ਭਿਦ੍ਯਤੇऽਯਂ ਗਿਰਿਰ੍ਭੂਤੈਰਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣੈਃ ਸਹ
ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਪਰਬਤ ਭੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ,' ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਏ।
ਪਾਨਭੂਮਿਗਤਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਹੈਮਮਾਸਵਭਾਜਨਮ੍। ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਕਰਕਾਂਸ਼੍ਚ ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਨ੍
ਉਹ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਏ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਦਿਰਾ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਕੀਮਤੀ ਪਿਆਲੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਲੇਹ੍ਯਾਨੁਚ੍ਚਾਵਚਾਨ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ ਮਾਂਸਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਆਰ੍षਭਾਣਿ ਚ ਚਰ੍ਮਾਣਿ ਖਡ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਕਨਕਤ੍ਸਰੂਨ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ, ਕਿਸਮ-ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਾਸ, ਬਲਦਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥੇ ਵਾਲੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵੀ ਛੱਡ ਗਏ।
ਕृਤਕਣ੍ਠਗੁਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਬਾ ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾਃ। ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਗਗਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ
ਕਲਗੀ ਵਾਲੇ ਗਲੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹਾਰਨੂਪੁਰਕੇਯੂਰਪਾਰਿਹਾਰ੍ਯਧਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸਸ੍ਮਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰਾਕਾਸ਼ੇ ਰਮਣੌਃ ਸਹ
ਹਾਰ, ਨੂਪੁਰ, ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਗਹਣੇ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੇਰਾਨ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਸਨ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹਰ੍षਯਃ। ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰਾਕਾਸ਼ੇ ਵੀਕ੍ਸ਼ਾਂਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਿਚਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਸ਼ਬ੍ਦਮृषੀਣਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਚਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਵਿਮਲੇऽਮ੍ਬਰੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਸਿੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏष ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਤਿਤੀਰ੍षਤਿ ਮਹਾਵੇਗਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਇਹ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਪਾਰ ਕਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਰਾਮਾਰ੍ਥਂ ਵਾਨਰਾਰ੍ਥਂ ਚ ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਰਾਮ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਉਹ ਪਾਰ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਲੰਘਣ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾ ਵਾਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਤਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਰ੍ਵਤੇ ਵਾਨਰਰ੍षਭਮ੍
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਸ ਅਣਮਾਪ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦੁਧੁਵੇ ਚ ਸ ਰੋਮਾਣਿ ਚਕਮ੍ਪੇ ਚਾਨਲੋਪਮਃ। ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਨਾਦਂ ਸੁਮਹਾਨਿਵ ਤੋਯਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਕਰ ਲਏ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਕੰਪਿਆ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਨਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਗਰਜਦਾ ਹੈ।
ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾ ਚ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਲ੍ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਰੋਮਭਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍। ਉਤ੍ਪਤਿष੍ਯਨ੍ ਵਿਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਜ ਇਵੋਰਗਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਲੰਬੀ ਲੰਗੂਰ, ਜੋ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੁੜੀ ਹੋਈ, ਉਡਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸੱਪ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗੂਲਮਾਵਿਦ੍ਧਮਤਿਵੇਗਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ। ਦਦृਸ਼ੇ ਗਰੁਡੇਨੇਵ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣੋ ਮਹੋਰਗਃ
ਉਸ ਦੀ ਲੰਗੂਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਵੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਮਹਾ ਸੱਪ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਬਾਹੂ ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਯਾਮਾਸ ਮਹਾਪਰਿਘਸਂਨਿਭੌ। ਆਸਸਾਦ ਕਪਿਃ ਕਟ੍ਯਾਂ ਚਰਣੌ ਸਂਚੁਕੋਚ ਚ
ਕਪੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਤਣੇ, ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਪੈਰ ਸਿਕੋੜ ਲਏ।
ਸਂਹृਤ੍ਯ ਚ ਭੁਜੌ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਮ੍। ਤੇਜਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਵੀਰ੍ਯਮਾਵਿਵੇਸ਼ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹ ਤੇ ਗਰਦਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਮਾਰ੍ਗਮਾਲੋਕਯਨ੍ ਦੂਰਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਪ੍ਰਣਿਹਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਰੁਰੋਧ ਹृਦਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਕਾਸ਼ਮਵਲੋਕਯਨ੍
ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਰਾਹ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਦृਢਮਵਸ੍ਥਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਨਿਕੁਚ੍ਯ ਕਰ੍ਣੌ ਹਨੁਮਾਨੁਤ੍ਪਤਿष੍ਯਨ੍ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਕੰਨ ਦਬਾਏ, ਉਡਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਵਾਨਰਾਨ੍ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਥਾ ਰਾਘਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਰਃ ਸ਼੍ਵਸਨਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਗਚ੍ਛੇਤ੍ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਲਂਕਾਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਨਹਿ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦਿ ਤਾਂ ਲਂਕਾਯਾਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਾਘਵ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤੀਰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਵਾਲੀ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਅਨੇਨੈਵ ਹਿ ਵੇਗੇਨ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਰਾਲਯਮ੍। ਯਦਿ ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇ ਸੀਤਾਂ ਨ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕृਤਸ਼੍ਰਮਃ
ਜੇ ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਂ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਲੱਗ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਾਨਮਾਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਵਣਮ੍। ਸਰ੍ਵਥਾ ਕृਤਕਾਰ੍ਯੋऽਹਮੇष੍ਯਾਮਿ ਸਹ ਸੀਤਯਾ
ਜਾਂ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ; ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ।
ਆਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾ ਲਂਕਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਸਰਾਵਣਾਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵਾਨਰੋ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਾਂ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ। ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ,
ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਥ ਵੇਗੇਨ ਵੇਗਵਾਨਵਿਚਾਰਯਨ੍। ਸੁਪਰ੍ਣਮਿਵ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੇਨੇ ਸ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਬੰਦਰਾਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਪਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਪ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸਮੁਤ੍ਪਤਤਿ ਵੇਗਾਤ੍ ਤੁ ਵੇਗਾਤ੍ ਤੇ ਨਗਰੋਹਿਣਃ। ਸਂਹृਤ੍ਯ ਵਿਟਪਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਛਲਾਂਗ ਲਾਇਆ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਡਾਲੀਆਂ ਸਮੇਟ ਕੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਪਏ।
ਸ ਮਤ੍ਤਕੋਯष੍ਟਿਭਕਾਨ੍ ਪਾਦਪਾਨ੍ ਪੁष੍ਪਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਉਦ੍ਵਹਨ੍ਨੁਰੁਵੇਗੇਨ ਜਗਾਮ ਵਿਮਲੇऽਮ੍ਬਰੇ
ਮਧੁਰ ਰਸ ਨਾਲ ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਰਲੇਪ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਲ ਪਿਆ।
ਊਰੁਵੇਗੋਤ੍ਥਿਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕਪਿਮਨ੍ਵਯੁਃ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਦੀਰ੍ਘਮਧ੍ਵਾਨਂ ਸ੍ਵਬਨ੍ਧੁਮਿਵ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਥੱਥਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਠੇ ਦਰੱਖਤ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਸ ਬੰਦਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੰਮੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਿਕਲੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਮੂਰੁਵੇਗੋਨ੍ਮਥਿਤਾਃ ਸਾਲਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਗੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਸੈਨ੍ਯਾ ਇਵ ਮਹੀਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਥੱਥਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਖੜੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਫੌਜ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਪਾਦਪੈਰਨ੍ਵਿਤਃ ਕਪਿਃ। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰੋ ਬਭੂਵਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਜੀਬ ਚਮਕਦਾਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਾਰਵਨ੍ਤੋऽਥ ਯੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਨ੍ਯਮਜ੍ਜਁਲ੍ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ। ਭਯਾਦਿਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਾ ਵਰੁਣਾਲਯੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਉਹ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਹਾੜ ਡਰ ਕੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਨਾਨਾਕੁਸੁਮੈਃ ਕੀਰ੍ਣਃ ਕਪਿਃ ਸਾਙ੍ਕੁਰਕੋਰਕੈਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ਃ ਖਦ੍ਯੋਤੈਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਬੰਦਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜੁਗਨੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਬੱਦਲ ਹੋਵੇ।