ਤਦ੍ ਭਵਾਨਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਧਨਂ ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮ। ਵੁਦ੍ਧਿਵਿਕ੍ਰਮਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਹੇਤੁਰਤ੍ਰ ਪਰਂਤਪ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੋ, ਸੱਚ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ। ਗਿਆਨ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਕਪਿਸਤ੍ਤਮ। ਭਵਨ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਯਂ ਸਮਰ੍ਥਾ ਹ੍ਯਰ੍ਥਸਾਧਨੇ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀ ਹੋ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ।
ਉਕ੍ਤਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੋਤ੍ਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਲਿਸੂਨੁਰਥਾਙ੍ਗਦਃ
ਜਾਂਬਵੰਤ ਨੇ ਜੋ ਕਹਿਆ, ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਅੰਗਦ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੋਰ ਬੋਲ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਿ ਨਾਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯੋ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਪੁਨਃ ਖਲ੍ਵਿਦਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਨਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਸ ਕੰਮ ਦਾ ਇਕੋ ਰਾਹ ਹੈ—ਮੌਤ ਲਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ।
ਨਹ੍ਯਕृਤ੍ਵਾ ਹਰਿਪਤੇਃ ਸਂਦੇਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਨਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਵੀ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਜਿੰਦ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ।
ਸ ਹਿ ਪ੍ਰਸਾਦੇ ਚਾਤ੍ਯਰ੍ਥਕੋਪੇ ਚ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਅਤੀਤ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸਂਦੇਸ਼ਂ ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਗਮਨੇ ਭਵੇਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਹੁਕਮ ਟੱਲ ਕੇ, ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਥਾ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਭਵਤ੍ਯਨ੍ਯਥਾ ਗਤਿਃ। ਤਦ੍ ਭਵਾਨੇਵ ਦृष੍ਟਾਰ੍ਥਃ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਜੋ ਮਾਮਲਾ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਸੋਚੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਙ੍ਗਦੇਨ ਤਦਾ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ। ਜਾਮ੍ਬਵਾਨੁਤ੍ਤਮਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚੇਦਂ ਤਤੋऽਙ੍ਗਦਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅੰਗਦ ਵੱਲੋਂ ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਜਾਂਬਵੰਤ, ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਵੀਰ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪਰਿਹਾਸ੍ਯਤੇ। ਏष ਸਂਚੋਦਯਾਮ੍ਯੇਨਂ ਯਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਾਧਯਿष੍ਯਤਿ
ਤੁਾਡੇ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ, ਵਿਰੋਧੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਦੇਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤੀਤਂ ਪ੍ਲਵਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠ- ਮੇਕਾਨ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟਮ੍। ਸਂਚੋਦਯਾਮਾਸ ਹਰਿਪ੍ਰਵੀਰੋ ਹਰਿਪ੍ਰਵੀਰਂ ਹਨੁਮਨ੍ਤਮੇਵ
ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
thumb|षਟ੍षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦੀ ਛਿਆਠੀ ਸਾਰਗ।
ਅਨੇਕਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰੀਂ ਵਿषਣ੍ਣਾਂ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਸਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਾਂਬਵੰਤ ਨੇ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੀ, ਉਦਾਸ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਵੀਰ ਵਾਨਰਲੋਕਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਰ। ਤੂष੍ਣੀਮੇਕਾਨ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਹਨੂਮਨ੍ ਕਿਂ ਨ ਜਲ੍ਪਸਿ
ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰ ਲੋਕ ਦੇ ਹੀਰੋ, ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਬੈਠ ਕੇ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹੋ?
ਹਨੂਮਨ੍ ਹਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਸਮੋ ਹ੍ਯਸਿ। ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇਜਸਾ ਚ ਬਲੇਨ ਚ
ਹਨੂਮਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ। ਤੇਜ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੀ ਸਮਾਨ ਹੋ।
ਅਰਿष੍ਟਨੇਮਿਨਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵੈਨਤੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਵਿਖ੍ਯਾਤ ਉਤ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗਰੁੜ, ਸਭ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਬਹੁਸ਼ੋ ਹਿ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਸਾਗਰੇ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਭੁਜਙ੍ਗਾਨੁਦ੍ਧਰਨ੍ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਗਰਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰ੍ਯਦ੍ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਭੁਜਵੀਰ੍ਯਬਲਂ ਤਵ। ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵੇਗਸ਼੍ਚ ਨ ਤੇ ਤੇਨਾਪਹੀਯਤੇ
ਉਸਦੇ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ।
ਬਲਂ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵ। ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕਿਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨ ਸਜ੍ਜਸੇ
ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਅਕਲ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਮਨੋਬਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ—ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਗਾਉਂਦਾ?
ਅਪ੍ਸਰਾऽਪ੍ਸਰਸਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਪੁਞ੍ਜਿਕਸ੍ਥਲਾ। ਅਞ੍ਜਨੇਤਿ ਪਰਿਖ੍ਯਾਤਾ ਪਤ੍ਨੀ ਕੇਸਰਿਣੋ ਹਰੇਃ
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੰਜਿਕਸਥਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੰਜਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੇਸਰੀ ਵਾਨਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ।
ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭੁਵਿ। ਅਭਿਸ਼ਾਪਾਦਭੂਤ੍ ਤਾਤ ਕਪਿਤ੍ਵੇ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ; ਪਰ, ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਉਹ ਕਾਮਰੂਪੀ ਵਾਨਰ ਬਣ ਗਈ।
ਦੁਹਿਤਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਞ੍ਜਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮਾਨੁषਂ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਕੁੰਜਰ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣਾ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੌਮਧਾਰਿਣੀ। ਅਚਰਤ੍ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਵृਡਮ੍ਬੁਦਸਂਨਿਭੇ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਹਾਰ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਨਰਮ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਪੀਤਂ ਰਕ੍ਤਦਸ਼ਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਸ੍ਥਿਤਾਯਾਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਮਾਰੁਤੋऽਪਾਹਰਚ੍ਛਨੈਃ
ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਪੀਲੀ ਚੋਲਾ, ਜੋ ਲਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨੇ ਉਡਾ ਲਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵृਤ੍ਤਾਵੂਰੂ ਸੁਸਂਹਤੌ। ਸ੍ਤਨੌ ਚ ਪੀਨੌ ਸਹਿਤੌ ਸੁਜਾਤਂ ਚਾਰੁ ਚਾਨਨਮ੍
ਫਿਰ ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗੋਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰ, ਪੂਰੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਿਨੇ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਂ ਬਲਾਦਾਯਤਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਤਨੁਮਧ੍ਯਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸ਼ੁਭਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਪਵਨਃ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਤੇ ਪਤਲੀ ਮਧੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਹਵਾ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ।
ਸ ਤਾਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਦੀਰ੍ਘਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਯष੍ਵਜਤ ਮਾਰੁਤਃ। ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਗਤਾਤ੍ਮਾ ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਹਵਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਕ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨਿਰਮਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸਾ ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਏਕਪਤ੍ਨੀਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਕੋ ਨਾਸ਼ਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਹੀ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਨਾਰੀ ਬੋਲੀ: 'ਇੱਕ ਪਤੀ ਦੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੌਣ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?'
ਅਞ੍ਜਨਾਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰੁਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿਂਸਾਮਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮਾ ਭੂਤ੍ ਤੇ ਮਨਸੋ ਭਯਮ੍
ਅੰਜਨਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਵਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਨਾ ਆਵੇ।'
ਮਨਸਾਸ੍ਮਿ ਗਤੋ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ। ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾਈ, ਸੋਹਣੀ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਲਙ੍ਘਨੇ ਪ੍ਲਵਨੇ ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਯਾ ਸਮਃ
'ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਨੋਬਲ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਲੰਘਣ ਤੇ ਉੱਡਣ ਵਿਚ ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇਗਾ।'