ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਨਭ੍ਰਜਾਲਾਨਿ ਨਿष੍ਪਤਂਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਚੰਨ ਵਾਂਗ।
ਪ੍ਲਵਮਾਨਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਲਵਗਂ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਤਦਾ। ਵਵृषੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਚਾਰਣਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦਾ ਵਾਨਰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਚਾਰਣ ਉੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਾਪ ਨਹਿ ਤਂ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤਂ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਸਿषੇਵੇ ਚ ਤਦਾ ਵਾਯੂ ਰਾਮਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਜਦੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਨਹੀਂ ਤੇ ਹਵਾ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ऋषਯਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਪ੍ਲਵਮਾਨਂ ਵਿਹਾਯਸਾ। ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤੋ ਵਨੌਕਸਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਕਪਿਵਰਂ ਸਹਸਾ ਵਿਗਤਕ੍ਲਮਮ੍
ਨਾਗ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਥੱਕਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਲਵਗਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇ ਪ੍ਲਵਮਾਨੇ ਹਨੂਮਤਿ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਮਾਨਾਰ੍ਥੀ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਾਗਰਃ
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ, ਛਾਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਇੱਖਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਸੋਚਿਆ।
ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਦਿ ਨਾਹਂ ਹਨੂਮਤਃ। ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਵਾਚ੍ਯੋ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇਵੇਗਾ।
ਅਹਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਨਾਥੇਨ ਸਗਰੇਣ ਵਿਵਰ੍ਧਿਤਃ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਸਚਿਵਸ਼੍ਚਾਯਂ ਤਨ੍ਨਾਰ੍ਹਤ੍ਯਵਸਾਦਿਤੁਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਇੱਖਵਾਕੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸਗਰ ਨੇ ਵਧਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਇੱਖਵਾਕੂਆਂ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਥਾ ਮਯਾ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਰਮੇਤ ਯਥਾ ਕਪਿਃ। ਸ਼ੇषਂ ਚ ਮਯਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸੁਖੀ ਸੋऽਤਿਤਰਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਨਰ ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਵੇ, ਤੇ ਜਦ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਰਸਤਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ਼੍ਛਨ੍ਨਮਮ੍ਭਸਿ। ਹਿਰਣ੍ਯਨਾਭਂ ਮੈਨਾਕਮੁਵਾਚ ਗਿਰਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਬਣਾਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਨਾਭ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਹੇਠ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਮੈਨਾਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਮਿਹਾਸੁਰਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਦੇਵਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਪਾਤਾਲਨਿਲਯਾਨਾਂ ਹਿ ਪਰਿਘਃ ਸਂਨਿਵੇਸ਼ਿਤਃ
ਇੱਥੇ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਲਈ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਰੋਕ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮੇषਾਂ ਜ੍ਞਾਤਵੀਰ੍ਯਾਣਾਂ ਪੁਨਰੇਵੋਤ੍ਪਤਿष੍ਯਤਾਮ੍। ਪਾਤਾਲਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਸਿ
ਤੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਅਣਮਾਪ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਠ ਨਾ ਸਕਣ।
ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਮਧਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤੇ ਸ਼ੈਲ ਵਰ੍ਧਿਤੁਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਂਚੋਦਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਗਿਰਿਸਤ੍ਤਮ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤਿੰਨੇ ਪਾਸਿਆਂ, ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਆੜੇ ਤੱਕ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਠਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਏष ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਤ੍ਵਾਮੁਪਰ੍ਯੇਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਰਾਮਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਖਮਾਪ੍ਲੁਤਃ
ਇਹ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਸਾਹ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਮਮ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕਵਃ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪਰਂ ਪੂਜ੍ਯਤਮਾਸ੍ਤਵ
ਇੱਖਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ੀ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਮੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ; ਇੱਖਵਾਕੂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ।
ਕੁਰੁ ਸਾਚਿਵ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਨ ਨਃ ਕਾਰ੍ਯਮਤਿਕ੍ਰਮੇਤ੍। ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਤਾਂ ਮਨ੍ਯੁਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਰੁਕੇ ਨਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਲਿਲਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠਤ੍ਵੇष ਕਪਿਸ੍ਤ੍ਵਯਿ। ਅਸ੍ਮਾਕਮਤਿਥਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਆਉਣ, ਤੇ ਇਸ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਣ ਦੇ। ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ ਤੇ ਪਲਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ।
ਚਾਮੀਕਰਮਹਾਨਾਭ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤ। ਹਨੂਮਾਁਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੇषਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਨਾਕਾ, ਤੇਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਚੋਟੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਨੂਮਾਨ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਵੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਫਰ ਜਾਰੀ ਰੱਖੇਗਾ।
ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ੍ਯਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਚ ਮੈਥਿਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਾਸਨਮ੍। ਸ਼੍ਰਮਂ ਚ ਪ੍ਲਵਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋਤ੍ਥਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਕਕੁਤਸਥ ਦੀ ਦਇਆ, ਮੈਥਲੀ ਦੀ ਜ਼ਿਲਾਵਤ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਉੱਪਰ ਆਉਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੋ ਮੈਨਾਕੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਃ। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਜਲਾਤ੍ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਵृਤਃ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਮੈਨਾਕਾ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ, ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਸਾਗਰਜਲਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਭੂਵਾਤ੍ਯੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਯਥਾ ਜਲਧਰਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੀਪ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉਹ ਸਮੇਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਤੀਖੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਪਰ੍ਵਤਃ ਸਲਿਲਾਵृਤਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਸਾਗਰੇਣ ਨਿਯੋਜਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਮਯੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਸਕਿਂਨਰਮਹੋਰਗੈਃ। ਆਦਿਤ੍ਯੋਦਯਸਂਕਾਸ਼ੈਰੁਲ੍ਲਿਖਦ੍ਭਿਰਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਚੋਟੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਉੱਗਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੁਹ ਰਹੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤੈਃ। ਆਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਮਭਵਤ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਮ੍
ਜਾਂਬੂਨਦਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਪਰ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਆਸਮਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਾਤਰੂਪਮਯੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੈਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਭੈਃ। ਆਦਿਤ੍ਯਸ਼ਤਸਂਕਾਸ਼ਃ ਸੋऽਭਵਦ੍ ਗਿਰਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਸਾਫ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੌਂ ਸੂਰਜ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮਸਙ੍ਗੇਨ ਹਨੂਮਾਨਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਲਵਣਤੋਯਸ੍ਯ ਵਿਘ੍ਨੋऽਯਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਹਾੜ ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਹੈ।'
ਸ ਤਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਹਾਵੇਗੋ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਉਰਸਾ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਜੀਮੂਤਮਿਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬਾਂਦਰ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਤਦਾਸਾਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਕਪਿਨਾ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਃ। ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਵੇਗਂ ਜਹਰ੍ष ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਬਾਂਦਰ ਵਲੋਂ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਮਾਰੀ।
ਤਮਾਕਾਸ਼ਗਤਂ ਵੀਰਮਾਕਾਸ਼ੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਪ੍ਰੀਤੋ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪਰ੍ਵਤਃ ਕਪਿਮ੍
ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਮਾਨੁषਂ ਧਾਰਯਨ੍ ਰੂਪਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਿਖਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਦੁष੍ਕਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਮਿਦਂ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਆਪਣੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।'