ਦੁਧੁਵੇ ਚ ਸ ਰੋਮਾਣਿ ਚਕਮ੍ਪੇ ਚਾਨਲੋਪਮਃ। ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਨਾਦਂ ਸੁਮਹਾਨਿਵ ਤੋਯਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਕਰ ਲਏ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਕੰਪਿਆ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਨਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਗਰਜਦਾ ਹੈ।
ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾ ਚ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਲ੍ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਰੋਮਭਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍। ਉਤ੍ਪਤਿष੍ਯਨ੍ ਵਿਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਜ ਇਵੋਰਗਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਲੰਬੀ ਲੰਗੂਰ, ਜੋ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੁੜੀ ਹੋਈ, ਉਡਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸੱਪ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗੂਲਮਾਵਿਦ੍ਧਮਤਿਵੇਗਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ। ਦਦृਸ਼ੇ ਗਰੁਡੇਨੇਵ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣੋ ਮਹੋਰਗਃ
ਉਸ ਦੀ ਲੰਗੂਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਵੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਮਹਾ ਸੱਪ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਬਾਹੂ ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਯਾਮਾਸ ਮਹਾਪਰਿਘਸਂਨਿਭੌ। ਆਸਸਾਦ ਕਪਿਃ ਕਟ੍ਯਾਂ ਚਰਣੌ ਸਂਚੁਕੋਚ ਚ
ਕਪੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਤਣੇ, ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਪੈਰ ਸਿਕੋੜ ਲਏ।
ਸਂਹृਤ੍ਯ ਚ ਭੁਜੌ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਮ੍। ਤੇਜਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਵੀਰ੍ਯਮਾਵਿਵੇਸ਼ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹ ਤੇ ਗਰਦਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਮਾਰ੍ਗਮਾਲੋਕਯਨ੍ ਦੂਰਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਪ੍ਰਣਿਹਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਰੁਰੋਧ ਹृਦਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਕਾਸ਼ਮਵਲੋਕਯਨ੍
ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਰਾਹ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਦृਢਮਵਸ੍ਥਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਨਿਕੁਚ੍ਯ ਕਰ੍ਣੌ ਹਨੁਮਾਨੁਤ੍ਪਤਿष੍ਯਨ੍ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਕੰਨ ਦਬਾਏ, ਉਡਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਵਾਨਰਾਨ੍ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਥਾ ਰਾਘਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਰਃ ਸ਼੍ਵਸਨਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਗਚ੍ਛੇਤ੍ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਲਂਕਾਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਨਹਿ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦਿ ਤਾਂ ਲਂਕਾਯਾਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਾਘਵ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤੀਰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਵਾਲੀ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਅਨੇਨੈਵ ਹਿ ਵੇਗੇਨ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਰਾਲਯਮ੍। ਯਦਿ ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇ ਸੀਤਾਂ ਨ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕृਤਸ਼੍ਰਮਃ
ਜੇ ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਂ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਲੱਗ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਾਨਮਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਵਣਮ੍। ਸਰ੍ਵਥਾ ਕृਤਕਾਰ੍ਯੋऽਹਮੇष੍ਯਾਮਿ ਸਹ ਸੀਤਯਾ
ਜਾਂ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ; ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ।
ਆਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾ ਲਂਕਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਸਰਾਵਣਾਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵਾਨਰੋ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਾਂ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ,
ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਥ ਵੇਗੇਨ ਵੇਗਵਾਨਵਿਚਾਰਯਨ੍। ਸੁਪਰ੍ਣਮਿਵ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੇਨੇ ਸ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਬੰਦਰਾਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਪਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਪ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸਮੁਤ੍ਪਤਤਿ ਵੇਗਾਤ੍ ਤੁ ਵੇਗਾਤ੍ ਤੇ ਨਗਰੋਹਿਣਃ। ਸਂਹृਤ੍ਯ ਵਿਟਪਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਛਲਾਂਗ ਲਾਇਆ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਡਾਲੀਆਂ ਸਮੇਟ ਕੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਪਏ।
ਸ ਮਤ੍ਤਕੋਯष੍ਟਿਭਕਾਨ੍ ਪਾਦਪਾਨ੍ ਪੁष੍ਪਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਉਦ੍ਵਹਨ੍ਨੁਰੁਵੇਗੇਨ ਜਗਾਮ ਵਿਮਲੇऽਮ੍ਬਰੇ
ਮਧੁਰ ਰਸ ਨਾਲ ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਰਲੇਪ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਲ ਪਿਆ।
ਊਰੁਵੇਗੋਤ੍ਥਿਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕਪਿਮਨ੍ਵਯੁਃ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਦੀਰ੍ਘਮਧ੍ਵਾਨਂ ਸ੍ਵਬਨ੍ਧੁਮਿਵ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਥੱਥਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਠੇ ਦਰੱਖਤ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਸ ਬੰਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੰਮੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਿਕਲੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਮੂਰੁਵੇਗੋਨ੍ਮਥਿਤਾਃ ਸਾਲਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਗੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸੈਨ੍ਯਾ ਇਵ ਮਹੀਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਥੱਥਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਖੜੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਫੌਜ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਪਾਦਪੈਰਨ੍ਵਿਤਃ ਕਪਿਃ। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰੋ ਬਭੂਵਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਜੀਬ ਚਮਕਦਾਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਾਰਵਨ੍ਤੋऽਥ ਯੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਨ੍ਯਮਜ੍ਜਁਲ੍ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ। ਭਯਾਦਿਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਾ ਵਰੁਣਾਲਯੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਉਹ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਹਾੜ ਡਰ ਕੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਨਾਨਾਕੁਸੁਮੈਃ ਕੀਰ੍ਣਃ ਕਪਿਃ ਸਾਙ੍ਕੁਰਕੋਰਕੈਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਃ ਖਦ੍ਯੋਤੈਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਬੰਦਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜੁਗਨੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਬੱਦਲ ਹੋਵੇ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਤੇ ਦ੍ਰੁਮਾਃ। ਵ੍ਯਵਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਸਲਿਲੇ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਸੁਹृਦੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਸਤ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਲਘੁਤ੍ਵੇਨੋਪਪਨ੍ਨਂ ਤਦ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਸਾਗਰੇऽਪਤਤ੍। ਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਵਿਵਿਧਂ ਪੁष੍ਪਂ ਕਪਿਵਾਯੁਸਮੀਰਿਤਮ੍। ਤਾਰਾਚਿਤਮਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਬਭੌ ਸ ਮਹਾਰ੍ਣਵਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਬੰਦਰ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਲੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪੁष੍ਪੌਘੇਣ ਸੁਗਨ੍ਧੇਨ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣੇਨ ਵਾਨਰਃ। ਬਭੌ ਮੇਘ ਇਵੋਦ੍ਯਨ੍ ਵੈ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਗਣਵਿਭੂषਿਤਃ
ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਾਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਬੰਦਰ, ਉੱਗਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਤਸ੍ਯ ਵੇਗਸਮੁਦ੍ਭੂਤੈਃ ਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤੋਯਮਦृਸ਼੍ਯਤ। ਤਾਰਾਭਿਰਿਵ ਰਾਮਾਭਿਰੁਦਿਤਾਭਿਰਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਡੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਕਰਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੌਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਮ੍ਬਰਗਤੌ ਬਾਹੂ ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤੌ। ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਾਦ੍ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਪਞ੍ਚਾਸ੍ਯਾਵਿਵ ਪਨ੍ਨਗੌ
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਪੰਜ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਆਂ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ।
ਪਿਬਨ੍ਨਿਵ ਬਭੌ ਚਾਪਿ ਸੋਰ੍ਮਿਜਾਲਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍। ਪਿਪਾਸੁਰਿਵ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਬੰਦਰ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਤਰਸਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭਾਕਾਰੇ ਵਾਯੁਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਿਣਃ। ਨਯਨੇ ਵਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਤੇ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਥਾਵਿਵਾਨਲੌ
ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚਲਦੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪਿਙ੍ਗੇ ਪਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਬृਹਤੀ ਪਰਿਮਣ੍ਡਲੇ। ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਸਮ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਵਿਵ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮੱਖੀ ਦੇ ਵੱਡੀਆਂ ਗੋਲ ਅੱਖਾਂ, ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮੁਖਂ ਨਾਸਿਕਯਾ ਤਸ੍ਯ ਤਾਮ੍ਰਯਾ ਤਾਮ੍ਰਮਾਬਭੌ। ਸਂਧ੍ਯਯਾ ਸਮਭਿਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਲਾਲੀ ਮਾਰੀ ਨੱਕ ਨਾਲ, ਲਾਲ-ਲਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਸੰਜੀ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਚ ਸਮਾਵਿਦ੍ਧਂ ਪ੍ਲਵਮਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਤੇ। ਅਮ੍ਬਰੇ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਧ੍ਵਜ ਇਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਉੱਡਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਹੋਈ ਪੂੰਛ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।