ਉਵਾਚ ਪਰਿਸਂਹृष੍ਟੋ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵੀਰ ਕੇਸਰਿਣਃ ਪੁਤ੍ਰ ਵੇਗਵਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜ
ਪਲਵਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਵੀਰ ਕੇਸਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਮਾਰੁਤ ਦਾ ਪੁੱਤ!'
ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਵਿਪੁਲਃ ਸ਼ੋਕਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਤਃ। ਤਵ ਕਲ੍ਯਾਣਰੁਚਯਃ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਜਾਤੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਵਾਨਰ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਮਙ੍ਗਲਾਨ੍ਯਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ऋषੀਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਪਿਵृਦ੍ਧਮਤੇਨ ਚ
ਉਹ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕੰਮ ਕਰਨਗੇ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਵਾਨਰ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ।
ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਲਵ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍। ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਸ਼੍ਚੈਕਪਾਦੇਨ ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਤਵ
ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਤਕ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜੇ ਰਹਾਂਗੇ।
ਤ੍ਵਦ੍ਗਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜੀਵਨਾਨਿ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਤਤਸ਼੍ਚ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਵਨੌਕਸਃ
ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ; ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕੋऽਪਿ ਲੋਕੇ ਨ ਮੇ ਵੇਗਂ ਪ੍ਲਵਨੇ ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਿ। ਏਤਾਨੀਹ ਨਗਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾਸਂਕਟਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਉੱਡਣ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ,
ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਾਣਿ ਚ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ। ਯੇषੁ ਵੇਗਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਿਖਰੇष੍ਵਹਮ੍
ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਚੋਟੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਲਗਾਵਾਂਗਾ, ਮਹੇਂਦਰ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ।
ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਵਿਕੀਰ੍ਣੇषੁ ਧਾਤੁਨਿष੍ਪਨ੍ਦਸ਼ੋਭਿषੁ। ਏਤਾਨਿ ਮਮ ਵੇਗਂ ਹਿ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਕਈ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜੇ ਹੋਏ, ਧਾਤਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰਨਗੀਆਂ।
ਪ੍ਲਵਤੋ ਧਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੋਜਨਾਨਾਮਿਤਃ ਸ਼ਤਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਮਾਰੁਤਪ੍ਰਖ੍ਯਃ ਸ ਹਰਿਰ੍ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਆਰੁਰੋਹ ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਸਹਾਰ ਲੈਣਗੇ। ਫਿਰ, ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਤੇ ਹਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵृਤਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਮृਗਸੇਵਿਤਸ਼ਾਦ੍ਵਲਮ੍। ਲਤਾਕੁਸੁਮਸਮ੍ਬਾਧਂ ਨਿਤ੍ਯਪੁष੍ਪਫਲਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਘਾਹ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣ ਆਉਂਦੇ, ਲਤਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸਹਿਤਂ ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਸੇਵਿਤਮ੍। ਮਤ੍ਤਦ੍ਵਿਜਗਣੋਦ੍ਘੁष੍ਟਂ ਸਲਿਲੋਤ੍ਪੀਡਸਂਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਨਾਲ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਹਦ੍ਭਿਰੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਂ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਿਚਚਾਰ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਵਾਨਰ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਚੇ ਚੋਟਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਿੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।
ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡਿਤਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਸ਼ੈਲੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਰਾਸ ਸਿਂਹਾਭਿਹਤੋ ਮਹਾਨ੍ ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਮੁਮੋਚ ਸਲਿਲੋਤ੍ਪੀਡਾਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਃ। ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਮृਗਮਾਤਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਮਹਾਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਛੱਡਦਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ ਤੇ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲ ਗਏ।
ਨਾਨਾਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਿਥੁਨੈਃ ਪਾਨਸਂਸਰ੍ਗਕਰ੍ਕਸ਼ੈਃ। ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਹਂਗੈਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਰਪਿ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੰਧਰਵ ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਰੁਖੇ, ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤ੍ਯਜ੍ਯਮਾਨਮਹਾਸਾਨੁਃ ਸਂਨਿਲੀਨਮਹੋਰਗਃ। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਸ਼ਿਲੋਤ੍ਪਾਤਸ੍ਤਦਾਭੂਤ੍ ਸ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪਠਾਰੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਲੁਕ ਗਏ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰ ਉੱਥਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦਾ ਤੈਸ੍ਤੁ ਭੁਜਗੈਰਰ੍ਧਨਿਃਸृਤੈਃ। ਸਪਤਾਕ ਇਵਾਭਾਤਿ ਸ ਤਦਾ ਧਰਣੀਧਰਃ
ਉਹ ਸੱਪ, ਅੱਧੇ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ, ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਹਾੜ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ऋषਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਾਸਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੈਸ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਃ। ਸੀਦਨ੍ ਮਹਤਿ ਕਾਨ੍ਤਾਰੇ ਸਾਰ੍ਥਹੀਨ ਇਵਾਧ੍ਵਗਃ
ਡਰੇ ਤੇ ਘਬਰਾਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਏ ਯਾਤਰੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸ ਵੇਗਵਾਨ੍ ਵੇਗਸਮਾਹਿਤਾਤ੍ਮਾ ਹਰਿਪ੍ਰਵੀਰਃ ਪਰਵੀਰਹਨ੍ਤਾ। ਮਨਃ ਸਮਾਧਾਯ ਮਹਾਨੁਭਾਵੋ ਜਗਾਮ ਲਙ੍ਕਾਂ ਮਨਸਾ ਮਨਸ੍ਵੀ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
thumb|ਧ੍ਯਾਨਸ਼੍ਲੋਕਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center thumb|ਪ੍ਰਥਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਪ੍ਰਥਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾ ਸਰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੁष੍ਕਰਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ ਕਰ੍ਮ ਵਾਨਰਃ। ਸਮੁਦਗ੍ਰਸ਼ਿਰੋਗ੍ਰੀਵੋ ਗਵਾਂ ਪਤਿਰਿਵਾਬਭੌ
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਅਦੁੱਤੀ ਤੇ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਵੈਦੂਰ੍ਯਵਰ੍ਣੇषੁ ਸ਼ਾਦ੍ਵਲੇषੁ ਮਹਾਬਲਃ। ਧੀਰਃ ਸਲਿਲਕਲ੍ਪੇषੁ ਵਿਚਚਾਰ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਧੀਰ ਵਾਨਰ, ਵੈਦੂਰਯ ਰੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਹਰੀਆਂ ਘਾਹ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂ ਤੇ, ਪਾਣੀ ਵਰਗੀਆਂ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਵਿਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਧੀਮਾਨੁਰਸਾ ਪਾਦਪਾਨ੍ ਹਰਨ੍। ਮृਗਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਬਹੂਨ੍ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧ ਇਵ ਕੇਸਰੀ
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ, ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ, ਤੇ ਕਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਵਧੇਰੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਸੀ।
ਨੀਲਲੋਹਿਤਮਾਞ੍ਜਿष੍ਠਪਦ੍ਮਵਰ੍ਣੈਃ ਸਿਤਾਸਿਤੈਃ। ਸ੍ਵਭਾਵਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਵਿਮਲੈਰ੍ਧਾਤੁਭਿਃ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਨੀਲੇ, ਲਾਲ, ਮੰਜਿਠ ਤੇ ਕਮਲ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਾਮਰੂਪਿਭਿਰਾਵਿष੍ਟਮਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ। ਯਕ੍ਸ਼ਕਿਂਨਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਕਲ੍ਪੈਃ ਸਪਨ੍ਨਗੈਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਯਕਸ਼, ਕਿੰਨਰ, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਸਤੀਆਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਤਸ੍ਯ ਗਿਰਿਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤਲੇ ਨਾਗਵਰਾਯੁਤੇ। ਤਿष੍ਠਨ੍ ਕਪਿਵਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹ੍ਰਦੇ ਨਾਗ ਇਵਾਬਭੌ
ਉਹ ਵਾਨਰ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਵਧੀਆ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਵਨਾਯ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵੇ। ਭੂਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਗਮਨੇ ਮਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਮਹਿੰਦਰ, ਹਵਾ, ਸਵਯੰਭੂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਲਣ ਲਈ ਲਾ ਲਿਆ।
ਅਞ੍ਜਲਿਂ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਪਵਨਾਯਾਤ੍ਮਯੋਨਯੇ। ਤਤੋ ਹਿ ਵਵृਧੇ ਗਨ੍ਤੁਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਹਵਾ ਅਤੇ ਸਵਯੰਭੂ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਲਵਗਪ੍ਰਵਰੈਰ੍ਦृष੍ਟਃ ਪ੍ਲਵਨੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਵਵृਧੇ ਰਾਮਵृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਸੁ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਛਾਲ ਮਾਰਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਧਾ ਲਿਆ।
ਨਿष੍ਪ੍ਰਮਾਣਸ਼ਰੀਰਃ ਸਁਲ੍ਲਿਲਙ੍ਘਯਿषੁਰਰ੍ਣਵਮ੍। ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਚਰਣਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਣਮਾਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਇਕ ਛਾਲ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ।