ਸ ਸਾਗਰਜਲਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਭੂਵਾਤ੍ਯੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਯਥਾ ਜਲਧਰਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੀਪ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉਹ ਸਮੇਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਤੀਖੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸਲਿਲਾਵृਤਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਸਾਗਰੇਣ ਨਿਯੋਜਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਮਯੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਸਕਿਂਨਰਮਹੋਰਗੈਃ। ਆਦਿਤ੍ਯੋਦਯਸਂਕਾਸ਼ੈਰੁਲ੍ਲਿਖਦ੍ਭਿਰਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਚੋਟੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਉੱਗਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੁਹ ਰਹੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤੈਃ। ਆਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਮਭਵਤ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਮ੍
ਜਾਂਬੂਨਦਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਪਰ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਾਤਰੂਪਮਯੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੈਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਭੈਃ। ਆਦਿਤ੍ਯਸ਼ਤਸਂਕਾਸ਼ਃ ਸੋऽਭਵਦ੍ ਗਿਰਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਸਾਫ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੌਂ ਸੂਰਜ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮਸਙ੍ਗੇਨ ਹਨੂਮਾਨਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਲਵਣਤੋਯਸ੍ਯ ਵਿਘ੍ਨੋऽਯਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਹਾੜ ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਹੈ।'
ਸ ਤਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਹਾਵੇਗੋ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਉਰਸਾ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਜੀਮੂਤਮਿਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਂਦਰ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਤਦਾਸਾਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਕਪਿਨਾ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਃ। ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਵੇਗਂ ਜਹਰ੍ष ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਬਾਂਦਰ ਵਲੋਂ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਮਾਰੀ।
ਤਮਾਕਾਸ਼ਗਤਂ ਵੀਰਮਾਕਾਸ਼ੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਪ੍ਰੀਤੋ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਰ੍ਵਤਃ ਕਪਿਮ੍
ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਮਾਨੁषਂ ਧਾਰਯਨ੍ ਰੂਪਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਿਖਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਦੁष੍ਕਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਮਿਦਂ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਆਪਣੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਨਿਪਤ੍ਯ ਮਮ ਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਸੁਖਂ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍। ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਜਾਤੈਰੁਦਧਿਃ ਪਰਿਵਰ੍ਧਿਤਃ
ਮੇਰੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ, ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧ। ਰਾਘਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਮਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਚਯਤਿ ਸਾਗਰਃ। ਕृਤੇ ਚ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮੇष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਭਲੇ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਕਰਤੂਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਸੋऽਯਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕਾਰਾਰ੍ਥੀ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸਮ੍ਮਾਨਮਰ੍ਹਤਿ। ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਨੇਨਾਹਂ ਬਹੁਮਾਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਉਮੀਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਚਾਪਿ ਕਪਿਰੇष ਖਮਾਪ੍ਲੁਤਃ। ਤਵ ਸਾਨੁषੁ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ੇषਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮਤਾਮਿਤਿ
ਇਹ ਬਾਂਦਰ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਰੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਵੇ, ਫਿਰ ਬਾਕੀ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰੇ।
ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਮਯਿ ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍। ਤਦਿਦਂ ਗਨ੍ਧਵਤ੍ ਸ੍ਵਾਦੁ ਕਨ੍ਦਮੂਲਫਲਂ ਬਹੁ
ਇਥੇ ਰਹੋ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਜਾਓ। ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਕੁੰਦ, ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਹਨ।
ਤਦਾਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਥ ਗਮਿष੍ਯਸਿ। ਅਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਃ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾਸ੍ਤਿ ਵੈ। ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮਹਾਗੁਣਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਇਹ ਸਭ ਚੱਖ ਕੇ, ਹਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਤੂੰ ਜਾਵੇਂ। ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸਾਡਾ ਵੀ ਤੇਰਾ ਨਾਲ ਨਾਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਖੁਬੀਆਂ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਵੇਗਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤੋ ਯੇ ਪ੍ਲਵਗਾ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜ। ਤੇषਾਂ ਮੁਖ੍ਯਤਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰ
ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਬਾਂਦਰ ਹਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਾਥੀ।
ਅਤਿਥਿਃ ਕਿਲ ਪੂਜਾਰ੍ਹਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੋऽਪਿ ਵਿਜਾਨਤਾ। ਧਰ੍ਮਂ ਜਿਜ੍ਞਾਸਮਾਨੇਨ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਯਾਦृਸ਼ੋ ਭਵਾਨ੍
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਧਾਰਣ ਮਹਿਮਾਨ ਵੀ, ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲਈ ਤਾਂ ਆਦਰ ਹੋਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੇਵਵਰਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਾਰੁਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਵੇਗੇਨ ਸਦृਸ਼ਃ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰ
ਤੂੰ ਤਾਂ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਹਾਨ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ; ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਾਥੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਹੈਂ।
ਪੂਜਿਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਰੁਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਪੂਜਨੀਯੋ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ ਚਾਪ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇ ਸੁਣ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਯੁਗੇ ਤਾਤ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋऽਭਵਨ੍। ਤੇऽਪਿ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗਰੁਡਾ ਇਵ ਵੇਗਿਨਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਪਿਆਰੇ, ਪਹਾੜ ਪੰਛੀ ਬਣ ਗਏ ਸਨ; ਉਹ ਵੀ ਗਰੁੜਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਦਿਸਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਯਾਤੇषੁ ਦੇਵਸਙ੍ਘਾਃ ਸਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਭੂਤਾਨਿ ਚ ਭਯਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇषਾਂ ਪਤਨਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਚੱਲਦੇ ਸਨ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਡਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਪਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਜ੍ਰੇਣ ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ—ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜ।
ਸ ਮਾਮੁਪਗਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦੇਵਰਾਟ੍। ਤਤੋऽਹਂ ਸਹਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸ਼੍ਵਸਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਹਵਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲਵਣਤੋਯੇ ਚ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮ। ਗੁਪ੍ਤਪਕ੍ਸ਼ਃ ਸਮਗ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਵ ਪਿਤ੍ਰਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਇਸ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਮੇਰੇ ਪੰਖ ਲੁਕ ਗਏ ਤੇ ਮੇਰੀ ਆਕਰਤੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੀ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਮਾਨਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਨ੍ਯੋऽਸਿ ਮਮ ਮਾਰੁਤੇ। ਤ੍ਵਯਾ ਮਮੈष ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਃ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯ ਮਹਾਗੁਣਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰਾ ਇਹ ਨਾਤਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਖੁਬੀਆਂ ਵਾਲਾ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਨੇਵਂਗਤੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਮਮੈਵ ਚ। ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰਮਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯ ਪੂਜਾਂ ਚ ਗृਹਾਣ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮ। ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਚ ਮਮ ਮਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਆਪਣੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਆਦਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਲੈ, ਤੂੰ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਆਮਦ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਂ ਨਗੋਤ੍ਤਮਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਕृਤਮਾਤਿਥ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯੁਰੇषੋऽਪਨੀਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਮਹਿਮਾਨੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡੋ।'
ਤ੍ਵਰਤੇ ਕਾਰ੍ਯਕਾਲੋ ਮੇ ਅਹਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਤਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਚ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਿਹਾਨ੍ਤਰਾ
ਕੰਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਨ ਵੀ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਚਨ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।