ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਪਤਨ੍ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵਾਨਰਾਃ। ਮਹਾਮੇਰੁਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਮਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਵਾਨਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਣਗੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੇਖੋਗੇ।
ਦਿਵਮਾਵृਤ੍ਯ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਗ੍ਰਸਮਾਨਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍। ਵਿਧਮਿष੍ਯਾਮਿ ਜੀਮੂਤਾਨ੍ ਕਮ੍ਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍। ਸਾਗਰਂ ਸ਼ੋषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਲਵਮਾਨਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਬਰ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵਾਂ, ਮੈਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਯ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਮਮ ਵਾ ਮਾਰੁਤਸ੍ਯ ਵਾ। ऋਤੇ ਸੁਪਰ੍ਣਰਾਜਾਨਂ ਮਾਰੁਤਂ ਵਾ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਨ ਤਦ੍ ਭੂਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਨ੍ਮਾਂ ਪ੍ਲੁਤਮਨੁਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਸੁਪਰਨ ਰਾਜ ਗਰੁੜ ਜਾਂ ਮਹਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਮਾਰੁਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਡਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਸਕੇ।
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਨਮਮ੍ਬਰਮ੍। ਸਹਸਾ ਨਿਪਤਿष੍ਯਾਮਿ ਘਨਾਦ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਦਿਵੋਤ੍ਥਿਤਾ
ਸਿਰਫ ਇਕ ਪਲਕ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਿ ਮੇ ਰੂਪਂ ਪ੍ਲਵਮਾਨਸ੍ਯ ਸਾਗਰਮ੍। ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮਮਾਣਸ੍ਯ ਤਦਾ ਤ੍ਰੀਨ੍ ਵਿਕ੍ਰਮਾਨਿਵ
ਜਦ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਉੱਡਾਂਗਾ, ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ।
ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚਾਹਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਨਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾ ਚ ਮੇ ਤਥਾ। ਅਹਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੈਦੇਹੀਂ ਪ੍ਰਮੋਦਧ੍ਵਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ
ਮੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਮਨ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹਨ; ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ—ਵਾਨਰੋ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਓ!
ਮਾਰੁਤਸ੍ਯ ਸਮੋ ਵੇਗੇ ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਸਮੋ ਜਵੇ। ਅਯੁਤਂ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਮਾਰੁਤ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਗਰੁੜ ਵਰਗੀ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰਾਂ।
ਵਾਸਵਸ੍ਯ ਸਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਃ। ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਹਸਾ ਹਸ੍ਤਾਦਮृਤਂ ਤਦਿਹਾਨਯੇ
ਜੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵਜਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਵੈਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਛੀਨ ਲਵਾਂ।
ਲਙ੍ਕਾਂ ਵਾਪਿ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗਚ੍ਛੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਤਮੇਵਂ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਮਮਿਤਪ੍ਰਭਮ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂ; ਇੰਝ ਅਤਿ ਪ੍ਰਭਾ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ ਸ਼ੇਰ ਗੂੰਜਿਆ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਹਰਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ। ਤਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਥੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਵਾਨਰ ਉਸਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ; ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਸਨ,
ਉਵਾਚ ਪਰਿਸਂਹृष੍ਟੋ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵੀਰ ਕੇਸਰਿਣਃ ਪੁਤ੍ਰ ਵੇਗਵਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜ
ਪਲਵਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਵੀਰ ਕੇਸਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਮਾਰੁਤ ਦਾ ਪੁੱਤ!'
ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਵਿਪੁਲਃ ਸ਼ੋਕਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਤਃ। ਤਵ ਕਲ੍ਯਾਣਰੁਚਯਃ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਜਾਤੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਵਾਨਰ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਮਙ੍ਗਲਾਨ੍ਯਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ऋषੀਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਪਿਵृਦ੍ਧਮਤੇਨ ਚ
ਉਹ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕੰਮ ਕਰਨਗੇ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਵਾਨਰ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ।
ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਲਵ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍। ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਸ਼੍ਚੈਕਪਾਦੇਨ ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਤਵ
ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਤਕ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜੇ ਰਹਾਂਗੇ।
ਤ੍ਵਦ੍ਗਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜੀਵਨਾਨਿ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਤਤਸ਼੍ਚ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਵਨੌਕਸਃ
ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ; ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕੋऽਪਿ ਲੋਕੇ ਨ ਮੇ ਵੇਗਂ ਪ੍ਲਵਨੇ ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਿ। ਏਤਾਨੀਹ ਨਗਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾਸਂਕਟਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਉੱਡਣ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ,
ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਾਣਿ ਚ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ। ਯੇषੁ ਵੇਗਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਿਖਰੇष੍ਵਹਮ੍
ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਚੋਟੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਲਗਾਵਾਂਗਾ, ਮਹੇਂਦਰ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ।
ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਵਿਕੀਰ੍ਣੇषੁ ਧਾਤੁਨਿष੍ਪਨ੍ਦਸ਼ੋਭਿषੁ। ਏਤਾਨਿ ਮਮ ਵੇਗਂ ਹਿ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਕਈ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜੇ ਹੋਏ, ਧਾਤਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰਨਗੀਆਂ।
ਪ੍ਲਵਤੋ ਧਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੋਜਨਾਨਾਮਿਤਃ ਸ਼ਤਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਮਾਰੁਤਪ੍ਰਖ੍ਯਃ ਸ ਹਰਿਰ੍ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਆਰੁਰੋਹ ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਸਹਾਰ ਲੈਣਗੇ। ਫਿਰ, ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਤੇ ਹਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵृਤਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਮृਗਸੇਵਿਤਸ਼ਾਦ੍ਵਲਮ੍। ਲਤਾਕੁਸੁਮਸਮ੍ਬਾਧਂ ਨਿਤ੍ਯਪੁष੍ਪਫਲਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਘਾਹ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣ ਆਉਂਦੇ, ਲਤਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸਹਿਤਂ ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਸੇਵਿਤਮ੍। ਮਤ੍ਤਦ੍ਵਿਜਗਣੋਦ੍ਘੁष੍ਟਂ ਸਲਿਲੋਤ੍ਪੀਡਸਂਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਨਾਲ, ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਹਦ੍ਭਿਰੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਂ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਿਚਚਾਰ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਵਾਨਰ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਚੇ ਚੋਟਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਿੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।
ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡਿਤਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਸ਼ੈਲੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਰਾਸ ਸਿਂਹਾਭਿਹਤੋ ਮਹਾਨ੍ ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ, ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਮੁਮੋਚ ਸਲਿਲੋਤ੍ਪੀਡਾਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਃ। ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਮृਗਮਾਤਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਮਹਾਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਛੱਡਦਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਿਰਣ ਤੇ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲ ਗਏ।
ਨਾਨਾਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਿਥੁਨੈਃ ਪਾਨਸਂਸਰ੍ਗਕਰ੍ਕਸ਼ੈਃ। ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਹਂਗੈਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਰਪਿ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੰਧਰਵ ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਰੁਖੇ, ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤ੍ਯਜ੍ਯਮਾਨਮਹਾਸਾਨੁਃ ਸਂਨਿਲੀਨਮਹੋਰਗਃ। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਸ਼ਿਲੋਤ੍ਪਾਤਸ੍ਤਦਾਭੂਤ੍ ਸ ਮਹਾਗਿਰਿਃ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪਠਾਰੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਲੁਕ ਗਏ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰ ਉੱਥਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦਾ ਤੈਸ੍ਤੁ ਭੁਜਗੈਰਰ੍ਧਨਿਃਸृਤੈਃ। ਸਪਤਾਕ ਇਵਾਭਾਤਿ ਸ ਤਦਾ ਧਰਣੀਧਰਃ
ਉਹ ਸੱਪ, ਅੱਧੇ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ, ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਹਾੜ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ऋषਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਾਸਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੈਸ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਃ। ਸੀਦਨ੍ ਮਹਤਿ ਕਾਨ੍ਤਾਰੇ ਸਾਰ੍ਥਹੀਨ ਇਵਾਧ੍ਵਗਃ
ਡਰੇ ਤੇ ਘਬਰਾਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਏ ਯਾਤਰੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸ ਵੇਗਵਾਨ੍ ਵੇਗਸਮਾਹਿਤਾਤ੍ਮਾ ਹਰਿਪ੍ਰਵੀਰਃ ਪਰਵੀਰਹਨ੍ਤਾ। ਮਨਃ ਸਮਾਧਾਯ ਮਹਾਨੁਭਾਵੋ ਜਗਾਮ ਲਙ੍ਕਾਂ ਮਨਸਾ ਮਨਸ੍ਵੀ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
thumb|ਧ੍ਯਾਨਸ਼੍ਲੋਕਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center thumb|ਪ੍ਰਥਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਪ੍ਰਥਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾ ਸਰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।