਭਿਃ ਸੋਤ੍ਪਲਾਭਿਰਲਂਕृਤਾਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਲੰਕਾ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਹੇਠ ਸੀ, ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸੀਤਾਪਹਰਣਾਤ੍ ਤੇਨ ਰਾਵਣੇਨ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਵਿਚਰਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰੁਗ੍ਰਧਨ੍ਵਭਿਃ
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲਿਆਂਦੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਲੰਕਾ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਕਾਞ੍ਚਨੇਨਾਵृਤਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣ ਮਹਾਪੁਰੀਮ੍। ਗृਹੈਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਸਂਕਾਸ਼ੈਃ ਸ਼ਾਰਦਾਮ੍ਬੁਦਸਂਨਿਭੈਃ
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਭਿਃ ਪ੍ਰਤੋਲੀਭਿਰੁਚ੍ਚਾਭਿਰਭਿਸਂਵृਤਾਮ੍। ਅਟ੍ਟਾਲਕਸ਼ਤਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤੋਰਣੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਲਤਾਪਙ੍ਕ੍ਤਿਵਿਰਾਜਿਤੈਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਨੁਮਾਁਲ੍ਲਂਕਾਂ ਦੇਵੋ ਦੇਵਪੁਰੀਮਿਵ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੌਸ਼ਨ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਹੋਵੇ।