ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਕਾਯਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਰ੍ਧਮਾਨਂ ਮਹਾਕਪੇਃ। ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸਾਰਯਾਮਾਸ ਪਾਤਾਲਾਮ੍ਬਰਸਂਨਿਭਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਵੱਡੇ ਬੰਦਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਧਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਪਾਤਾਲ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹ ਬੈਠੀ।
ਘਨਰਾਜੀਵ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੀ ਵਾਨਰਂ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍। ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਕृਤਂ ਸੁਮਹਨ੍ਮੁਖਮ੍
ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਬੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜੀ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਵੇਖਿਆ।
ਕਾਯਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਮੇਧਾਵੀ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਚ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਸ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਕृਤੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਸਂਹਨਨਃ ਕਪਿਃ
ਸਿਆਣੇ ਵੱਡੇ ਬੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਨਾਜੁਕ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਬ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨੂਮਾਨ—
ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮੁਹੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਆਸ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਮਜ੍ਜਨ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਮਟ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਬੰਦਰ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਉਸਨੂੰ ਡੁੱਬਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗ੍ਰਸ੍ਯਮਾਨਂ ਯਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪਰ੍ਵਣਿ ਰਾਹੁਣਾ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਨਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮਰ੍ਮਾਣ੍ਯੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਾਨਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਨਿਗਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਨਾਜੁਕ ਥਾਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ।
ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਥ ਵੇਗੇਨ ਮਨਃਸਮ੍ਪਾਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਤਾਂ ਤੁ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਧृਤ੍ਯਾ ਚ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯੇਨ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਸਃ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਉੱਪਰ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਕਿਸਮਤ, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਇਆ।
ਕਪਿਪ੍ਰਵੀਰੋ ਵੇਗੇਨ ਵਵृਧੇ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਹृਤਹृਤ੍ਸਾ ਹਨੁਮਤਾ ਪਪਾਤ ਵਿਧੁਰਾਮ੍ਭਸਿ। ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੈਵ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸृष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਪਾਤਨੇ
ਸੂਰਮੇ ਬੰਦਰ ਨੇ ਫੇਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਧਾ ਲਿਆ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਹਨੂਮਾਨ ਆਪ ਹੀ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਾਂ ਹਤਾਂ ਵਾਨਰੇਣਾਸ਼ੁ ਪਤਿਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਿਂਹਿਕਾਮ੍। ਭੂਤਾਨ੍ਯਾਕਾਸ਼ਚਾਰੀਣਿ ਤਮੂਚੁਃ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਸਿੰਹਿਕਾ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਬੰਦਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭੀਮਮਦ੍ਯ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਮਹਤ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਹਤਮ੍। ਸਾਧਯਾਰ੍ਥਮਭਿਪ੍ਰੇਤਮਰਿष੍ਟਂ ਪ੍ਲਵਤਾਂ ਵਰ
ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਛਲਾਂ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵੇਤਾਨਿ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਥਾ ਤਵ। ਧृਤਿਰ੍ਦृष੍ਟਿਰ੍ਮਤਿਰ੍ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸ ਕਰ੍ਮਸੁ ਨ ਸੀਦਤਿ
ਜਿਸ ਕੋਲ ਚਾਰ ਗੁਣ—ਹੌਸਲਾ, ਦੂਰਦਰਸ਼ਤਾ, ਅਕਲ ਤੇ ਚਤੁਰਾਈ—ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹੋਣ, ਉਹ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ।
ਸ ਤੈਃ ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਃ ਪੂਜ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਪ੍ਰਯੋਜਨੈਃ। ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨਵਤ੍ ਕਪਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬੰਦਰ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਹਨੂਮਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਭੂਯਿष੍ਠਪਾਰਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਲੋਕਯਨ੍। ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਵਨਰਾਜੀਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਲਗਭਗ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸੌ ਜੋਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵੇਖੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਪਤਨ੍ਨੇਵ ਵਿਵਿਧਦ੍ਰੁਮਭੂषਿਤਮ੍। ਦ੍ਵੀਪਂ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਲਯੋਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦੌੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਟਾਪੂ ਤੇ ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਦੇ ਬਾਗ ਵੇਖੇ।
ਸਾਗਰਂ ਸਾਗਰਾਨੂਪਾਨ੍ ਸਾਗਰਾਨੂਪਜਾਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍। ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਮੁਖਾਨ੍ਯਪਿ ਵਿਲੋਕਯਤ੍
ਉਸਨੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਕੰਢਿਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉੱਗੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਸ ਮਹਾਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਨਿਰੁਨ੍ਧਨ੍ਤਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਚਕਾਰ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਮਤਿਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੰਭਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਕਾਯਵृਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਵੇਗਂ ਚ ਮਮ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਮਯਿ ਕੌਤੂਹਲਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰਿਤਿ ਮੇਨੇ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਮੇਰੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪੈਣਗੇ—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਿਚਾਰਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਨ੍ਮਹੀਧਰਸਂਨਿਭਮ੍। ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਮਾਪੇਦੇ ਵੀਤਮੋਹ ਇਵਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਦ੍ਰੂਪਮਤਿਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਕृਤੌ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਤ੍ਰੀਨ੍ ਕ੍ਰਮਾਨਿਵ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬਲਿਵੀਰ੍ਯਹਰੋ ਹਰਿਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਡੱਗ ਪਾ ਕੇ, ਬਲੀ ਦੇ ਬਲ ਨੂੰ ਖੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਚਾਰੁਨਾਨਾਵਿਧਰੂਪਧਾਰੀ ਪਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰਮ੍। ਪਰੈਰਸ਼ਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਰੂਪਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਤ੍ਮਾ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰ੍ਥਃ
ਹਰ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚਿਤ ਤੇ ਲਕੜੀ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਨਿਰੀਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਲਮ੍ਬਸ੍ਯ ਗਿਰੇਃ ਸਮृਦ੍ਧੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਕੂਟੇ ਨਿਪਪਾਤ ਕੂਟੇ। ਸਕੇਤਕੋਦ੍ਦਾਲਕਨਾਰਿਕੇਲੇ ਮਹਾਭ੍ਰਕੂਟਪ੍ਰਤਿਮੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਫਿਰ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਲੰਬਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਕੇਤਕੀ, ਊਦਾਲਕ ਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ, ਉਤਰੇਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲਂਕਾਂ ਗਿਰਿਵਰ੍ਯਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ। ਕਪਿਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਪਪਾਤ ਪਰ੍ਵਤੇ ਵਿਧੂਯ ਰੂਪਂ ਵ੍ਯਥਯਨ੍ਮृਗਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਤਰੀਆ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਿਰਨਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸਾਗਰਂ ਦਾਨਵਪਨ੍ਨਗਾਯੁਤਂ ਬਲੇਨ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹੋਰ੍ਮਿਮਾਲਿਨਮ੍। ਨਿਪਤ੍ਯ ਤੀਰੇ ਚ ਮਹੋਦਧੇਸ੍ਤਦਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਲਂਕਾਮਮਰਾਵਤੀਮਿਵ
ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵ ਤੇ ਸੱਪ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਤਰੀਆ, ਤੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸੀ।
thumb|ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਸਾਗਰਮਨਾਧृष੍ਯਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਤ੍ਰਿਕੂਟਸ੍ਯ ਤਟੇ ਲਂਕਾਂ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਅਜੇਤੂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ ਦੇ ਢਲਾਣ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾਪ੍ਯੁਤ੍ਤਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਅਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ ਕਪਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਗ੍ਲਾਨਿਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਉੱਚੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਾਨਰ ਨੇ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਸਾਹ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਨਾ ਥਕਾਵਟ ਆਈ।
ਸ਼ਤਾਨ੍ਯਹਂ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਕ੍ਰਮੇਯਂ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਪਿ। ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਸਂਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍
ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਵੀ। ਫਿਰ ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਕੀਹ ਹਨ!
ਸ ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਲਵਤਾਮਪਿ ਚੋਤ੍ਤਮਃ। ਜਗਾਮ ਵੇਗਵਾਁਲ੍ਲਂਕਾਂ ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੋਦਧਿਮ੍
ਉਹ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ।
ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾਨਿ ਚ ਨੀਲਾਨਿ ਗਨ੍ਧਵਨ੍ਤਿ ਵਨਾਨਿ ਚ। ਮਧੁਮਨ੍ਤਿ ਚ ਮਧ੍ਯੇਨ ਜਗਾਮ ਨਗਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਚਰਾਗਾਹ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ, ਮਧੁਰ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ।
ਸ਼ੈਲਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰੁਸਂਛਨ੍ਨਾਨ੍ ਵਨਰਾਜੀਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤਾਃ। ਅਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਚਲੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਸ ਨਗਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਲਂਕਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।