ਮਾਰੁਤਸ੍ਯੌਰਸਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇਜਸਾ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਸਮਃ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਾਯੁਸੁਤੋ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਲਵਨੇ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਸਮਃ
ਤੂੰ ਵਾਯੂ-ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤੇਜਸਵੀ ਹੈਂ; ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਛਲਾਂਗ ਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੈਂ।
ਵਯਮਦ੍ਯ ਗਤਪ੍ਰਾਣਾ ਭਵਾਨਸ੍ਮਾਸੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍। ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਪਿਰਾਜ ਇਵਾਪਰਃ
ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਹੈਂ, ਹੁਨਰ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ।
ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮੇ ਮਯਾ ਤਾਤ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ। ਤ੍ਰਿਃਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਪृਥਿਵੀ ਪਰਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
'ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕੀ ਵਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ ਸੀ।'
ਤਥਾ ਚੌषਧਯੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਂਚਿਤਾ ਦੇਵਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯਮਮृਤਂ ਯਾਭਿਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਨੋ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਅਸੀਂ ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਘੋਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲੀ।'
ਸ ਇਦਾਨੀਮਹਂ ਵृਦ੍ਧਃ ਪਰਿਹੀਨਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਕਾਲਮਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ; ਇਸ ਸਮੇਂ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਾਡੀ ਆਸ ਹੈ।'
ਤਦ੍ ਵਿਜृਮ੍ਭਸ੍ਵ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤ ਪ੍ਲਵਤਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਹ੍ਯਸਿ। ਤ੍ਵਦ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵਾ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨੀ
ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਛਲਾਂਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ; ਸਾਰੀ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਲਙ੍ਘਯਸ੍ਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍। ਪਰਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਹਨੁਮਨ੍ ਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤਵ
ਉਠ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ; ਹਨੂਮਾਨ, ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਵਿषਣ੍ਣਾ ਹਰਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਨੁਮਨ੍ ਕਿਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ। ਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਮਹਾਵੇਗ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਵਿਕ੍ਰਮਾਨਿਵ
ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਉਦਾਸ ਹਨ, ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਠਹਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ? ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਲਾਏ।
ਤਤਃ ਕਪੀਨਾਮृषਭੇਣ ਚੋਦਿਤਃ ਪ੍ਰਤੀਤਵੇਗਃ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ ਕਪਿਃ। ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਂਸ੍ਤਾਂ ਹਰਿਵੀਰਵਾਹਿਨੀਂ ਚਕਾਰ ਰੂਪਂ ਮਹਦਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਵਾਯੂ-ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
thumb|ਸਪ੍ਤषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਸੱਤਾਹਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜृਮ੍ਭਮਾਣਂ ਤੇ ਕ੍ਰਮਿਤੁਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍। ਵੇਗੇਨਾਪੂਰ੍ਯਮਾਣਂ ਚ ਸਹਸਾ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵਧਦਾ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਭਰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ—
ਸਹਸਾ ਸ਼ੋਕਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰ੍षੇਣ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਵਿਨੇਦੁਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਂ ਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਂ ਨਾਰਾਯਣਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਮਹਾਬਲਃ। ਸਮਾਵਿਦ੍ਧ੍ਯ ਚ ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਹਰ੍षਾਦ੍ ਬਲਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹ ਪਾ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਵਧ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਗੁੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧੈਰ੍ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵੈਃ। ਤੇਜਸਾऽऽਪੂਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਰੂਪਮਾਸੀਦਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ ਸਿਂਹੋ ਵਿਵृਤੇ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ। ਮਾਰੁਤਸ੍ਯੌਰਸਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ ਜृਮ੍ਭਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰੁਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ੋਭਤ ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਜृਮ੍ਭਮਾਣਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਅਮ੍ਬਰੀषੋਪਮਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ, ਅੰਬਰਿਸ਼ ਵਾਂਗ, ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਰੀਣਾਮੁਤ੍ਥਿਤੋ ਮਧ੍ਯਾਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਹਰੀਨ੍ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਹਨੂਮਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਆਰੁਜਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਾਣਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਸਖੋऽਨਿਲਃ। ਬਲਵਾਨਪ੍ਰਮੇਯਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਰਾਕਾਸ਼ਗੋਚਰਃ
ਅੱਗ ਦਾ ਦੋਸਤ ਤੇ ਹਵਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਵੇਗਸ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮਾਰੁਤਸ੍ਯੌਰਸਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਲਵਨੇਨਾਸ੍ਮਿ ਤਤ੍ਸਮਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਸਹੇਯਂ ਹਿ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਾਲਿਖਨ੍ਤਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍। ਮੇਰੁਂ ਗਿਰਿਮਸਙ੍ਗੇਨ ਪਰਿਗਨ੍ਤੁਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਛੁਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਘੇਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ।
ਬਾਹੁਵੇਗਪ੍ਰਣੁਨ੍ਨੇਨ ਸਾਗਰੇਣਾਹਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਸਮਾਪ੍ਲਾਵਯਿਤੁਂ ਲੋਕਂ ਸਪਰ੍ਵਤਨਦੀਹ੍ਰਦਮ੍
ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਚਲਾਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਮਮੋਰੁਜਙ੍ਘਾਵੇਗੇਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮਹਾਗ੍ਰਾਹਃ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਵਰੁਣਾਲਯਃ
ਮੇਰੀ ਮੋਟੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਾ ਘੜਿਆ ਉੱਭਰ ਆਵੇਗਾ।
ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨਮਾਕਾਸ਼ੇ ਪਤਨ੍ਤਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਸੇਵਿਤਮ੍। ਵੈਨਤੇਯਮਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪਰਿਗਨ੍ਤੁਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਘੇਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਉਦਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਵਾਪਿ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲਿਨਮ੍। ਅਨਸ੍ਤਮਿਤਮਾਦਿਤ੍ਯਮਹਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਮੈਂ ਜਲਦੇ ਤੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਨਾ ਡੁੱਬੇ ਸੂਰਜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤੋ ਭੂਮਿਮਸਂਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਗਨ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਪ੍ਰਵੇਗੇਨੈਵ ਮਹਤਾ ਭੀਮੇਨ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਛੁਏ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਉਤ੍ਸਹੇਯਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਾਨਾਕਾਸ਼ਗੋਚਰਾਨ੍। ਸਾਗਰਾਨ੍ ਸ਼ੋषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਮੈਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਲਵਮਾਨਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਃ। ਹਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯੁਰੁਵੇਗੇਨ ਪ੍ਲਵਮਾਨੋ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਛਾਲ ਮਾਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਨਰ; ਛਾਲ ਮਾਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਲਤਾਨਾਂ ਵਿਵਿਧਂ ਪੁष੍ਪਂ ਪਾਦਪਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਅਨੁਯਾਸ੍ਯਤਿ ਮਾਮਦ੍ਯ ਪ੍ਲਵਮਾਨਂ ਵਿਹਾਯਸਾ
ਅੱਜ, ਜਦ ਮੈਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਲਤਾਵਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣਗੇ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਿ ਮੇ ਪਨ੍ਥਾਃ ਸ੍ਵਾਤੇਃ ਪਨ੍ਥਾ ਇਵਾਮ੍ਬਰੇ। ਚਰਨ੍ਤਂ ਘੋਰਮਾਕਾਸ਼ਮੁਤ੍ਪਤਿष੍ਯਨ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਨਿਸਚਿਤ, ਮੇਰਾ ਰਾਹ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਤੇ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।