ਦੁਹਿਤਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਞ੍ਜਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮਾਨੁषਂ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਕੁੰਜਰ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣਾ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੌਮਧਾਰਿਣੀ। ਅਚਰਤ੍ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਵृਡਮ੍ਬੁਦਸਂਨਿਭੇ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਹਾਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਨਰਮ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਪੀਤਂ ਰਕ੍ਤਦਸ਼ਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਸ੍ਥਿਤਾਯਾਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਮਾਰੁਤੋऽਪਾਹਰਚ੍ਛਨੈਃ
ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਪੀਲੀ ਚੋਲਾ, ਜੋ ਲਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨੇ ਉਡਾ ਲਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤਾਵੂਰੂ ਸੁਸਂਹਤੌ। ਸ੍ਤਨੌ ਚ ਪੀਨੌ ਸਹਿਤੌ ਸੁਜਾਤਂ ਚਾਰੁ ਚਾਨਨਮ੍
ਫਿਰ ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੋਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰ, ਪੂਰੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਿਨੇ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਂ ਬਲਾਦਾਯਤਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਤਨੁਮਧ੍ਯਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸ਼ੁਭਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਪਵਨਃ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਤੇ ਪਤਲੀ ਮਧੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਹਵਾ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ।
ਸ ਤਾਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਦੀਰ੍ਘਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਯष੍ਵਜਤ ਮਾਰੁਤਃ। ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਗਤਾਤ੍ਮਾ ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਹਵਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਕ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨਿਰਮਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸਾ ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਏਕਪਤ੍ਨੀਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਕੋ ਨਾਸ਼ਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਹੀ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਨਾਰੀ ਬੋਲੀ: 'ਇੱਕ ਪਤੀ ਦੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੌਣ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?'
ਅਞ੍ਜਨਾਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰੁਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿਂਸਾਮਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮਾ ਭੂਤ੍ ਤੇ ਮਨਸੋ ਭਯਮ੍
ਅੰਜਨਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਵਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਨਾ ਆਵੇ।'
ਮਨਸਾਸ੍ਮਿ ਗਤੋ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ। ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾਈ, ਸੋਹਣੀ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਲਙ੍ਘਨੇ ਪ੍ਲਵਨੇ ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਯਾ ਸਮਃ
'ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਨੋਬਲ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਲੰਘਣ ਤੇ ਉੱਡਣ ਵਿਚ ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟਾ ਜਨਨੀ ਤੇ ਮਹਾਕਪੇ। ਗੁਹਾਯਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ; ਗੁਫਾ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਂ ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਬਾਲੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਵਨੇ। ਫਲਂ ਚੇਤਿ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯਾਭ੍ਯੁਤ੍ਪਤੋ ਦਿਵਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਲ ਸਮਝ ਕੇ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਗਤ੍ਵਾਥ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਮਹਾਕਪੇ। ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਧੂਤੋ ਨ ਵਿषਾਦਂ ਗਤਸ੍ਤਤਃ
ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਜੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਰਿਆ।
ਤ੍ਵਾਮਪ੍ਯੁਪਗਤਂ ਤੂਰ੍ਣਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਕਪੇ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤੇ ਵਜ੍ਰਂ ਕੋਪਾਵਿष੍ਟੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਜਦ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਤੈਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਦਾ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਸ਼ਿਖਰੇ ਵਾਮੋ ਹਨੁਰਭਜ੍ਯਤ। ਤਤੋ ਹਿ ਨਾਮਧੇਯਂ ਤੇ ਹਨੁਮਾਨਿਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਖੱਬੀ ਜਬਾ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤੇਰਾ ਨਾਮ 'ਹਨੂਮਾਨ' ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਯੁਰ੍ਗਨ੍ਧਵਹਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਭृਸ਼ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨ ਵਵੌ ਵੈ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨਃ
ਫਿਰ, ਤੈਨੂੰ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਯੂ-ਦੇਵਤਾ ਆਪ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਚੱਲਣੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੇ ਸਤਿ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਨ੍ਤਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਮਾਰੁਤਂ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਘਬਰਾਏ; ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਯੂ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਿਤੇ ਚ ਪਵਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਰਂ ਦਦੌ। ਅਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਧ੍ਯਤਾਂ ਤਾਤ ਸਮਰੇ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮ
ਜਦ ਵਾਯੂ-ਦੇਵਤਾ ਰਾਜੀ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਪਿਆਰੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।'
ਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਨਿਪਾਤੇਨ ਵਿਰੁਜਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਦਦੌ ਤੇ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੇ, ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਵੀ ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਆ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਤਸ਼੍ਚ ਮਰਣਂ ਤਵ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ। ਸ ਤ੍ਵਂ ਕੇਸਰਿਣਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
'ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਿਆਰੇ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕੇਸਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ।
ਮਾਰੁਤਸ੍ਯੌਰਸਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇਜਸਾ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਸਮਃ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਾਯੁਸੁਤੋ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਲਵਨੇ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਸਮਃ
ਤੂੰ ਵਾਯੂ-ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤੇਜਸਵੀ ਹੈਂ; ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਛਲਾਂਗ ਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੈਂ।
ਵਯਮਦ੍ਯ ਗਤਪ੍ਰਾਣਾ ਭਵਾਨਸ੍ਮਾਸੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍। ਦਾਕ੍ਸ਼੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਪਿਰਾਜ ਇਵਾਪਰਃ
ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਹੈਂ, ਹੁਨਰ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ।
ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮੇ ਮਯਾ ਤਾਤ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ। ਤ੍ਰਿਃਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਪृਥਿਵੀ ਪਰਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
'ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕੀ ਵਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ ਸੀ।'
ਤਥਾ ਚੌषਧਯੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਂਚਿਤਾ ਦੇਵਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯਮਮृਤਂ ਯਾਭਿਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਨੋ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਅਸੀਂ ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਘੋਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲੀ।'
ਸ ਇਦਾਨੀਮਹਂ ਵृਦ੍ਧਃ ਪਰਿਹੀਨਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਕਾਲਮਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ; ਇਸ ਸਮੇਂ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਾਡੀ ਆਸ ਹੈ।'
ਤਦ੍ ਵਿਜृਮ੍ਭਸ੍ਵ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤ ਪ੍ਲਵਤਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਹ੍ਯਸਿ। ਤ੍ਵਦ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵਾ ਵਾਨਰਵਾਹਿਨੀ
ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਛਲਾਂਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ; ਸਾਰੀ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਲਙ੍ਘਯਸ੍ਵ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍। ਪਰਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਹਨੁਮਨ੍ ਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤਵ
ਉਠ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ; ਹਨੂਮਾਨ, ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਵਿषਣ੍ਣਾ ਹਰਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਨੁਮਨ੍ ਕਿਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ। ਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਮਹਾਵੇਗ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਵਿਕ੍ਰਮਾਨਿਵ
ਸਾਰੇ ਬਾਂਦਰ ਉਦਾਸ ਹਨ, ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਠਹਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ? ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਲਾਏ।
ਤਤਃ ਕਪੀਨਾਮृषਭੇਣ ਚੋਦਿਤਃ ਪ੍ਰਤੀਤਵੇਗਃ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ ਕਪਿਃ। ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਂਸ੍ਤਾਂ ਹਰਿਵੀਰਵਾਹਿਨੀਂ ਚਕਾਰ ਰੂਪਂ ਮਹਦਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਵਾਯੂ-ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
thumb|ਸਪ੍ਤषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਸੱਤਾਹਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।