ਸ ਚਚਾਲਾਚਲਸ਼੍ਚਾਸ਼ੁ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਕਪਿਪੀਡਿਤਃ। ਤਰੂਣਾਂ ਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁष੍ਪਮਸ਼ਾਤਯਤ੍
ਉਹ ਪਰਬਤ, ਵਾਨਰ ਦੀ ਦਬਾਈ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕੰਬ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਟੋਪਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲ ਝਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇਨ ਪਾਦਪਮੁਕ੍ਤੇਨ ਪੁष੍ਪੌਘੇਣ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ। ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਂਵृਤਃ ਸ਼ੈਲੋ ਬਭੌ ਪੁष੍ਪਮਯੋ ਯਥਾ
ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੜੀ ਨਾਲ ਪਰਬਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਿਆ।
ਤੇਨ ਚੋਤ੍ਤਮਵੀਰ੍ਯੇਣ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਪਰ੍ਵਤਃ। ਸਲਿਲਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸੁਸ੍ਰਾਵ ਮਦਮਤ੍ਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਦੀ ਦਬਾਈ ਨਾਲ ਪਰਬਤ ਨੇ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਬਲਿਨਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਪਰ੍ਵਤਃ। ਰੀਤੀਰ੍ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕਾਞ੍ਚਨਾਞ੍ਜਨਰਾਜਤੀਃ
ਉਸ ਤਾਕਤਵਾਨ ਵਾਨਰ ਦੀ ਦਬਾਈ ਨਾਲ ਮਹਿੰਦਰ ਪਰਬਤ ਨੇ ਸੋਨੇ, ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਮੁਮੋਚ ਚ ਸ਼ਿਲਾਃ ਸ਼ੈਲੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾਃ ਸਮਨਃਸ਼ਿਲਾਃ। ਮਧ੍ਯਮੇਨਾਰ੍ਚਿषਾ ਜੁष੍ਟੋ ਧੂਮਰਾਜੀਰਿਵਾਨਲਃ
ਉਹ ਪਰਬਤ ਵੱਡੀਆਂ, ਸਮਾਨ ਚਟਾਨਾਂ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਲਵ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਧੂੰਏਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਾਪਿਆ।
ਹਰਿਣਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੇਨ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਗੁਹਾਵਿष੍ਟਾਨਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਵਿਕृਤੈਃ ਸ੍ਵਰੈਃ
ਵਾਨਰ ਦੀ ਦਬਾਈ ਨਾਲ, ਪਰਬਤ ਦੇ ਗੁਫ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਚੀਖ ਪਈਆਂ।
ਸ ਮਹਾਨ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਨ੍ਨਾਦਃ ਸ਼ੈਲਪੀਡਾਨਿਮਿਤ੍ਤਜਃ। ਪृਥਿਵੀਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੋਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਜਿੰਦਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ, ਪਰਬਤ ਦੀ ਦਬਾਈ ਕਾਰਨ, ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਗਈ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪृਥੁਭਿਰ੍ਨਾਗਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ। ਵਮਨ੍ਤਃ ਪਾਵਕਂ ਘੋਰਂ ਦਦਂਸ਼ੁਰ੍ਦਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਿਲਾਃ
ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨਾਗ, ਸਵਸਤਿਕ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਦੇ, ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚਟਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦੇ।
ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸਵਿषੈਰ੍ਦष੍ਟਾਃ ਕੁਪਿਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਸ਼ਿਲਾਃ। ਜਜ੍ਵਲੁਃ ਪਾਵਕੋਦ੍ਦੀਪ੍ਤਾ ਬਿਭਿਦੁਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਕੱਟਿਆ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਦੀਆਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ।
ਯਾਨਿ ਤ੍ਵੌषਧਜਾਲਾਨਿ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਾਤਾਨਿ ਪਰ੍ਵਤੇ। ਵਿषਘ੍ਨਾਨ੍ਯਪਿ ਨਾਗਾਨਾਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸ਼ਮਿਤੁਂ ਵਿषਮ੍
ਉਹ ਪਰਬਤ 'ਤੇ ਉਗੀਆਂ ਜੜੀਆਂ, ਜੋ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੀਆਂ।
ਭਿਦ੍ਯਤੇऽਯਂ ਗਿਰਿਰ੍ਭੂਤੈਰਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣੈਃ ਸਹ
ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਪਰਬਤ ਭੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ,' ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਏ।
ਪਾਨਭੂਮਿਗਤਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਹੈਮਮਾਸਵਭਾਜਨਮ੍। ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਕਰਕਾਂਸ਼੍ਚ ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਨ੍
ਉਹ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਏ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਦਿਰਾ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਕੀਮਤੀ ਪਿਆਲੇ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਲੇਹ੍ਯਾਨੁਚ੍ਚਾਵਚਾਨ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨ੍ ਮਾਂਸਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਆਰ੍षਭਾਣਿ ਚ ਚਰ੍ਮਾਣਿ ਖਡ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਕਨਕਤ੍ਸਰੂਨ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ, ਕਿਸਮ-ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਾਸ, ਬਲਦਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਥੇ ਵਾਲੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵੀ ਛੱਡ ਗਏ।
ਕृਤਕਣ੍ਠਗੁਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਬਾ ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾਃ। ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਗਗਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ
ਕਲਗੀ ਵਾਲੇ ਗਲੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਹਾਰਨੂਪੁਰਕੇਯੂਰਪਾਰਿਹਾਰ੍ਯਧਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸਸ੍ਮਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰਾਕਾਸ਼ੇ ਰਮਣੌਃ ਸਹ
ਹਾਰ, ਨੂਪੁਰ, ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਗਹਣੇ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੇਰਾਨ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਸਨ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਮਹਰ੍षਯਃ। ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰਾਕਾਸ਼ੇ ਵੀਕ੍ਸ਼ਾਂਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਿਚਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਸ਼ਬ੍ਦਮृषੀਣਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਚਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਵਿਮਲੇऽਮ੍ਬਰੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਸਿੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏष ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਤਿਤੀਰ੍षਤਿ ਮਹਾਵੇਗਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਇਹ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਪਾਰ ਕਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਰਾਮਾਰ੍ਥਂ ਵਾਨਰਾਰ੍ਥਂ ਚ ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਰਾਮ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਉਹ ਪਾਰ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਲੰਘਣ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾ ਵਾਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਤਮਪ੍ਰਮੇਯਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਰ੍ਵਤੇ ਵਾਨਰਰ੍षਭਮ੍
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਉਸ ਅਣਮਾਪ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦੁਧੁਵੇ ਚ ਸ ਰੋਮਾਣਿ ਚਕਮ੍ਪੇ ਚਾਨਲੋਪਮਃ। ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਨਾਦਂ ਸੁਮਹਾਨਿਵ ਤੋਯਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਕਰ ਲਏ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਕੰਪਿਆ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਨਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਗਰਜਦਾ ਹੈ।
ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾ ਚ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਲ੍ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਰੋਮਭਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍। ਉਤ੍ਪਤਿष੍ਯਨ੍ ਵਿਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਜ ਇਵੋਰਗਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਲੰਬੀ ਲੰਗੂਰ, ਜੋ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੁੜੀ ਹੋਈ, ਉਡਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਸੱਪ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਲਾਙ੍ਗੂਲਮਾਵਿਦ੍ਧਮਤਿਵੇਗਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਤਃ। ਦਦृਸ਼ੇ ਗਰੁਡੇਨੇਵ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣੋ ਮਹੋਰਗਃ
ਉਸ ਦੀ ਲੰਗੂਰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਵੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਮਹਾ ਸੱਪ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਬਾਹੂ ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਯਾਮਾਸ ਮਹਾਪਰਿਘਸਂਨਿਭੌ। ਆਸਸਾਦ ਕਪਿਃ ਕਟ੍ਯਾਂ ਚਰਣੌ ਸਂਚੁਕੋਚ ਚ
ਕਪੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਤਣੇ, ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਪੈਰ ਸਿਕੋੜ ਲਏ।
ਸਂਹृਤ੍ਯ ਚ ਭੁਜੌ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਮ੍। ਤੇਜਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਵੀਰ੍ਯਮਾਵਿਵੇਸ਼ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹ ਤੇ ਗਰਦਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਮਾਰ੍ਗਮਾਲੋਕਯਨ੍ ਦੂਰਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਪ੍ਰਣਿਹਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਰੁਰੋਧ ਹृਦਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਕਾਸ਼ਮਵਲੋਕਯਨ੍
ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਰਾਹ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਦृਢਮਵਸ੍ਥਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਨਿਕੁਚ੍ਯ ਕਰ੍ਣੌ ਹਨੁਮਾਨੁਤ੍ਪਤਿष੍ਯਨ੍ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਕੰਨ ਦਬਾਏ, ਉਡਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਵਾਨਰਾਨ੍ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਥਾ ਰਾਘਵਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਰਃ ਸ਼੍ਵਸਨਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਗਚ੍ਛੇਤ੍ ਤਦ੍ਵਦ੍ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਲਂਕਾਂ ਰਾਵਣਪਾਲਿਤਾਮ੍। ਨਹਿ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦਿ ਤਾਂ ਲਂਕਾਯਾਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਰਾਘਵ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤੀਰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਵਾਲੀ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਅਨੇਨੈਵ ਹਿ ਵੇਗੇਨ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਰਾਲਯਮ੍। ਯਦਿ ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇ ਸੀਤਾਂ ਨ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕृਤਸ਼੍ਰਮਃ
ਜੇ ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਂ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਲੱਗ ਗਈ ਹੋਵੇ।