ਲਾਙ੍ਗੂਲਚਕ੍ਰੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਂष੍ਟ੍ਰੋऽਨਿਲਾਤ੍ਮਜਃ। ਵ੍ਯਰੋਚਤ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਰਿਵੇषੀਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਝ ਦਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾਈ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਗੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਫਿਗ੍ਦੇਸ਼ੇਨਾਤਿਤਾਮ੍ਰੇਣ ਰਰਾਜ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਮਹਤਾ ਦਾਰਿਤੇਨੇਵ ਗਿਰਿਰ੍ਗੈਰਿਕਧਾਤੁਨਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ, ਜਿਸਦੇ ਕਮਰ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਸੀ, ਐਸਾ ਲਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਵਾਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਪ੍ਲਵਮਾਨਸ੍ਯ ਸਾਗਰਮ੍। ਕਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਗਤੋ ਵਾਯੁਰ੍ਜੀਮੂਤ ਇਵ ਗਰ੍ਜਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਸਮਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਲੰਘ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਦੇ ਪਾਸੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਖੇ ਯਥਾ ਨਿਪਤਤ੍ਯੁਲ੍ਕਾ ਉਤ੍ਤਰਾਨ੍ਤਾਦ੍ ਵਿਨਿਃਸृਤਾ। ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਾ ਚ ਤਥਾ ਸ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਜਿਵੇਂ ਉੱਤਰੀ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਕੋਈ ਤਾਰਾ ਟੁੱਟ ਕੇ ਆਪਣੀ ਲਕੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਵੀ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਤਤ੍ਪਤਙ੍ਗਸਂਕਾਸ਼ੋ ਵ੍ਯਾਯਤਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਕਪਿਃ। ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧ ਇਵ ਮਾਤਙ੍ਗਃ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਯਾ ਬਧ੍ਯਮਾਨਯਾ
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਡਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਦੀ ਲੱਕ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਪਾਸੇ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੱਝਿਆ ਹੋਵੇ।
ਉਪਰਿष੍ਟਾਚ੍ਛਰੀਰੇਣ ਚ੍ਛਾਯਯਾ ਚਾਵਗਾਢਯਾ। ਸਾਗਰੇ ਮਾਰੁਤਾਵਿष੍ਟਾ ਨੌਰਿਵਾਸੀਤ੍ ਤਦਾ ਕਪਿਃ
ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਛਾਂ ਉੱਤੇ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਂ ਯਂ ਦੇਸ਼ਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਗਾਮ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਸ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਗਵੇਗੇਨ ਸੋਨ੍ਮਾਦ ਇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਉਹ ਥਾਂ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋਈ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ।
ਸਾਗਰਸ੍ਯੋਰ੍ਮਿਜਾਲਾਨਾਮੁਰਸਾ ਸ਼ੈਲਵਰ੍ष੍ਮਣਾਮ੍। ਅਭਿਧ੍ਨਂਸ੍ਤੁ ਮਹਾਵੇਗਃ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਉਹ ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਵਾਨਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਪਿਵਾਤਸ਼੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ ਮੇਘਵਾਤਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਗਤਃ। ਸਾਗਰਂ ਭੀਮਨਿਰ੍ਹ੍ਰਾਦਂ ਕਮ੍ਪਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਵਾਨਰ ਦੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹਵਾ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਿਕਰ੍षਨ੍ਨੂਰ੍ਮਿਜਾਲਾਨਿ ਬृਹਨ੍ਤਿ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ। ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਵਿਕਿਰਨ੍ਨਿਵ ਰੋਦਸੀ
ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੰਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਸਂਕਾਸ਼ਾਨੁਦ੍ਗਤਾਨ੍ ਸੁਮਹਾਰ੍ਣਵੇ। ਅਤ੍ਯਕ੍ਰਾਮਨ੍ਮਹਾਵੇਗਸ੍ਤਰਙ੍ਗਾਨ੍ ਗਣਯਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀਆਂ ਸਨ, ਗਿਣਦਾ ਹੋਇਆ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵੇਗਸਮੁਦ੍ਘੁष੍ਟਂ ਜਲਂ ਸਜਲਦਂ ਤਦਾ। ਅਮ੍ਬਰਸ੍ਥਂ ਵਿਬਭ੍ਰਾਜੇ ਸ਼ਰਦਭ੍ਰਮਿਵਾਤਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਾਣੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਿਮਿਨਕ੍ਰਝषਾਃ ਕੂਰ੍ਮਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਵृਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਪਕਰ੍षਣੇਨੇਵ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਰਕ, ਮਗਰਮੱਛ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਕਚੂਏ ਪਾਣੀ 'ਚ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਚੋਲਾ ਉਤਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਕ੍ਰਮਮਾਣਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਭੁਜਗਾਃ ਸਾਗਰਂਗਮਾਃ। ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਤਂ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਸੁਪਰ੍ਣਮਿਵ ਮੇਨਿਰੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਸਮਝਿਆ।
ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਮਾਯਤਾ। ਛਾਯਾ ਵਾਨਰਸਿਂਹਸ੍ਯ ਜਵੇ ਚਾਰੁਤਰਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਵਾਨਰ-ਸਿੰਘ ਦੀ ਛਾਂ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੱਸ ਜੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਤੀਹ ਜੋਜਨ ਲੰਬੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਭ੍ਰਘਨਰਾਜੀਵ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਾਨੁਗਾਮਿਨੀ। ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਛਾਯਾ ਪਤਿਤਾ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ
ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਰਹੀ ਉਸਦੀ ਛਾਂ, ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੇ ਗੁੱਝਲ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਕਾਯੋ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਵਾਯੁਮਾਰ੍ਗੇ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬੇ ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਨਿਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ, ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯੇਨਾਸੌ ਯਾਤਿ ਬਲਵਾਨ੍ ਵੇਗੇਨ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸਹਸਾ ਦ੍ਰੋਣੀਕृਤ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਵਾਨਰ-ਹਾਥੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਰਸਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਅਚਾਨਕ ਨਾਂਦੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਪਾਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਜ ਇਵ ਵ੍ਰਜਨ੍। ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮੇਘਜਾਲਾਨਿ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ ਮਾਰੁਤੋ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਟਾਉਂਦਾ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਰੁਣਵਰ੍ਣਾਨਿ ਨੀਲਮਞ੍ਜਿष੍ਠਕਾਨਿ ਚ। ਕਪਿਨਾऽऽਕृष੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਮਹਾਭ੍ਰਾਣਿ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ
ਸਫੈਦ, ਲਾਲ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਮੰਜਿਠੀ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ, ਜਦੋਂ ਵਾਨਰ ਨੇ ਖਿੱਚੇ, ਤਾਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਨਭ੍ਰਜਾਲਾਨਿ ਨਿष੍ਪਤਂਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਚੰਨ ਵਾਂਗ।
ਪ੍ਲਵਮਾਨਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਲਵਗਂ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਤਦਾ। ਵਵृषੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਚਾਰਣਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦਾ ਵਾਨਰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਚਾਰਣ ਉੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਾਪ ਨਹਿ ਤਂ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਲਵਨ੍ਤਂ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਸਿषੇਵੇ ਚ ਤਦਾ ਵਾਯੂ ਰਾਮਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਜਦੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਨਹੀਂ ਤੇ ਹਵਾ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ऋषਯਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਪ੍ਲਵਮਾਨਂ ਵਿਹਾਯਸਾ। ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤੋ ਵਨੌਕਸਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਕਪਿਵਰਂ ਸਹਸਾ ਵਿਗਤਕ੍ਲਮਮ੍
ਨਾਗ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਥੱਕਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਲਵਗਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇ ਪ੍ਲਵਮਾਨੇ ਹਨੂਮਤਿ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਮਾਨਾਰ੍ਥੀ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਾਗਰਃ
ਜਦ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ, ਛਾਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਇੱਖਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਸੋਚਿਆ।
ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਦਿ ਨਾਹਂ ਹਨੂਮਤਃ। ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਵਾਚ੍ਯੋ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇਵੇਗਾ।
ਅਹਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਨਾਥੇਨ ਸਗਰੇਣ ਵਿਵਰ੍ਧਿਤਃ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਸਚਿਵਸ਼੍ਚਾਯਂ ਤਨ੍ਨਾਰ੍ਹਤ੍ਯਵਸਾਦਿਤੁਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਇੱਖਵਾਕੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸਗਰ ਨੇ ਵਧਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਇੱਖਵਾਕੂਆਂ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤਥਾ ਮਯਾ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਰਮੇਤ ਯਥਾ ਕਪਿਃ। ਸ਼ੇषਂ ਚ ਮਯਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸੁਖੀ ਸੋऽਤਿਤਰਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਨਰ ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਵੇ, ਤੇ ਜਦ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਰਸਤਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ਼੍ਛਨ੍ਨਮਮ੍ਭਸਿ। ਹਿਰਣ੍ਯਨਾਭਂ ਮੈਨਾਕਮੁਵਾਚ ਗਿਰਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਬਣਾਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਨਾਭ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਹੇਠ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਮੈਨਾਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।