ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟਾ ਜਨਨੀ ਤੇ ਮਹਾਕਪੇ। ਗੁਹਾਯਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ; ਗੁਫਾ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਂ ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਬਾਲੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਵਨੇ। ਫਲਂ ਚੇਤਿ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯਾਭ੍ਯੁਤ੍ਪਤੋ ਦਿਵਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਲ ਸਮਝ ਕੇ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਗਤ੍ਵਾਥ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਮਹਾਕਪੇ। ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਧੂਤੋ ਨ ਵਿषਾਦਂ ਗਤਸ੍ਤਤਃ
ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਜੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਰਿਆ।
ਤ੍ਵਾਮਪ੍ਯੁਪਗਤਂ ਤੂਰ੍ਣਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਕਪੇ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤੇ ਵਜ੍ਰਂ ਕੋਪਾਵਿष੍ਟੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਜਦ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਤੈਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਦਾ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਸ਼ਿਖਰੇ ਵਾਮੋ ਹਨੁਰਭਜ੍ਯਤ। ਤਤੋ ਹਿ ਨਾਮਧੇਯਂ ਤੇ ਹਨੁਮਾਨਿਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਖੱਬੀ ਜਬਾ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤੇਰਾ ਨਾਮ 'ਹਨੂਮਾਨ' ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਯੁਰ੍ਗਨ੍ਧਵਹਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਭृਸ਼ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨ ਵਵੌ ਵੈ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨਃ
ਫਿਰ, ਤੈਨੂੰ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਯੂ-ਦੇਵਤਾ ਆਪ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਚੱਲਣੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੇ ਸਤਿ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਨ੍ਤਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਮਾਰੁਤਂ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਘਬਰਾਏ; ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਯੂ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਿਤੇ ਚ ਪਵਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਰਂ ਦਦੌ। ਅਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਧ੍ਯਤਾਂ ਤਾਤ ਸਮਰੇ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮ
ਜਦ ਵਾਯੂ-ਦੇਵਤਾ ਰਾਜੀ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਪਿਆਰੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।'
ਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਨਿਪਾਤੇਨ ਵਿਰੁਜਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਦਦੌ ਤੇ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੇ, ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਵੀ ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਆ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਤਸ਼੍ਚ ਮਰਣਂ ਤਵ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ। ਸ ਤ੍ਵਂ ਕੇਸਰਿਣਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
'ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਿਆਰੇ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕੇਸਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ।
ਮਾਰੁਤਸ੍ਯੌਰਸਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇਜਸਾ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਸਮਃ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਾਯੁਸੁਤੋ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਲਵਨੇ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਸਮਃ
ਤੂੰ ਵਾਯੂ-ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤੇਜਸਵੀ ਹੈਂ; ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਛਲਾਂਗ ਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੈਂ।
ਵਯਮਦ੍ਯ ਗਤਪ੍ਰਾਣਾ ਭਵਾਨਸ੍ਮਾਸੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍। ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਪਿਰਾਜ ਇਵਾਪਰਃ
ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਹੈਂ, ਹੁਨਰ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ।
ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮੇ ਮਯਾ ਤਾਤ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ। ਤ੍ਰਿਃਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਪृਥਿਵੀ ਪਰਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
'ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕੀ ਵਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ ਸੀ।'
ਤਥਾ ਚੌषਧਯੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਂਚਿਤਾ ਦੇਵਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯਮਮृਤਂ ਯਾਭਿਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਨੋ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਅਸੀਂ ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਘੋਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲੀ।'
ਸ ਇਦਾਨੀਮਹਂ ਵृਦ੍ਧਃ ਪਰਿਹੀਨਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਕਾਲਮਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ; ਇਸ ਸਮੇਂ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਾਡੀ ਆਸ ਹੈ।'
ਤਦ੍ ਵਿਜृਮ੍ਭਸ੍ਵ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤ ਪ੍ਲਵਤਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਹ੍ਯਸਿ। ਤ੍ਵਦ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵਾ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨੀ
ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਛਲਾਂਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ; ਸਾਰੀ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਲਙ੍ਘਯਸ੍ਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍। ਪਰਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਹਨੁਮਨ੍ ਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤਵ
ਉਠ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ; ਹਨੂਮਾਨ, ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਵਿषਣ੍ਣਾ ਹਰਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਨੁਮਨ੍ ਕਿਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ। ਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਮਹਾਵੇਗ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਵਿਕ੍ਰਮਾਨਿਵ
ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਉਦਾਸ ਹਨ, ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਠਹਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ? ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਲਾਏ।
ਤਤਃ ਕਪੀਨਾਮृषਭੇਣ ਚੋਦਿਤਃ ਪ੍ਰਤੀਤਵੇਗਃ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ ਕਪਿਃ। ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਂਸ੍ਤਾਂ ਹਰਿਵੀਰਵਾਹਿਨੀਂ ਚਕਾਰ ਰੂਪਂ ਮਹਦਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਵਾਯੂ-ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
thumb|ਸਪ੍ਤषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਸੱਤਾਹਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜृਮ੍ਭਮਾਣਂ ਤੇ ਕ੍ਰਮਿਤੁਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍। ਵੇਗੇਨਾਪੂਰ੍ਯਮਾਣਂ ਚ ਸਹਸਾ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵਧਦਾ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਭਰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ—
ਸਹਸਾ ਸ਼ੋਕਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰ੍षੇਣ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਵਿਨੇਦੁਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਵੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਂ ਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਂ ਨਾਰਾਯਣਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਮਹਾਬਲਃ। ਸਮਾਵਿਦ੍ਧ੍ਯ ਚ ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਹਰ੍षਾਦ੍ ਬਲਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹ ਪਾ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਵਧ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਗੁੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧੈਰ੍ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵੈਃ। ਤੇਜਸਾऽऽਪੂਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਰੂਪਮਾਸੀਦਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ ਸਿਂਹੋ ਵਿਵृਤੇ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ। ਮਾਰੁਤਸ੍ਯੌਰਸਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ ਜृਮ੍ਭਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰੁਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ੋਭਤ ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਜृਮ੍ਭਮਾਣਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਅਮ੍ਬਰੀषੋਪਮਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ, ਅੰਬਰਿਸ਼ ਵਾਂਗ, ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਰੀਣਾਮੁਤ੍ਥਿਤੋ ਮਧ੍ਯਾਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਹਰੀਨ੍ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਹਨੂਮਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਆਰੁਜਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਾਣਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਸਖੋऽਨਿਲਃ। ਬਲਵਾਨਪ੍ਰਮੇਯਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਰਾਕਾਸ਼ਗੋਚਰਃ
ਅੱਗ ਦਾ ਦੋਸਤ ਤੇ ਹਵਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਵੇਗਸ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮਾਰੁਤਸ੍ਯੌਰਸਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਲਵਨੇਨਾਸ੍ਮਿ ਤਤ੍ਸਮਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਾਂ।