ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਯੁਗੇ ਤਾਤ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋऽਭਵਨ੍। ਤੇऽਪਿ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗਰੁਡਾ ਇਵ ਵੇਗਿਨਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਪਿਆਰੇ, ਪਹਾੜ ਪੰਛੀ ਬਣ ਗਏ ਸਨ; ਉਹ ਵੀ ਗਰੁੜਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਦਿਸਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਯਾਤੇषੁ ਦੇਵਸਙ੍ਘਾਃ ਸਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਭੂਤਾਨਿ ਚ ਭਯਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇषਾਂ ਪਤਨਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਚੱਲਦੇ ਸਨ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਡਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਪਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਜ੍ਰੇਣ ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ—ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜ।
ਸ ਮਾਮੁਪਗਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦੇਵਰਾਟ੍। ਤਤੋऽਹਂ ਸਹਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸ਼੍ਵਸਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਹਵਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲਵਣਤੋਯੇ ਚ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮ। ਗੁਪ੍ਤਪਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਗ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਵ ਪਿਤ੍ਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਸ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਮੇਰੇ ਪੰਖ ਲੁਕ ਗਏ ਤੇ ਮੇਰੀ ਆਕਰਤੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਮਾਨਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਨ੍ਯੋऽਸਿ ਮਮ ਮਾਰੁਤੇ। ਤ੍ਵਯਾ ਮਮੈष ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਃ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯ ਮਹਾਗੁਣਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰਾ ਇਹ ਨਾਤਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਖੁਬੀਆਂ ਵਾਲਾ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਨੇਵਂਗਤੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਮਮੈਵ ਚ। ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰਮਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯ ਪੂਜਾਂ ਚ ਗृਹਾਣ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਚ ਮਮ ਮਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਆਪਣੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਆਦਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਲੈ, ਤੂੰ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਆਮਦ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਂ ਨਗੋਤ੍ਤਮਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਕृਤਮਾਤਿਥ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯੁਰੇषੋऽਪਨੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਮਹਿਮਾਨੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡੋ।'
ਤ੍ਵਰਤੇ ਕਾਰ੍ਯਕਾਲੋ ਮੇ ਅਹਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਤਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਚ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਿਹਾਨ੍ਤਰਾ
ਕੰਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਨ ਵੀ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਚਨ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਨਾ ਸ਼ੈਲਮਾਲਭ੍ਯ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਇਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਪਰ੍ਵਤਸਮੁਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਬਹੁਮਾਨਾਦਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚੋਪਪਨ੍ਨਾਭਿਰਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਚਿਤ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।
ਅਥੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦੂਰਮਾਗਤ੍ਯ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਮਹਾਰ੍ਣਵੌ। ਪਿਤੁਃ ਪਨ੍ਥਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਗਾਮ ਵਿਮਲੇऽਮ੍ਬਰੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਦੂਰ ਤੁਰ ਗਿਆ, ਪਿੱਛੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਓਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਿਰਿਂ ਤਮਵਲੋਕਯਨ੍। ਵਾਯੁਸੂਨੁਰ੍ਨਿਰਾਲਮ੍ਬੋ ਜਗਾਮ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਹੋਰ ਉੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਪਿੱਛੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਦ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਹਨੁਮਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਦਾ ਇਹ ਦੂਜਾ ਤੇ ਬੜਾ ਔਖਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ ਹृष੍ਟਾਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਯ ਸੁਨਾਭਸ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਾਸਵਃ
ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਸੁਨਾਭ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਧੀਮਾਨ੍ ਪਰਿਤੋषਾਤ੍ ਸਗਦ੍ਗਦਮ੍। ਸੁਨਾਭਂ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਸਚੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਇੰਦਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਲਕਾ ਹਲਕਾ ਹੱਕਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪ ਹੀ ਸੁਨਾਭ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਨਾਭ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਅਭਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਗਚ੍ਛ ਸੌਮ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਹੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਨਾਭ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਨਾਭ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਜਾ।
ਸਾਹ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਤੇ ਸੁਮਹਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਹਨੂਮਤਃ। ਕ੍ਰਮਤੋ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਨਿਰ੍ਭਯਸ੍ਯ ਭਯੇ ਸਤਿ
ਤੂੰ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਡਰ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਕੋਸਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਰਾਮਸ੍ਯੈष ਹਿਤਾਯੈਵ ਯਾਤਿ ਦਾਸ਼ਰਥੇਃ ਕਪਿਃ। ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕੁਰ੍ਵਤਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੋषਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦृਢਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਬਾਂਦਰ ਸਿਰਫ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੋ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਲਭਦ੍ ਵਿਪੁਲਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਃ। ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਤੁष੍ਟਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਵੈ ਦਤ੍ਤਵਰਃ ਸ਼ੈਲੋ ਬਭੂਵਾਵਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਵ੍ਯਤਿਚਕ੍ਰਾਮ ਸਾਗਰਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ, ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਥਾਂ ਤੇ ਹੀ ਰਿਹਾ; ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਸੁਰਸਾਂ ਨਾਗਮਾਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਨਾਗ ਮਾਂ ਸੁਰਸਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਅਯਂ ਵਾਤਾਤ੍ਮਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਤੇ ਸਾਗਰੋਪਰਿ। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਵਿਘ੍ਨਮਾਚਰ
ਇਹ ਹਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਹਨੂਮਾਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਇਸਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸੁਘੋਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍। ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਂ ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਭਃਸ੍ਪृਸ਼ਮ੍
ਤੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਲੈ, ਭਿਆਨਕ ਦੰਦ, ਪੀਲੇ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ ਕਰ ਲੈ।
ਬਲਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਭੂਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਜੇष੍ਯਤ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਵਿषਾਦਂ ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਜਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ ਜਾਂ ਮੰਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦੈਵਤੈਰਭਿਸਤ੍ਕृਤਾ। ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਸੁਰਸਾ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵਪੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਕृਤਂ ਚ ਵਿਰੂਪਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਪ੍ਲਵਮਾਨਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਾਵृਤ੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਡਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਮਮ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਵਾਨਰਰ੍षਭ। ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਦਂ ਮਮਾਨਨਮ੍
ਹੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਬਣੇਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਆ।
ਵਰ ਏष ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤੋ ਮਮ ਧਾਤ੍ਰੇਤਿ ਸਤ੍ਵਰਾ। ਵ੍ਯਾਦਾਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਪੁਲਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਸਾ ਮਾਰੁਤੇਃ ਪੁਰਃ
ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਕਿ 'ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੋ ਜਾ।' ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।