thumb|षਟ੍षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੀ ਛਿਆਠੀ ਸਾਰਗ।
ਅਨੇਕਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰੀਂ ਵਿषਣ੍ਣਾਂ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਸਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਾਂਬਵੰਤ ਨੇ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੀ, ਉਦਾਸ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਵੀਰ ਵਾਨਰਲੋਕਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰ। ਤੂष੍ਣੀਮੇਕਾਨ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਹਨੂਮਨ੍ ਕਿਂ ਨ ਜਲ੍ਪਸਿ
ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰ ਲੋਕ ਦੇ ਹੀਰੋ, ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਬੈਠ ਕੇ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹੋ?
ਹਨੂਮਨ੍ ਹਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਸਮੋ ਹ੍ਯਸਿ। ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇਜਸਾ ਚ ਬਲੇਨ ਚ
ਹਨੂਮਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ। ਤੇਜ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੀ ਸਮਾਨ ਹੋ।
ਅਰਿष੍ਟਨੇਮਿਨਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵੈਨਤੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਵਿਖ੍ਯਾਤ ਉਤ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗਰੁੜ, ਸਭ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਬਹੁਸ਼ੋ ਹਿ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਸਾਗਰੇ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਭੁਜਙ੍ਗਾਨੁਦ੍ਧਰਨ੍ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਗਰਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ਯਦ੍ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਭੁਜਵੀਰ੍ਯਬਲਂ ਤਵ। ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵੇਗਸ਼੍ਚ ਨ ਤੇ ਤੇਨਾਪਹੀਯਤੇ
ਉਸਦੇ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ।
ਬਲਂ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵ। ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕਿਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਸਜ੍ਜਸੇ
ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਅਕਲ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਮਨੋਬਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ—ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਗਾਉਂਦਾ?
ਅਪ੍ਸਰਾऽਪ੍ਸਰਸਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਪੁਞ੍ਜਿਕਸ੍ਥਲਾ। ਅਞ੍ਜਨੇਤਿ ਪਰਿਖ੍ਯਾਤਾ ਪਤ੍ਨੀ ਕੇਸਰਿਣੋ ਹਰੇਃ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੰਜਿਕਸਥਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੰਜਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੇਸਰੀ ਵਾਨਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ।
ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭੁਵਿ। ਅਭਿਸ਼ਾਪਾਦਭੂਤ੍ ਤਾਤ ਕਪਿਤ੍ਵੇ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ; ਪਰ, ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਉਹ ਕਾਮਰੂਪੀ ਵਾਨਰ ਬਣ ਗਈ।
ਦੁਹਿਤਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਞ੍ਜਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮਾਨੁषਂ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਕੁੰਜਰ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣਾ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੌਮਧਾਰਿਣੀ। ਅਚਰਤ੍ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਵृਡਮ੍ਬੁਦਸਂਨਿਭੇ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਹਾਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਨਰਮ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਪੀਤਂ ਰਕ੍ਤਦਸ਼ਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਸ੍ਥਿਤਾਯਾਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਮਾਰੁਤੋऽਪਾਹਰਚ੍ਛਨੈਃ
ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਪੀਲੀ ਚੋਲਾ, ਜੋ ਲਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨੇ ਉਡਾ ਲਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤਾਵੂਰੂ ਸੁਸਂਹਤੌ। ਸ੍ਤਨੌ ਚ ਪੀਨੌ ਸਹਿਤੌ ਸੁਜਾਤਂ ਚਾਰੁ ਚਾਨਨਮ੍
ਫਿਰ ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੋਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰ, ਪੂਰੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਿਨੇ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਂ ਬਲਾਦਾਯਤਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਤਨੁਮਧ੍ਯਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸ਼ੁਭਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਪਵਨਃ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਤੇ ਪਤਲੀ ਮਧੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਹਵਾ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ।
ਸ ਤਾਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਦੀਰ੍ਘਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਯष੍ਵਜਤ ਮਾਰੁਤਃ। ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਗਤਾਤ੍ਮਾ ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਹਵਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਕ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨਿਰਮਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸਾ ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਏਕਪਤ੍ਨੀਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਕੋ ਨਾਸ਼ਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਹੀ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਨਾਰੀ ਬੋਲੀ: 'ਇੱਕ ਪਤੀ ਦੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੌਣ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?'
ਅਞ੍ਜਨਾਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰੁਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿਂਸਾਮਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮਾ ਭੂਤ੍ ਤੇ ਮਨਸੋ ਭਯਮ੍
ਅੰਜਨਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਵਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਨਾ ਆਵੇ।'
ਮਨਸਾਸ੍ਮਿ ਗਤੋ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ। ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾਈ, ਸੋਹਣੀ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਲਙ੍ਘਨੇ ਪ੍ਲਵਨੇ ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਯਾ ਸਮਃ
'ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਨੋਬਲ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਲੰਘਣ ਤੇ ਉੱਡਣ ਵਿਚ ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟਾ ਜਨਨੀ ਤੇ ਮਹਾਕਪੇ। ਗੁਹਾਯਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ; ਗੁਫਾ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਂ ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਬਾਲੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਵਨੇ। ਫਲਂ ਚੇਤਿ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯਾਭ੍ਯੁਤ੍ਪਤੋ ਦਿਵਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਲ ਸਮਝ ਕੇ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਗਤ੍ਵਾਥ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਮਹਾਕਪੇ। ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਧੂਤੋ ਨ ਵਿषਾਦਂ ਗਤਸ੍ਤਤਃ
ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਜੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਰਿਆ।
ਤ੍ਵਾਮਪ੍ਯੁਪਗਤਂ ਤੂਰ੍ਣਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਕਪੇ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤੇ ਵਜ੍ਰਂ ਕੋਪਾਵਿष੍ਟੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਜਦ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਤੈਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਦਾ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਸ਼ਿਖਰੇ ਵਾਮੋ ਹਨੁਰਭਜ੍ਯਤ। ਤਤੋ ਹਿ ਨਾਮਧੇਯਂ ਤੇ ਹਨੁਮਾਨਿਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਖੱਬੀ ਜਬਾ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤੇਰਾ ਨਾਮ 'ਹਨੂਮਾਨ' ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਯੁਰ੍ਗਨ੍ਧਵਹਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਭृਸ਼ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨ ਵਵੌ ਵੈ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨਃ
ਫਿਰ, ਤੈਨੂੰ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਯੂ-ਦੇਵਤਾ ਆਪ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਚੱਲਣੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੇ ਸਤਿ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਨ੍ਤਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਮਾਰੁਤਂ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਘਬਰਾਏ; ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਯੂ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਿਤੇ ਚ ਪਵਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਰਂ ਦਦੌ। ਅਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਧ੍ਯਤਾਂ ਤਾਤ ਸਮਰੇ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮ
ਜਦ ਵਾਯੂ-ਦੇਵਤਾ ਰਾਜੀ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਪਿਆਰੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।'
ਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਨਿਪਾਤੇਨ ਵਿਰੁਜਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਦਦੌ ਤੇ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੇ, ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਵੀ ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਆ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਤਸ਼੍ਚ ਮਰਣਂ ਤਵ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ। ਸ ਤ੍ਵਂ ਕੇਸਰਿਣਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
'ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਿਆਰੇ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕੇਸਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ।