ਤਤ੍ ਤृਤੀਯਂ ਹਨੁਮਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ਤਦਾ ਹਰਿਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਵਲੋਂ ਇਹ ਤੀਜਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ ਸਾਗਰਮਨਾਧृष੍ਯਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਗਰੁਡੋਪਮਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸੇਵਿਤੇ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਃ ਪਤਗੈਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤੇ। ਚਰਿਤੇ ਕੈਸ਼ਿਕਾਚਾਰ੍ਯੈਰੈਰਾਵਤਨਿषੇਵਿਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ, ਪੰਛੀ ਆਉਂਦੇ, ਕੈਸ਼ਿਕ ਨਾਚ ਦੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਲ-ਫਿਰ ਸੀ, ਤੇ ਐਰਾਵਤ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸਿਂਹਕੁਞ੍ਜਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਪਤਗੋਰਗਵਾਹਨੈਃ। ਵਿਮਾਨੈਃ ਸਮ੍ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਮਲੈਃ ਸਮਲਂਕृਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਸਿੰਘਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਬੱਘਿਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੁੱਚੇ, ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਉੱਡਦੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਃ ਪਾਵਕੈਰਿਵ ਸ਼ੋਭਿਤੇ। ਕृਤਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਜਿਦ੍ਭਿਰਧਿष੍ਠਿਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਵਹਤਾ ਹਵ੍ਯਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸੇਵਿਤੇ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਨਾ। ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਾਗਣਵਿਭੂषਿਤੇ
ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਗ੍ਰਹ, ਤਾਰੇ, ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਉਹ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਹਰ੍षਿਗਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੁਲੇ। ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਵਿਮਲੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਨਿषੇਵਿਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਵੀ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ ਉੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਦੇਵਰਾਜਗਜਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਪਥੇ ਸ਼ਿਵੇ। ਵਿਤਾਨੇ ਜੀਵਲੋਕਸ੍ਯ ਵਿਤਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਰ੍ਮਿਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੇ ਰੌਂਦੀ, ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਫੈਲਾਈ ਤੇ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਬਹੁਸ਼ਃ ਸੇਵਿਤੇ ਵੀਰੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਰ੍ਵृਤੇ। ਜਗਾਮ ਵਾਯੁਮਾਰ੍ਗੇ ਚ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਮਾਰੁਤਿਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਵੀਰ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸਦੀ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਯੂ ਪੁੱਤਰ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮੇਘਜਾਲਾਨਿ ਪ੍ਰਾਕਰ੍षਨ੍ ਮਾਰੁਤੋ ਯਥਾ। ਕਾਲਾਗੁਰੁਸਵਰ੍ਣਾਨਿ ਰਕ੍ਤਪੀਤਸਿਤਾਨਿ ਚ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਾਲਾਗੁਰੂ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ, ਲਾਲ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲਏ।
ਕਪਿਨਾ ਕृष੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਮਹਾਭ੍ਰਾਣਿ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਨਭ੍ਰਜਾਲਾਨਿ ਨਿष੍ਪਤਂਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਜੋ ਵਾਨਰ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸਦਾ ਤੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦਾ।
ਪ੍ਰਾਵृषੀਨ੍ਦੁਰਿਵਾਭਾਤਿ ਨਿष੍ਪਤਨ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਯੂ ਪੁੱਤਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਦਾ ਚੰਨ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਤੇ ਘੁੱਸਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭੇਜੇऽਮ੍ਬਰਂ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਂ ਪਕ੍ਸ਼ਯੁਕ੍ਤ ਇਵਾਦ੍ਰਿਰਾਟ੍। ਪ੍ਲਵਮਾਨਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਿਂਹਿਕਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਉਹ ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਰ ਲੱਗਾ ਪਹਾੜ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਡਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਨਾਂ ਰਾਖਸਣ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ। ਅਦ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਾਸ਼ਿਤਾ
ਵੱਡੀ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਸਿੰਹਿਕਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰੂਗਾ।'
ਇਦਂ ਮਮ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚਿਰਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਤਮ੍। ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਚ੍ਛਾਯਾਮਸ੍ਯ ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
'ਇਹ ਵੱਡੀ ਜਾਨ ਵਾਲਾ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ,' ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਛਾਯਾਯਾਂ ਗृਹ੍ਯਮਾਣਾਯਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਃ। ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸਹਸਾ ਪਙ੍ਗੂਕृਤਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਫੜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਅਚਾਨਕ ਫਸ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਤਿਲੋਮੇਨ ਵਾਤੇਨ ਮਹਾਨੌਰਿਵ ਸਾਗਰੇ। ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਮਧਸ਼੍ਚੈਵ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਦਾ ਕਪਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਨੌਕਾ ਉਲਟ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵੱਡਾ ਬੰਦਰ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ, ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਥਿਤਂ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ। ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਵਿਕृਤਾਨਨਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਜਾਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਕਪਿਰਾਜ੍ਞਾ ਯਥਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਛਾਯਾਗ੍ਰਾਹਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਤਦਿਦਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਇਹੀ ਉਹ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ ਛਾਂ ਪਕੜਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ ਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸਿਂਹਿਕਾਂ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਕਪਿਃ। ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਮਹਾਕਾਯਃ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਬਲਾਹਕਃ
ਉਸਦੀ ਅਸਲੀ ਹਕੀਕਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਿਆਣਾ ਹਨੂਮਾਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵਧਾ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਕਾਯਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਰ੍ਧਮਾਨਂ ਮਹਾਕਪੇਃ। ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸਾਰਯਾਮਾਸ ਪਾਤਾਲਾਮ੍ਬਰਸਂਨਿਭਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਵੱਡੇ ਬੰਦਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਧਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਪਾਤਾਲ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹ ਬੈਠੀ।
ਘਨਰਾਜੀਵ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੀ ਵਾਨਰਂ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍। ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਕृਤਂ ਸੁਮਹਨ੍ਮੁਖਮ੍
ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਬੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜੀ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਵੇਖਿਆ।
ਕਾਯਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਮੇਧਾਵੀ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਚ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਸ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਕृਤੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਸਂਹਨਨਃ ਕਪਿਃ
ਸਿਆਣੇ ਵੱਡੇ ਬੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਨਾਜੁਕ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਬ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨੂਮਾਨ—
ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮੁਹੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਆਸ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਮਜ੍ਜਨ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਮਟ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਬੰਦਰ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਉਸਨੂੰ ਡੁੱਬਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗ੍ਰਸ੍ਯਮਾਨਂ ਯਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪਰ੍ਵਣਿ ਰਾਹੁਣਾ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਨਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮਰ੍ਮਾਣ੍ਯੁਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਾਨਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਨਿਗਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਨਾਜੁਕ ਥਾਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ।
ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਥ ਵੇਗੇਨ ਮਨਃਸਮ੍ਪਾਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਤਾਂ ਤੁ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਧृਤ੍ਯਾ ਚ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯੇਨ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਸਃ
ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਉੱਪਰ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਕਿਸਮਤ, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਇਆ।
ਕਪਿਪ੍ਰਵੀਰੋ ਵੇਗੇਨ ਵਵृਧੇ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਹृਤਹृਤ੍ਸਾ ਹਨੁਮਤਾ ਪਪਾਤ ਵਿਧੁਰਾਮ੍ਭਸਿ। ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੈਵ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸृष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਪਾਤਨੇ
ਸੂਰਮੇ ਬੰਦਰ ਨੇ ਫੇਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਧਾ ਲਿਆ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਹਨੂਮਾਨ ਆਪ ਹੀ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਾਂ ਹਤਾਂ ਵਾਨਰੇਣਾਸ਼ੁ ਪਤਿਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਿਂਹਿਕਾਮ੍। ਭੂਤਾਨ੍ਯਾਕਾਸ਼ਚਾਰੀਣਿ ਤਮੂਚੁਃ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਸਿੰਹਿਕਾ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਬੰਦਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਡਿੱਗੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭੀਮਮਦ੍ਯ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਮਹਤ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਹਤਮ੍। ਸਾਧਯਾਰ੍ਥਮਭਿਪ੍ਰੇਤਮਰਿष੍ਟਂ ਪ੍ਲਵਤਾਂ ਵਰ
ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਛਲਾਂ ਮਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵੇਤਾਨਿ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਥਾ ਤਵ। ਧृਤਿਰ੍ਦृष੍ਟਿਰ੍ਮਤਿਰ੍ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸ ਕਰ੍ਮਸੁ ਨ ਸੀਦਤਿ
ਜਿਸ ਕੋਲ ਚਾਰ ਗੁਣ—ਹੌਸਲਾ, ਦੂਰਦਰਸ਼ਤਾ, ਅਕਲ ਤੇ ਚਤੁਰਾਈ—ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹੋਣ, ਉਹ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ।