ਨਿਪਤ੍ਯ ਮਮ ਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਸੁਖਂ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍। ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਜਾਤੈਰੁਦਧਿਃ ਪਰਿਵਰ੍ਧਿਤਃ
ਮੇਰੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ, ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧ। ਰਾਘਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਮਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਚਯਤਿ ਸਾਗਰਃ। ਕृਤੇ ਚ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮੇष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਭਲੇ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਕਰਤੂਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਸੋऽਯਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕਾਰਾਰ੍ਥੀ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸਮ੍ਮਾਨਮਰ੍ਹਤਿ। ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਨੇਨਾਹਂ ਬਹੁਮਾਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਉਮੀਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਚਾਪਿ ਕਪਿਰੇष ਖਮਾਪ੍ਲੁਤਃ। ਤਵ ਸਾਨੁषੁ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ੇषਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮਤਾਮਿਤਿ
ਇਹ ਬਾਂਦਰ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਰੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਵੇ, ਫਿਰ ਬਾਕੀ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰੇ।
ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਮਯਿ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍। ਤਦਿਦਂ ਗਨ੍ਧਵਤ੍ ਸ੍ਵਾਦੁ ਕਨ੍ਦਮੂਲਫਲਂ ਬਹੁ
ਇਥੇ ਰਹੋ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਜਾਓ। ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਕੁੰਦ, ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਹਨ।
ਤਦਾਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਥ ਗਮਿष੍ਯਸਿ। ਅਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਃ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾਸ੍ਤਿ ਵੈ। ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮਹਾਗੁਣਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਇਹ ਸਭ ਚੱਖ ਕੇ, ਹਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਤੂੰ ਜਾਵੇਂ। ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸਾਡਾ ਵੀ ਤੇਰਾ ਨਾਲ ਨਾਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਖੁਬੀਆਂ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਵੇਗਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤੋ ਯੇ ਪ੍ਲਵਗਾ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜ। ਤੇषਾਂ ਮੁਖ੍ਯਤਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰ
ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ ਹਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਾਥੀ।
ਅਤਿਥਿਃ ਕਿਲ ਪੂਜਾਰ੍ਹਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੋऽਪਿ ਵਿਜਾਨਤਾ। ਧਰ੍ਮਂ ਜਿਜ੍ਞਾਸਮਾਨੇਨ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਯਾਦृਸ਼ੋ ਭਵਾਨ੍
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਧਾਰਣ ਮਹਿਮਾਨ ਵੀ, ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲਈ ਤਾਂ ਆਦਰ ਹੋਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੇਵਵਰਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਾਰੁਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਵੇਗੇਨ ਸਦृਸ਼ਃ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰ
ਤੂੰ ਤਾਂ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਹਾਨ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ; ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਾਥੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਹੈਂ।
ਪੂਜਿਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਰੁਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਪੂਜਨੀਯੋ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ ਚਾਪ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇ ਸੁਣ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਯੁਗੇ ਤਾਤ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋऽਭਵਨ੍। ਤੇऽਪਿ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗਰੁਡਾ ਇਵ ਵੇਗਿਨਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਪਿਆਰੇ, ਪਹਾੜ ਪੰਛੀ ਬਣ ਗਏ ਸਨ; ਉਹ ਵੀ ਗਰੁੜਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਦਿਸਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਯਾਤੇषੁ ਦੇਵਸਙ੍ਘਾਃ ਸਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਭੂਤਾਨਿ ਚ ਭਯਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇषਾਂ ਪਤਨਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਚੱਲਦੇ ਸਨ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਡਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਪਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਜ੍ਰੇਣ ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ—ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜ।
ਸ ਮਾਮੁਪਗਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦੇਵਰਾਟ੍। ਤਤੋऽਹਂ ਸਹਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸ਼੍ਵਸਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਹਵਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲਵਣਤੋਯੇ ਚ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮ। ਗੁਪ੍ਤਪਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਗ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਵ ਪਿਤ੍ਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਸ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਮੇਰੇ ਪੰਖ ਲੁਕ ਗਏ ਤੇ ਮੇਰੀ ਆਕਰਤੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਮਾਨਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਨ੍ਯੋऽਸਿ ਮਮ ਮਾਰੁਤੇ। ਤ੍ਵਯਾ ਮਮੈष ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਃ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯ ਮਹਾਗੁਣਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰਾ ਇਹ ਨਾਤਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਖੁਬੀਆਂ ਵਾਲਾ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਨੇਵਂਗਤੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਮਮੈਵ ਚ। ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰਮਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯ ਪੂਜਾਂ ਚ ਗृਹਾਣ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਚ ਮਮ ਮਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਆਪਣੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਆਦਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਲੈ, ਤੂੰ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਆਮਦ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਂ ਨਗੋਤ੍ਤਮਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਕृਤਮਾਤਿਥ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯੁਰੇषੋऽਪਨੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਮਹਿਮਾਨੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡੋ।'
ਤ੍ਵਰਤੇ ਕਾਰ੍ਯਕਾਲੋ ਮੇ ਅਹਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਤਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਚ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਿਹਾਨ੍ਤਰਾ
ਕੰਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਨ ਵੀ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਚਨ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਨਾ ਸ਼ੈਲਮਾਲਭ੍ਯ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਜਗਾਮਾਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਇਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਪਰ੍ਵਤਸਮੁਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਬਹੁਮਾਨਾਦਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚੋਪਪਨ੍ਨਾਭਿਰਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਚਿਤ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।
ਅਥੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦੂਰਮਾਗਤ੍ਯ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੈਲਮਹਾਰ੍ਣਵੌ। ਪਿਤੁਃ ਪਨ੍ਥਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਗਾਮ ਵਿਮਲੇऽਮ੍ਬਰੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਦੂਰ ਤੁਰ ਗਿਆ, ਪਿੱਛੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਓਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਭੂਯਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਿਰਿਂ ਤਮਵਲੋਕਯਨ੍। ਵਾਯੁਸੂਨੁਰ੍ਨਿਰਾਲਮ੍ਬੋ ਜਗਾਮ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਹੋਰ ਉੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਪਿੱਛੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਦ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਹਨੁਮਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਦਾ ਇਹ ਦੂਜਾ ਤੇ ਬੜਾ ਔਖਾ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ ਹृष੍ਟਾਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਯ ਸੁਨਾਭਸ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਾਸਵਃ
ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਸੁਨਾਭ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਧੀਮਾਨ੍ ਪਰਿਤੋषਾਤ੍ ਸਗਦ੍ਗਦਮ੍। ਸੁਨਾਭਂ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਸਚੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਇੰਦਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਲਕਾ ਹਲਕਾ ਹੱਕਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪ ਹੀ ਸੁਨਾਭ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਨਾਭ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਅਭਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਗਚ੍ਛ ਸੌਮ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਹੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਨਾਭ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਨਾਭ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਜਾ।
ਸਾਹ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਤੇ ਸੁਮਹਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਹਨੂਮਤਃ। ਕ੍ਰਮਤੋ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਨਿਰ੍ਭਯਸ੍ਯ ਭਯੇ ਸਤਿ
ਤੂੰ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਡਰ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਕੋਸਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਰਾਮਸ੍ਯੈष ਹਿਤਾਯੈਵ ਯਾਤਿ ਦਾਸ਼ਰਥੇਃ ਕਪਿਃ। ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕੁਰ੍ਵਤਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੋषਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦृਢਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਬਾਂਦਰ ਸਿਰਫ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੋ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।