ਉਤ੍ਸਹੇਯਂ ਹਿ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਾਲਿਖਨ੍ਤਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍। ਮੇਰੁਂ ਗਿਰਿਮਸਙ੍ਗੇਨ ਪਰਿਗਨ੍ਤੁਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਛੁਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਘੇਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ।
ਬਾਹੁਵੇਗਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨੇਨ ਸਾਗਰੇਣਾਹਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਸਮਾਪ੍ਲਾਵਯਿਤੁਂ ਲੋਕਂ ਸਪਰ੍ਵਤਨਦੀਹ੍ਰਦਮ੍
ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਚਲਾਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਮਮੋਰੁਜਙ੍ਘਾਵੇਗੇਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮਹਾਗ੍ਰਾਹਃ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਵਰੁਣਾਲਯਃ
ਮੇਰੀ ਮੋਟੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਾ ਘੜਿਆ ਉੱਭਰ ਆਵੇਗਾ।
ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨਮਾਕਾਸ਼ੇ ਪਤਨ੍ਤਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸੇਵਿਤਮ੍। ਵੈਨਤੇਯਮਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪਰਿਗਨ੍ਤੁਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਘੇਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਉਦਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾਪਿ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲਿਨਮ੍। ਅਨਸ੍ਤਮਿਤਮਾਦਿਤ੍ਯਮਹਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਮੈਂ ਜਲਦੇ ਤੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਨਾ ਡੁੱਬੇ ਸੂਰਜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤੋ ਭੂਮਿਮਸਂਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਗਨ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਪ੍ਰਵੇਗੇਨੈਵ ਮਹਤਾ ਭੀਮੇਨ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਛੁਏ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਉਤ੍ਸਹੇਯਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਾਨਾਕਾਸ਼ਗੋਚਰਾਨ੍। ਸਾਗਰਾਨ੍ ਸ਼ੋषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਮੈਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਲਵਮਾਨਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਃ। ਹਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯੁਰੁਵੇਗੇਨ ਪ੍ਲਵਮਾਨੋ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਛਾਲ ਮਾਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਨਰ; ਛਾਲ ਮਾਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਲਤਾਨਾਂ ਵਿਵਿਧਂ ਪੁष੍ਪਂ ਪਾਦਪਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਅਨੁਯਾਸ੍ਯਤਿ ਮਾਮਦ੍ਯ ਪ੍ਲਵਮਾਨਂ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਅੱਜ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣਗੇ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਿ ਮੇ ਪਨ੍ਥਾਃ ਸ੍ਵਾਤੇਃ ਪਨ੍ਥਾ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ। ਚਰਨ੍ਤਂ ਘੋਰਮਾਕਾਸ਼ਮੁਤ੍ਪਤਿष੍ਯਨ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਨਿਸਚਿਤ, ਮੇਰਾ ਰਾਹ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਤੇ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਪਤਨ੍ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਵਾਨਰਾਃ। ਮਹਾਮੇਰੁਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਮਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਵਾਨਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਣਗੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੇਖੋਗੇ।
ਦਿਵਮਾਵृਤ੍ਯ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਗ੍ਰਸਮਾਨਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍। ਵਿਧਮਿष੍ਯਾਮਿ ਜੀਮੂਤਾਨ੍ ਕਮ੍ਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍। ਸਾਗਰਂ ਸ਼ੋषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਲਵਮਾਨਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਬਰ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵਾਂ, ਮੈਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਯ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਮਮ ਵਾ ਮਾਰੁਤਸ੍ਯ ਵਾ। ऋਤੇ ਸੁਪਰ੍ਣਰਾਜਾਨਂ ਮਾਰੁਤਂ ਵਾ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਨ ਤਦ੍ ਭੂਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਨ੍ਮਾਂ ਪ੍ਲੁਤਮਨੁਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਸੁਪਰਨ ਰਾਜ ਗਰੁੜ ਜਾਂ ਮਹਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਮਾਰੁਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਡਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਸਕੇ।
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਨਮਮ੍ਬਰਮ੍। ਸਹਸਾ ਨਿਪਤਿष੍ਯਾਮਿ ਘਨਾਦ੍ ਵਿਦ੍ਯੁਦਿਵੋਤ੍ਥਿਤਾ
ਸਿਰਫ ਇਕ ਪਲਕ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਜਲੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਿ ਮੇ ਰੂਪਂ ਪ੍ਲਵਮਾਨਸ੍ਯ ਸਾਗਰਮ੍। ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮਮਾਣਸ੍ਯ ਤਦਾ ਤ੍ਰੀਨ੍ ਵਿਕ੍ਰਮਾਨਿਵ
ਜਦ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਉੱਡਾਂਗਾ, ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ।
ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚਾਹਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਨਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾ ਚ ਮੇ ਤਥਾ। ਅਹਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੈਦੇਹੀਂ ਪ੍ਰਮੋਦਧ੍ਵਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ
ਮੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਮਨ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹਨ; ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ—ਵਾਨਰੋ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਓ!
ਮਾਰੁਤਸ੍ਯ ਸਮੋ ਵੇਗੇ ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਸਮੋ ਜਵੇ। ਅਯੁਤਂ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਮਾਰੁਤ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਗਰੁੜ ਵਰਗੀ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰਾਂ।
ਵਾਸਵਸ੍ਯ ਸਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਃ। ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਹਸਾ ਹਸ੍ਤਾਦਮृਤਂ ਤਦਿਹਾਨਯੇ
ਜੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵਜਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਵੈਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਛੀਨ ਲਵਾਂ।
ਲਙ੍ਕਾਂ ਵਾਪਿ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗਚ੍ਛੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਤਮੇਵਂ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਮਮਿਤਪ੍ਰਭਮ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂ; ਇੰਝ ਅਤਿ ਪ੍ਰਭਾ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ ਸ਼ੇਰ ਗੂੰਜਿਆ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਹਰਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ। ਤਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਥੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਵਾਨਰ ਉਸਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ; ਤੇ ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਸਨ,
ਉਵਾਚ ਪਰਿਸਂਹृष੍ਟੋ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵੀਰ ਕੇਸਰਿਣਃ ਪੁਤ੍ਰ ਵੇਗਵਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜ
ਪਲਵਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਵੀਰ ਕੇਸਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਮਾਰੁਤ ਦਾ ਪੁੱਤ!'
ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਵਿਪੁਲਃ ਸ਼ੋਕਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਤਃ। ਤਵ ਕਲ੍ਯਾਣਰੁਚਯਃ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਜਾਤੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਵਾਨਰ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਮਙ੍ਗਲਾਨ੍ਯਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ऋषੀਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਪਿਵृਦ੍ਧਮਤੇਨ ਚ
ਉਹ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕੰਮ ਕਰਨਗੇ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਵਾਨਰ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ।
ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਲਵ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍। ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਸ਼੍ਚੈਕਪਾਦੇਨ ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਤਵ
ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਤਕ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜੇ ਰਹਾਂਗੇ।
ਤ੍ਵਦ੍ਗਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜੀਵਨਾਨਿ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਤਤਸ਼੍ਚ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਵਨੌਕਸਃ
ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ; ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕੋऽਪਿ ਲੋਕੇ ਨ ਮੇ ਵੇਗਂ ਪ੍ਲਵਨੇ ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਿ। ਏਤਾਨੀਹ ਨਗਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾਸਂਕਟਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਉੱਡਣ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ,
ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਾਣਿ ਚ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ। ਯੇषੁ ਵੇਗਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਿਖਰੇष੍ਵਹਮ੍
ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਚੋਟੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਲਗਾਵਾਂਗਾ, ਮਹੇਂਦਰ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ।
ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਵਿਕੀਰ੍ਣੇषੁ ਧਾਤੁਨਿष੍ਪਨ੍ਦਸ਼ੋਭਿषੁ। ਏਤਾਨਿ ਮਮ ਵੇਗਂ ਹਿ ਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਕਈ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜੇ ਹੋਏ, ਧਾਤਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰਨਗੀਆਂ।
ਪ੍ਲਵਤੋ ਧਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੋਜਨਾਨਾਮਿਤਃ ਸ਼ਤਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਮਾਰੁਤਪ੍ਰਖ੍ਯਃ ਸ ਹਰਿਰ੍ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਆਰੁਰੋਹ ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਸਹਾਰ ਲੈਣਗੇ। ਫਿਰ, ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਤੇ ਹਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵृਤਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਮृਗਸੇਵਿਤਸ਼ਾਦ੍ਵਲਮ੍। ਲਤਾਕੁਸੁਮਸਮ੍ਬਾਧਂ ਨਿਤ੍ਯਪੁष੍ਪਫਲਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਘਾਹ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣ ਆਉਂਦੇ, ਲਤਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ।