ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਨਾ ਸ਼ੈਲਮਾਲਭ੍ਯ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਇਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਪਰ੍ਵਤਸਮੁਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਬਹੁਮਾਨਾਦਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚੋਪਪਨ੍ਨਾਭਿਰਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਚਿਤ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।
ਅਥੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦੂਰਮਾਗਤ੍ਯ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਮਹਾਰ੍ਣਵੌ। ਪਿਤੁਃ ਪਨ੍ਥਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਗਾਮ ਵਿਮਲੇऽਮ੍ਬਰੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਦੂਰ ਤੁਰ ਗਿਆ, ਪਿੱਛੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਓਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਿਰਿਂ ਤਮਵਲੋਕਯਨ੍। ਵਾਯੁਸੂਨੁਰ੍ਨਿਰਾਲਮ੍ਬੋ ਜਗਾਮ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਹੋਰ ਉੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਪਿੱਛੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਦ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਹਨੁਮਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਦਾ ਇਹ ਦੂਜਾ ਤੇ ਬੜਾ ਔਖਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ ਹृष੍ਟਾਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਯ ਸੁਨਾਭਸ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਾਸਵਃ
ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਸੁਨਾਭ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਧੀਮਾਨ੍ ਪਰਿਤੋषਾਤ੍ ਸਗਦ੍ਗਦਮ੍। ਸੁਨਾਭਂ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਸਚੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਇੰਦਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਲਕਾ ਹਲਕਾ ਹੱਕਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪ ਹੀ ਸੁਨਾਭ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਨਾਭ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਅਭਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਗਚ੍ਛ ਸੌਮ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਹੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਨਾਭ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਨਾਭ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਜਾ।
ਸਾਹ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਤੇ ਸੁਮਹਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਹਨੂਮਤਃ। ਕ੍ਰਮਤੋ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਨਿਰ੍ਭਯਸ੍ਯ ਭਯੇ ਸਤਿ
ਤੂੰ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਡਰ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਕੋਸਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਰਾਮਸ੍ਯੈष ਹਿਤਾਯੈਵ ਯਾਤਿ ਦਾਸ਼ਰਥੇਃ ਕਪਿਃ। ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕੁਰ੍ਵਤਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੋषਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦृਢਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਬਾਂਦਰ ਸਿਰਫ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੋ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਲਭਦ੍ ਵਿਪੁਲਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਃ। ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਤੁष੍ਟਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਵੈ ਦਤ੍ਤਵਰਃ ਸ਼ੈਲੋ ਬਭੂਵਾਵਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਵ੍ਯਤਿਚਕ੍ਰਾਮ ਸਾਗਰਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਥਾਂ ਤੇ ਹੀ ਰਿਹਾ; ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਸੁਰਸਾਂ ਨਾਗਮਾਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਨਾਗ ਮਾਂ ਸੁਰਸਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਅਯਂ ਵਾਤਾਤ੍ਮਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਤੇ ਸਾਗਰੋਪਰਿ। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਵਿਘ੍ਨਮਾਚਰ
ਇਹ ਹਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਹਨੂਮਾਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਇਸਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸੁਘੋਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍। ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਂ ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਭਃਸ੍ਪृਸ਼ਮ੍
ਤੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਲੈ, ਭਿਆਨਕ ਦੰਦ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ ਕਰ ਲੈ।
ਬਲਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਭੂਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਜੇष੍ਯਤ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਵਿषਾਦਂ ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਜਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ ਜਾਂ ਮੰਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦੈਵਤੈਰਭਿਸਤ੍ਕृਤਾ। ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਸੁਰਸਾ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵਪੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਕृਤਂ ਚ ਵਿਰੂਪਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਪ੍ਲਵਮਾਨਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਾਵृਤ੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਮਮ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਵਾਨਰਰ੍षਭ। ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਦਂ ਮਮਾਨਨਮ੍
ਹੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਬਣੇਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਆ।
ਵਰ ਏष ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤੋ ਮਮ ਧਾਤ੍ਰੇਤਿ ਸਤ੍ਵਰਾ। ਵ੍ਯਾਦਾਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਪੁਲਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਾ ਮਾਰੁਤੇਃ ਪੁਰਃ
ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਕਿ 'ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੋ ਜਾ।' ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰਸਯਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਨਾਮ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਦਣ੍ਡਕਾਵਨਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਚਾਪਿ ਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਸੁਰਸਾ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਖਿੜਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿਚ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।"
ਅਨ੍ਯਕਾਰ੍ਯਵਿषਕ੍ਤਸ੍ਯ ਬਦ੍ਧਵੈਰਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਤਸ੍ਯ ਸੀਤਾ ਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਵਣੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਜਦ ਰਾਮ ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਤਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੱਕ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਕਾਸ਼ਂ ਦੂਤੋऽਹਂ ਗਮਿष੍ਯੇ ਰਾਮਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਾਹ੍ਯਂ ਵਿषਯਵਾਸਿਨਿ
ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ।
ਅਥਵਾ ਮੈਥਿਲੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਚਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਾਰਿਣਮ੍। ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ृਣੋਮਿ ਤੇ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਮੈਥਲੀ ਅਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਹਨੁਮਤਾ ਸੁਰਸਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ। ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨਾਤਿਵਰ੍ਤੇਨ੍ਮਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦੇष ਵਰੋ ਮਮ
ਹਨੂਮਾਨ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੈ।"
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੁਰਸਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਬਲਂ ਜਿਜ੍ਞਾਸਮਾਨਾ ਸਾ ਨਾਗਮਾਤਾ ਹਨੂਮਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸੁਰਸਾ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ।
ਨਿਵਿਸ਼੍ਯ ਵਦਨਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮ। ਵਰ ਏष ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤੋ ਮਮ ਧਾਤ੍ਰੇਤਿ ਸਤ੍ਵਰਾ
"ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾ, ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ! ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਰਚਨਹਾਰ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਚੁਸਤ ਹੋ ਜਾ!"
ਵ੍ਯਾਦਾਯ ਵਿਪੁਲਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਾ ਮਾਰੁਤੇਃਪੁਰਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰਸਯਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਨਰਪੁਂਗਵਃ
ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕੁਰੁ ਵੈ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਯੇਨ ਮਾਂ ਵਿषਹਿष੍ਯਸਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਸਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮਾਯਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਐਨਾ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਮਾ ਸਕੀਂ!" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹਨੂਮਾਨ ਦਸ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤਾਰੋ ਹਨੂਮਾਨਭਵਤ੍ ਤਦਾ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਂ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍। ਚਕਾਰ ਸੁਰਸਾਪ੍ਯਾਸ੍ਯਂ ਵਿਂਸ਼ਦ੍ ਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਸ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੀ ਵੀਹ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਕਰ ਲਿਆ।