ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ ਯੋਜਨਮਾਯਤਃ। ਚਕਾਰ ਸੁਰਸਾ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ ਤਥੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਚਾਲੀ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਬਭੂਵ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ ਯੋਜਨੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ। ਚਕਾਰ ਸੁਰਸਾ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ षष੍ਟਿਂ ਯੋਜਨਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਪੰਜਾਹ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਸੱਠ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਦੈਵ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰਃ ਸਪ੍ਤਤਿਂ ਯੋਜਨੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ। ਚਕਾਰ ਸੁਰਸਾ ਵਕ੍ਤ੍ਰਮਸ਼ੀਤਿਂ ਯੋਜਨੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਬਹਾਦਰ ਹਨੂਮਾਨ ਸੱਤਰ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਅੱਸੀ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨਨਲਪ੍ਰਖ੍ਯੋ ਨਵਤਿਂ ਯੋਜਨੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ। ਚਕਾਰ ਸੁਰਸਾ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍
ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹਨੂਮਾਨ ਨੱਬੇ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਦਿਤਂ ਤ੍ਵਾਸ੍ਯਂ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਦੀਰ੍ਘਜਿਹ੍ਵਂ ਸੁਰਸਯਾ ਸੁਭੀਮਂ ਨਰਕੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮੂੰਹ, ਲੰਮੀ ਜੀਭ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਕ ਵਰਗਾ, ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।
ਸ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਕਾਯਂ ਜੀਮੂਤ ਇਵ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਬਭੂਵਾਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਕਃ
ਫਿਰ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸਿਮਟ ਲਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੋऽਭਿਪਦ੍ਯਾਥ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿष੍ਪਤ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ ਉਸ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ:
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਹਿ ਤੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣਿ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁਤੇ। ਗਮਿष੍ਯੇ ਯਤ੍ਰ ਵੈਦੇਹੀ ਸਤ੍ਯਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ ਵਰਸ੍ਤਵ
"ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਦੱਖਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਵਰ ਸੱਚ ਹੋ ਗਿਆ।"
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਦਨਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਾਹੁਮੁਖਾਦਿਵ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੁਰਸਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਵਾਨਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਦੇ ਜੱਬ ਤੋਂ ਚੰਨ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਰਸਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਚ੍ਛ ਸੌਮ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਸਮਾਨਯ ਚ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪਿਆਰੇ! ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲ ਪੈ। ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆ।
ਤਤ੍ ਤृਤੀਯਂ ਹਨੁਮਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ਤਦਾ ਹਰਿਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਵਲੋਂ ਇਹ ਤੀਜਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ ਸਾਗਰਮਨਾਧृष੍ਯਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਗਰੁਡੋਪਮਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸੇਵਿਤੇ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਃ ਪਤਗੈਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤੇ। ਚਰਿਤੇ ਕੈਸ਼ਿਕਾਚਾਰ੍ਯੈਰੈਰਾਵਤਨਿषੇਵਿਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ, ਪੰਛੀ ਆਉਂਦੇ, ਕੈਸ਼ਿਕ ਨਾਚ ਦੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਲ-ਫਿਰ ਸੀ, ਤੇ ਐਰਾਵਤ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸਿਂਹਕੁਞ੍ਜਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਪਤਗੋਰਗਵਾਹਨੈਃ। ਵਿਮਾਨੈਃ ਸਮ੍ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਮਲੈਃ ਸਮਲਂਕृਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਸਿੰਘਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਬੱਘਿਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੁੱਚੇ, ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਉੱਡਦੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਃ ਪਾਵਕੈਰਿਵ ਸ਼ੋਭਿਤੇ। ਕृਤਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਜਿਦ੍ਭਿਰਧਿष੍ਠਿਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਵਹਤਾ ਹਵ੍ਯਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸੇਵਿਤੇ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਨਾ। ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਾਗਣਵਿਭੂषਿਤੇ
ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਗ੍ਰਹ, ਤਾਰੇ, ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਉਹ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਹਰ੍षਿਗਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੁਲੇ। ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਵਿਮਲੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਨਿषੇਵਿਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਵੀ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ ਉੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਦੇਵਰਾਜਗਜਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਪਥੇ ਸ਼ਿਵੇ। ਵਿਤਾਨੇ ਜੀਵਲੋਕਸ੍ਯ ਵਿਤਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਰ੍ਮਿਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੇ ਰੌਂਦੀ, ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਫੈਲਾਈ ਤੇ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਬਹੁਸ਼ਃ ਸੇਵਿਤੇ ਵੀਰੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਰ੍ਵृਤੇ। ਜਗਾਮ ਵਾਯੁਮਾਰ੍ਗੇ ਚ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਮਾਰੁਤਿਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਵੀਰ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸਦੀ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਯੂ ਪੁੱਤਰ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮੇਘਜਾਲਾਨਿ ਪ੍ਰਾਕਰ੍षਨ੍ ਮਾਰੁਤੋ ਯਥਾ। ਕਾਲਾਗੁਰੁਸਵਰ੍ਣਾਨਿ ਰਕ੍ਤਪੀਤਸਿਤਾਨਿ ਚ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਾਲਾਗੁਰੂ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ, ਲਾਲ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲਏ।
ਕਪਿਨਾ ਕृष੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਮਹਾਭ੍ਰਾਣਿ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਨਭ੍ਰਜਾਲਾਨਿ ਨਿष੍ਪਤਂਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਜੋ ਵਾਨਰ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸਦਾ ਤੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦਾ।
ਪ੍ਰਾਵृषੀਨ੍ਦੁਰਿਵਾਭਾਤਿ ਨਿष੍ਪਤਨ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਯੂ ਪੁੱਤਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਦਾ ਚੰਨ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਤੇ ਘੁੱਸਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭੇਜੇऽਮ੍ਬਰਂ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਂ ਪਕ੍ਸ਼ਯੁਕ੍ਤ ਇਵਾਦ੍ਰਿਰਾਟ੍। ਪ੍ਲਵਮਾਨਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਿਂਹਿਕਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਉਹ ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਰ ਲੱਗਾ ਪਹਾੜ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਡਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਨਾਂ ਰਾਖਸਣ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ। ਅਦ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਾਸ਼ਿਤਾ
ਵੱਡੀ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਸਿੰਹਿਕਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰੂਗਾ।'
ਇਦਂ ਮਮ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚਿਰਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਤਮ੍। ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਚ੍ਛਾਯਾਮਸ੍ਯ ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
'ਇਹ ਵੱਡੀ ਜਾਨ ਵਾਲਾ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ,' ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਛਾਯਾਯਾਂ ਗृਹ੍ਯਮਾਣਾਯਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਃ। ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸਹਸਾ ਪਙ੍ਗੂਕृਤਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਫੜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਅਚਾਨਕ ਫਸ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਤਿਲੋਮੇਨ ਵਾਤੇਨ ਮਹਾਨੌਰਿਵ ਸਾਗਰੇ। ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਮਧਸ਼੍ਚੈਵ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਦਾ ਕਪਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਨੌਕਾ ਉਲਟ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵੱਡਾ ਬੰਦਰ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ, ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਥਿਤਂ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ। ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਵਿਕृਤਾਨਨਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਜਾਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਕਪਿਰਾਜ੍ਞਾ ਯਥਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਛਾਯਾਗ੍ਰਾਹਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਤਦਿਦਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਇਹੀ ਉਹ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ ਛਾਂ ਪਕੜਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ ਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸਿਂਹਿਕਾਂ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਕਪਿਃ। ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਮਹਾਕਾਯਃ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵ ਬਲਾਹਕਃ
ਉਸਦੀ ਅਸਲੀ ਹਕੀਕਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਿਆਣਾ ਹਨੂਮਾਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਵਧਾ ਲਿਆ।