ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰਸਯਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਨਾਮ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਦਣ੍ਡਕਾਵਨਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਚਾਪਿ ਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਸੁਰਸਾ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਖਿੜਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿਚ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।"
ਅਨ੍ਯਕਾਰ੍ਯਵਿषਕ੍ਤਸ੍ਯ ਬਦ੍ਧਵੈਰਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਤਸ੍ਯ ਸੀਤਾ ਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਵਣੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਜਦ ਰਾਮ ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਤਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੱਕ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਕਾਸ਼ਂ ਦੂਤੋऽਹਂ ਗਮਿष੍ਯੇ ਰਾਮਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਾਹ੍ਯਂ ਵਿषਯਵਾਸਿਨਿ
ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ।
ਅਥਵਾ ਮੈਥਿਲੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਚਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍। ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ृਣੋਮਿ ਤੇ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਮੈਥਲੀ ਅਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਹਨੁਮਤਾ ਸੁਰਸਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ। ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਾਤਿਵਰ੍ਤੇਨ੍ਮਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇष ਵਰੋ ਮਮ
ਹਨੂਮਾਨ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੈ।"
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਰਸਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਬਲਂ ਜਿਜ੍ਞਾਸਮਾਨਾ ਸਾ ਨਾਗਮਾਤਾ ਹਨੂਮਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸੁਰਸਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ।
ਨਿਵਿਸ਼੍ਯ ਵਦਨਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮ। ਵਰ ਏष ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤੋ ਮਮ ਧਾਤ੍ਰੇਤਿ ਸਤ੍ਵਰਾ
"ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾ, ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ! ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਰਚਨਹਾਰ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਚੁਸਤ ਹੋ ਜਾ!"
ਵ੍ਯਾਦਾਯ ਵਿਪੁਲਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਾ ਮਾਰੁਤੇਃਪੁਰਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰਸਯਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਨਰਪੁਂਗਵਃ
ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕੁਰੁ ਵੈ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਯੇਨ ਮਾਂ ਵਿषਹਿष੍ਯਸਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਸਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮਾਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਐਨਾ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਮਾ ਸਕੀਂ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹਨੂਮਾਨ ਦਸ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤਾਰੋ ਹਨੂਮਾਨਭਵਤ੍ ਤਦਾ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਂ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍। ਚਕਾਰ ਸੁਰਸਾਪ੍ਯਾਸ੍ਯਂ ਵਿਂਸ਼ਦ੍ ਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਸ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੀ ਵੀਹ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ ਯੋਜਨਮਾਯਤਃ। ਚਕਾਰ ਸੁਰਸਾ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ ਤਥੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਚਾਲੀ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਬਭੂਵ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ ਯੋਜਨੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ। ਚਕਾਰ ਸੁਰਸਾ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ षष੍ਟਿਂ ਯੋਜਨਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਪੰਜਾਹ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਸੱਠ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਦੈਵ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵੀਰਃ ਸਪ੍ਤਤਿਂ ਯੋਜਨੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ। ਚਕਾਰ ਸੁਰਸਾ ਵਕ੍ਤ੍ਰਮਸ਼ੀਤਿਂ ਯੋਜਨੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਬਹਾਦਰ ਹਨੂਮਾਨ ਸੱਤਰ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਅੱਸੀ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨਨਲਪ੍ਰਖ੍ਯੋ ਨਵਤਿਂ ਯੋਜਨੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ। ਚਕਾਰ ਸੁਰਸਾ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍
ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹਨੂਮਾਨ ਨੱਬੇ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਦਿਤਂ ਤ੍ਵਾਸ੍ਯਂ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਦੀਰ੍ਘਜਿਹ੍ਵਂ ਸੁਰਸਯਾ ਸੁਭੀਮਂ ਨਰਕੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮੂੰਹ, ਲੰਮੀ ਜੀਭ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਰਕ ਵਰਗਾ, ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।
ਸ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਕਾਯਂ ਜੀਮੂਤ ਇਵ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਬਭੂਵਾਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਕਃ
ਫਿਰ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸਿਮਟ ਲਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੋऽਭਿਪਦ੍ਯਾਥ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿष੍ਪਤ੍ਯ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ ਉਸ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ:
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਹਿ ਤੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣਿ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁਤੇ। ਗਮਿष੍ਯੇ ਯਤ੍ਰ ਵੈਦੇਹੀ ਸਤ੍ਯਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ ਵਰਸ੍ਤਵ
"ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਦੱਖਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਵਰ ਸੱਚ ਹੋ ਗਿਆ।"
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਦਨਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਾਹੁਮੁਖਾਦਿਵ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੁਰਸਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਵਾਨਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਦੇ ਜੱਬ ਤੋਂ ਚੰਨ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਰਸਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਚ੍ਛ ਸੌਮ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਸਮਾਨਯ ਚ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪਿਆਰੇ! ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲ ਪੈ। ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆ।
ਤਤ੍ ਤृਤੀਯਂ ਹਨੁਮਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ਤਦਾ ਹਰਿਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਵਲੋਂ ਇਹ ਤੀਜਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ ਸਾਗਰਮਨਾਧृष੍ਯਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਗਰੁਡੋਪਮਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸੇਵਿਤੇ ਵਾਰਿਧਾਰਾਭਿਃ ਪਤਗੈਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤੇ। ਚਰਿਤੇ ਕੈਸ਼ਿਕਾਚਾਰ੍ਯੈਰੈਰਾਵਤਨਿषੇਵਿਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ, ਪੰਛੀ ਆਉਂਦੇ, ਕੈਸ਼ਿਕ ਨਾਚ ਦੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਲ-ਫਿਰ ਸੀ, ਤੇ ਐਰਾਵਤ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸਿਂਹਕੁਞ੍ਜਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਪਤਗੋਰਗਵਾਹਨੈਃ। ਵਿਮਾਨੈਃ ਸਮ੍ਪਤਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਮਲੈਃ ਸਮਲਂਕृਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਸਿੰਘਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਬੱਘਿਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੁੱਚੇ, ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਉੱਡਦੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੈਃ ਪਾਵਕੈਰਿਵ ਸ਼ੋਭਿਤੇ। ਕृਤਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਜਿਦ੍ਭਿਰਧਿष੍ਠਿਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਵਹਤਾ ਹਵ੍ਯਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸੇਵਿਤੇ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਨਾ। ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਾਗਣਵਿਭੂषਿਤੇ
ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਗ੍ਰਹ, ਤਾਰੇ, ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਉਹ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਹਰ੍षਿਗਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਾਗਯਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੁਲੇ। ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਵਿਮਲੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਨਿषੇਵਿਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਵੀ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ ਉੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਦੇਵਰਾਜਗਜਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਪਥੇ ਸ਼ਿਵੇ। ਵਿਤਾਨੇ ਜੀਵਲੋਕਸ੍ਯ ਵਿਤਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਰ੍ਮਿਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੇ ਰੌਂਦੀ, ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਫੈਲਾਈ ਤੇ ਬਣਾਈ ਸੀ।
ਬਹੁਸ਼ਃ ਸੇਵਿਤੇ ਵੀਰੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਰ੍ਵृਤੇ। ਜਗਾਮ ਵਾਯੁਮਾਰ੍ਗੇ ਚ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਮਾਰੁਤਿਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਵੀਰ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵਸਦੀ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਯੂ ਪੁੱਤਰ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮੇਘਜਾਲਾਨਿ ਪ੍ਰਾਕਰ੍षਨ੍ ਮਾਰੁਤੋ ਯਥਾ। ਕਾਲਾਗੁਰੁਸਵਰ੍ਣਾਨਿ ਰਕ੍ਤਪੀਤਸਿਤਾਨਿ ਚ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਾਲਾਗੁਰੂ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ, ਲਾਲ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲਏ।