ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਗਙ੍ਗਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਪੁਰੋਗਮਮ੍ । ਅਸ਼ਕ੍ਤਾ ਧਾਰਣੇ ਦੇਵ ਤੇਜਸ੍ਤਵ ਸਮੁਦ੍ਧਤਮ੍ ॥੧-੩੭-
ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਤੇਜ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।"
ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਤੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਚੇਤਨਾ । ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਦਿਦਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਹੁਤਾਸ਼ਨਃ ॥੧-੩੭-
ਉਸ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਡਰੀ ਹੋਈ ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਇਹ ਹੈਮਵਤੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਗਰ੍ਭੋऽਯਂ ਸਂਨਿਵੇਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਵਚੋ ਗਙ੍ਗਾ ਤਂ ਗਰ੍ਭਮਤਿਭਾਸ੍ਵਰਮ੍ ॥੧-੩੭-
"ਇਹ ਗਰਭ ਇੱਥੇ ਹਿਮਾਲੇ ਦੇ ਪਾਸ ਰੱਖ ਦੇ।" ਅੱਗ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਗਰਭ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ੍ਰੋਤੋਭ੍ਯੋ ਹਿ ਤਦਾਨਘ । ਯਦਸ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਪ੍ਤਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪ੍ਰਭਮ੍ ॥੧-੩੭-
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਵੱਡਾ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਉਹ ਗਰਭ ਗੰਗਾ ਦੇ ਧਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਜੋ ਕੁਝ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹ ਗਲਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਧਰਣੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਹਿਰਣ੍ਯਮਤੁਲਪ੍ਰਭਮ੍ । ਤਾਮ੍ਰਂ ਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸਂ ਚੈਵ ਤੈਕ੍ਸ਼੍ਣ੍ਯਾਦੇਵਾਭਿਜਾਯਤ ॥੧-੩੭-
ਸੋਨਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਤੁੱਲ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਚਾਂਦੀ ਵੀ; ਉਸ ਦੀ ਤੀਖਣਤਾ ਨਾਲ ਤਾਮਾ ਤੇ ਕਾਲਾ ਲੋਹਾ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਮਲਂ ਤਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰਪੁ ਸੀਸਕਮੇਵ ਚ । ਤਦੇਤਦ੍ਧਰਣੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਾਨਾਧਾਤੁਰਵਰ੍ਧਤ ॥੧-੩੭-
ਉਸ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਉੱਥੇ ਟਿੰਨ ਤੇ ਸੀਸਾ ਬਣ ਗਈ; ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਵਧ ਗਈਆਂ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇ ਗਰ੍ਭੇ ਤੁ ਤੇਜੋਭਿਰਭਿਰਞ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਪਰ੍ਵਤਸਂਨਦ੍ਧਂ ਸੌਵਰ੍ਣਮਭਵਦ੍ ਵਨਮ੍ ॥੧-੩੭-
ਜਦੋਂ ਗਰਭ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਜੰਗਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਜਾਤਰੂਪਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਾਘਵ । ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਹੁਤਾਸ਼ਨਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਤृਣਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਗੁਲ੍ਮਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍ ॥੧-੩੭-
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਇਸ ਨੂੰ 'ਜਾਤਰੂਪ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਸੋਨਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਸਾਰਾ ਘਾਹ, ਰੁੱਖ, ਬੇਲ ਅਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਂ ਕੁਮਾਰਂ ਤਤੋ ਜਾਤਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਹ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਮ੍ਭਾਵਨਾਰ੍ਥਾਯ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਃ ਸਮਯੋਜਯਨ੍ ॥੧-੩੭-
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ।
ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦਦੁਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਃ ॥੧-੩੭-
ਉਹਨਾਂ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਨੇ, ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਦਾ ਵਧੀਆ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ, "ਇਹ ਸਾਡਾ ਸਭ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।"
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ॥੧-੩੭-
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।"
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਕਨ੍ਨਂ ਗਰ੍ਭਪਰਿਸ੍ਰਵੇ । ਸ੍ਨਾਪਯਨ੍ ਪਰਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਯਥਾਨਲਮ੍ ॥੧-੩੭-
ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਰਭ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਲਕ ਨੂੰ, ਵੱਡੀ ਲਾਭ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਨਂ ਗਰ੍ਭਪਰਿਸ੍ਰਵੇ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਜ੍ਵਲਨੋਪਮਮ੍ ॥੧-੩੭-
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਸਕੰਦ' ਆਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗਰਭ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ; ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਹ ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਨਾਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । षਣ੍ਣਾਂ षਡਾਨਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ੍ਤਨਜਂ ਪਯਃ ॥੧-੩੭-
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਦਾ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਉੱਪਜਿਆ; ਛੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਛੇ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਤਨ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਪੀਤਾ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮੇਕਾਹ੍ਨਾ ਸੁਕੁਮਾਰਵਪੁਸ੍ਤਦਾ । ਅਜਯਤ੍ ਸ੍ਵੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਗਣਾਨ੍ ਵਿਭੁਃ ॥੧-੩੭-
ਇੱਕ ਹੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ, ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸੁਰਸੇਨਾਗਣਪਤਿਮਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਨ੍ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਮਮਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੇਤ੍ਯਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ ॥੧-੩੭-
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਤੇਜੀ ਨੂੰ ਦੇਵਸੈਨਾ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਾਇਆ।
ਏष ਤੇ ਰਾਮ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਵਿਸ੍ਤਰੋऽਭਿਹਿਤੋ ਮਯਾ । ਕੁਮਾਰਸਮ੍ਭਵਸ਼੍ਚੈਵ ਧਨ੍ਯਃ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ॥੧-੩੭-
ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਧੰਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਮ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਯਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੇ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵਃ । ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸਾਲੋਕ੍ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ॥੧-੩੭-
ਹੇ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ ਮਿਲਣਗੇ ਅਤੇ ਉਹ ਸਕੰਦ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਸੱਤੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
thumb|ਅष੍ਟਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠੱਤੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਕਥਾਂ ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਰਾਮੇ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਾਮ੍ । ਪੁਨਰੇਵਾਪਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥੧-੩੮-
ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤਿਰ੍ਵੀਰ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਨ੍ਨਰਾਧਿਪਃ । ਸਗਰੋ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜਾਕਾਮਃ ਸ ਚਾਪ੍ਰਜਃ ॥੧-੩੮-
ਹੇ ਵੀਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਗਰ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਵੈਦਰ੍ਭਦੁਹਿਤਾ ਰਾਮ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਸਗਰਪਤ੍ਨੀ ਸਾ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨੀ ॥੧-੩੮-
ਹੇ ਰਾਮ, ਸਗਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਰਾਣੀ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਨੇਕ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਰਿष੍ਟਨੇਮੇਰ੍ਦੁਹਿਤਾ ਸੁਪਰ੍ਣਭਗਿਨੀ ਤੁ ਸਾ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਸਗਰਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਪਤ੍ਨੀ ਸੁਮਤਿਸਂਜ੍ਞਿਤਾ ॥੧-੩੮-
ਸਗਰ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਸੁਮਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਪਰਣ ਦੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ ਦੀ ਧੀ ਸੀ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਮਹਾਰਾਜਃ ਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਤਪ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਪਃ । ਹਿਮਵਨ੍ਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭृਗੁਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇ ਗਿਰੌ ॥੧-੩੮-
ਉਹ ਮਹਾਰਾਜ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਭਰਗੂ ਪ੍ਰਸਰਵਣ ਚੋਟੀ ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਥ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਤਪਸਾऽऽਰਾਧਿਤੋ ਮੁਨਿਃ । ਸਗਰਾਯ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ ਭृਗੁਃ ਸਤ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰਃ ॥੧-੩੮-
ਜਦੋਂ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗੇ ਭਰਗੂ ਰਿਸ਼ੀ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਸਗਰ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਤ੍ਯਲਾਭਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵਾਨਘ । ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ ॥੧-੩੮-
ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਰੇ ਦਾ ਸੁਖ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਤੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਅਤੁੱਟ ਨਾਮ ਕਮਾਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ।
ਏਕਾ ਜਨਯਿਤਾ ਤਾਤ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਂਸ਼ਕਰਂ ਤਵ । षष੍ਟਿਂ ਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਅਪਰਾ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ ॥੧-੩੮-
ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰੀ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਏਗਾ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਣਗੇ।
ਭਾषਮਾਣਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯੌ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਤਮ੍ । ਊਚਤੁਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੇ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੇ ਤਦਾ ॥੧-੩੮-
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਏਕਃ ਕਸ੍ਯਾਃ ਸੁਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕਾ ਬਹੂਞ੍ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਵਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਤ੍ਯਮਸ੍ਤੁ ਵਚਸ੍ਤਵ ॥੧-੩੮-
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਕੌਣ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ? ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੋਵੇ।