ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਸਂਕਾਸ਼ਾਨੁਦ੍ਗਤਾਨ੍ ਸੁਮਹਾਰ੍ਣਵੇ। ਅਤ੍ਯਕ੍ਰਾਮਨ੍ਮਹਾਵੇਗਸ੍ਤਰਙ੍ਗਾਨ੍ ਗਣਯਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀਆਂ ਸਨ, ਗਿਣਦਾ ਹੋਇਆ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵੇਗਸਮੁਦ੍ਘੁष੍ਟਂ ਜਲਂ ਸਜਲਦਂ ਤਦਾ। ਅਮ੍ਬਰਸ੍ਥਂ ਵਿਬਭ੍ਰਾਜੇ ਸ਼ਰਦਭ੍ਰਮਿਵਾਤਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਾਣੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਿਮਿਨਕ੍ਰਝषਾਃ ਕੂਰ੍ਮਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਵृਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਪਕਰ੍षਣੇਨੇਵ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਰਕ, ਮਗਰਮੱਛ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਕਚੂਏ ਪਾਣੀ 'ਚ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਚੋਲਾ ਉਤਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਰਮਮਾਣਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਭੁਜਗਾਃ ਸਾਗਰਂਗਮਾਃ। ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਤਂ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਸੁਪਰ੍ਣਮਿਵ ਮੇਨਿਰੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਸਮਝਿਆ।
ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਮਾਯਤਾ। ਛਾਯਾ ਵਾਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਜਵੇ ਚਾਰੁਤਰਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਵਾਨਰ-ਸਿੰਘ ਦੀ ਛਾਂ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੱਸ ਜੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਤੀਹ ਜੋਜਨ ਲੰਬੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਭ੍ਰਘਨਰਾਜੀਵ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਾਨੁਗਾਮਿਨੀ। ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਛਾਯਾ ਪਤਿਤਾ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ
ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਰਹੀ ਉਸਦੀ ਛਾਂ, ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੇ ਗੁੱਝਲ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਕਾਯੋ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਵਾਯੁਮਾਰ੍ਗੇ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬੇ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਨਿਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ, ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯੇਨਾਸੌ ਯਾਤਿ ਬਲਵਾਨ੍ ਵੇਗੇਨ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਹਸਾ ਦ੍ਰੋਣੀਕृਤ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਵਾਨਰ-ਹਾਥੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਰਸਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਅਚਾਨਕ ਨਾਂਦੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਪਾਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਜ ਇਵ ਵ੍ਰਜਨ੍। ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮੇਘਜਾਲਾਨਿ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ ਮਾਰੁਤੋ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਟਾਉਂਦਾ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਰੁਣਵਰ੍ਣਾਨਿ ਨੀਲਮਞ੍ਜਿष੍ਠਕਾਨਿ ਚ। ਕਪਿਨਾऽऽਕृष੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਮਹਾਭ੍ਰਾਣਿ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ
ਸਫੈਦ, ਲਾਲ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਮੰਜਿਠੀ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਜਦੋਂ ਵਾਨਰ ਨੇ ਖਿੱਚੇ, ਤਾਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਨਭ੍ਰਜਾਲਾਨਿ ਨਿष੍ਪਤਂਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਚੰਨ ਵਾਂਗ।
ਪ੍ਲਵਮਾਨਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਲਵਗਂ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਤਦਾ। ਵਵृषੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਚਾਰਣਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦਾ ਵਾਨਰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਚਾਰਣ ਉੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਾਪ ਨਹਿ ਤਂ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤਂ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਸਿषੇਵੇ ਚ ਤਦਾ ਵਾਯੂ ਰਾਮਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਜਦੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਨਹੀਂ ਤੇ ਹਵਾ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ऋषਯਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਪ੍ਲਵਮਾਨਂ ਵਿਹਾਯਸਾ। ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤੋ ਵਨੌਕਸਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਕਪਿਵਰਂ ਸਹਸਾ ਵਿਗਤਕ੍ਲਮਮ੍
ਨਾਗ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਥੱਕਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਲਵਗਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇ ਪ੍ਲਵਮਾਨੇ ਹਨੂਮਤਿ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਮਾਨਾਰ੍ਥੀ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਾਗਰਃ
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ, ਛਾਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਇੱਖਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਸੋਚਿਆ।
ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਦਿ ਨਾਹਂ ਹਨੂਮਤਃ। ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਵਾਚ੍ਯੋ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇਵੇਗਾ।
ਅਹਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਨਾਥੇਨ ਸਗਰੇਣ ਵਿਵਰ੍ਧਿਤਃ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਸਚਿਵਸ਼੍ਚਾਯਂ ਤਨ੍ਨਾਰ੍ਹਤ੍ਯਵਸਾਦਿਤੁਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਇੱਖਵਾਕੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸਗਰ ਨੇ ਵਧਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਇੱਖਵਾਕੂਆਂ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਥਾ ਮਯਾ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਰਮੇਤ ਯਥਾ ਕਪਿਃ। ਸ਼ੇषਂ ਚ ਮਯਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸੁਖੀ ਸੋऽਤਿਤਰਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਨਰ ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਵੇ, ਤੇ ਜਦ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਰਸਤਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ਼੍ਛਨ੍ਨਮਮ੍ਭਸਿ। ਹਿਰਣ੍ਯਨਾਭਂ ਮੈਨਾਕਮੁਵਾਚ ਗਿਰਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਬਣਾਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਨਾਭ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਹੇਠ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਮੈਨਾਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਮਿਹਾਸੁਰਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਦੇਵਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਪਾਤਾਲਨਿਲਯਾਨਾਂ ਹਿ ਪਰਿਘਃ ਸਂਨਿਵੇਸ਼ਿਤਃ
ਇੱਥੇ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਲਈ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਰੋਕ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮੇषਾਂ ਜ੍ਞਾਤਵੀਰ੍ਯਾਣਾਂ ਪੁਨਰੇਵੋਤ੍ਪਤਿष੍ਯਤਾਮ੍। ਪਾਤਾਲਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਸਿ
ਤੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਅਣਮਾਪ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਠ ਨਾ ਸਕਣ।
ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਮਧਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤੇ ਸ਼ੈਲ ਵਰ੍ਧਿਤੁਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਂਚੋਦਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਗਿਰਿਸਤ੍ਤਮ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤਿੰਨੇ ਪਾਸਿਆਂ, ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਆੜੇ ਤੱਕ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਠਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ ਏष ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਤ੍ਵਾਮੁਪਰ੍ਯੇਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਰਾਮਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾ ਖਮਾਪ੍ਲੁਤਃ
ਇਹ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਸਾਹ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਮਮ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕਵਃ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪਰਂ ਪੂਜ੍ਯਤਮਾਸ੍ਤਵ
ਇੱਖਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ੀ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਮੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ; ਇੱਖਵਾਕੂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ।
ਕੁਰੁ ਸਾਚਿਵ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਨ ਨਃ ਕਾਰ੍ਯਮਤਿਕ੍ਰਮੇਤ੍। ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਤਾਂ ਮਨ੍ਯੁਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਰੁਕੇ ਨਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਲਿਲਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠਤ੍ਵੇष ਕਪਿਸ੍ਤ੍ਵਯਿ। ਅਸ੍ਮਾਕਮਤਿਥਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਆਉਣ, ਤੇ ਇਸ ਵੱਡੇ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਣ ਦੇ। ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ ਤੇ ਪਲਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ।
ਚਾਮੀਕਰਮਹਾਨਾਭ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤ। ਹਨੂਮਾਁਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੇषਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਨਾਕਾ, ਤੇਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਚੋਟੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਨੂਮਾਨ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਵੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਫਰ ਜਾਰੀ ਰੱਖੇਗਾ।
ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ੍ਯਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਚ ਮੈਥਿਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਾਸਨਮ੍। ਸ਼੍ਰਮਂ ਚ ਪ੍ਲਵਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋਤ੍ਥਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਕਕੁਤਸਥ ਦੀ ਦਇਆ, ਮੈਥਲੀ ਦੀ ਜ਼ਿਲਾਵਤ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਉੱਪਰ ਆਉਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੋ ਮੈਨਾਕੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਃ। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਜਲਾਤ੍ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਲਤਾਵृਤਃ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਮੈਨਾਕਾ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ, ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ।