ਉਦਿਤਾਂ ਮਰਣੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਮੁਨਿਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਨਿਵਰ੍ਤਯੇ। ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯਾ ਤੇਨ ਮੇ ਦਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਮਮ
ਜਦ ਮੌਤ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਦਿਲਾਸਾ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੈ।
ਸਾ ਮੇऽਪਨਯਤੇ ਦੁਃਖਂ ਦੀਪ੍ਤੇਵਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾ ਤਮਃ। ਬੁਧ੍ਯਤਾ ਚ ਮਯਾ ਵੀਰ੍ਯਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਹੌਸਲਾ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਐਸੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੁਸਟ ਰਾਵਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਂਤਰ੍ਜਿਤੋ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ਨ ਤ੍ਰਾਤਾ ਮੈਥਿਲੀ ਕਥਮ੍। ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਲਪਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੌ ਚ ਸੀਤਾਵਿਯੋਜਿਤੌ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਮੈਥਲੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ? ਉਸਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਆਹ ਲੱਗੀ ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਸੀਤਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਏ।
ਨ ਮੇ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੇਣੋਤ੍ਪਾਦਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਸ੍ਯ ਸਂਹਤੈਰ੍ਵਾਨਰੈਃ ਸਹ
ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਮਤਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ—
ਉਤ੍ਪੇਤਤੁਸ੍ਤਦਾ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਵਨਚਾਰਿਣਾਮ੍। ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਂ ਤਨੁਂ ਪਕ੍ਸ਼ੈਰੁਦ੍ਗਤੈਰਰੁਣਚ੍ਛਦੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੇ ਪੰਖ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਾਲੀ ਵਾਲੇ ਨਵੇਂ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ—
ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਵਾਨਰਾਂਸ਼੍ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਿਸ਼ਾਕਰਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਮਿਤੌਜਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ—"
ਆਦਿਤ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੌ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਪੁਨਰੁਪਸ੍ਥਿਤੌ। ਯੌਵਨੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਮਮਾਸੀਦ੍ ਯਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
"ਮੇਰੇ ਪੰਖ, ਜੋ ਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ ਸਨ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਸੀ—"
ਤਮੇਵਾਦ੍ਯਾਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਬਲਂ ਪੌਰੁषਮੇਵ ਚ। ਸਰ੍ਵਥਾ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਤ੍ਨਃ ਸੀਤਾਮਧਿਗਮਿष੍ਯਥ
"ਉਹੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਰਦਾਨਗੀ ਮੈਂ ਅੱਜ ਫਿਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ—ਤੁਸੀਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਲੱਭ ਲਵੋਗੇ।"
ਪਕ੍ਸ਼ਲਾਭੋ ਮਮਾਯਂ ਵਃ ਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕਾਰਕਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ਹਰੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਮ੍ਪਾਤਿਃ ਪਤਗੋਤ੍ਤਮਃ
"ਮੇਰੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੁਹਾਡੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਪਾਤੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ—
ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਜ੍ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਃ ਖਗਮੋ ਗਤਿਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ। ਬਭੂਵੁਰ੍ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਵਿਕ੍ਰਮਾਭ੍ਯੁਦਯੋਨ੍ਮੁਖਾਃ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਉਡਾਣ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ੌਰ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵੱਲ ਲੱਗ ਗਏ।
ਅਥ ਪਵਨਸਮਾਨਵਿਕ੍ਰਮਾਃ ਪ੍ਲਵਗਵਰਾਃ ਪ੍ਰਤਿਲਬ੍ਧਪੌਰੁषਾਃ। ਅਭਿਜਿਦਭਿਮੁਖਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਯਯੁ- ਰ੍ਜਨਕਸੁਤਾਪਰਿਮਾਰ੍ਗਣੋਨ੍ਮੁਖਾਃ
ਫਿਰ ਹਵਾ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਮੁੜ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਉਤਸੁਕ।
thumb|ਚਤੁਃषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਃषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਂਠੀ-ਚੱਠਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਆਖ੍ਯਾਤਾ ਗृਧ੍ਰਰਾਜੇਨ ਸਮੁਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ। ਸਂਗਤਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਨੇਦੁਃ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵਾਨਰ ਉੱਡ ਪਏ। ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਵਰਗੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਗੂੰਜੇ।
ਸਮ੍ਪਾਤੇਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰਯੋ ਰਾਵਣਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਹृष੍ਟਾਃ ਸਾਗਰਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸੀਤਾਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਸੰਪਾਤੀ ਦੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤੁ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਲੋਕਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੌਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਰਛਾਂਈ ਉਥੇ ਵੇਖੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯੋਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਸਂਨਿਵੇਸ਼ਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਹਰਿਵੀਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਮਿਵ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਮਿਵ ਚਾਨ੍ਯਤਃ। ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪਰ੍ਵਤਮਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਜਲਰਾਸ਼ਿਭਿਰਾਵृਤਮ੍
ਕਿਤੇ ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਕਿਤੇ ਖੇਡਦੇ ਜਿਹਾ। ਕਿਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਜਿਹੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਂਕੁਲਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਾਤਾਲਤਲਵਾਸਿਭਿਃ। ਰੋਮਹਰ੍षਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿषੇਦੁਃ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਾਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਡਰ ਗਏ।
ਆਕਾਸ਼ਮਿਵ ਦੁष੍ਪਾਰਂ ਸਾਗਰਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਾਨਰਾਃ। ਵਿषੇਦੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ, ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ?"
ਵਿषਣ੍ਣਾਂ ਵਾਹਿਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਆਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਹਰੀਨ੍ ਭਯਾਰ੍ਤਾਨ੍ ਹਰਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਵਿषਾਦੇ ਮਨਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿषਾਦੋ ਦੋषਵਤ੍ਤਰਃ। ਵਿषਾਦੋ ਹਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਂ ਬਾਲਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਇਵੋਰਗਃ
ਮਨ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਨਿਰਾਸੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਨਿਰਾਸੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਐਸੇ ਮਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵਿषਾਦਂ ਪ੍ਰਸਹਤੇ ਵਿਕ੍ਰਮੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਹੀਨਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥੋ ਨ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕੰਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਿਰਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਕਸਦ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਮਙ੍ਗਦੋ ਵਾਨਰੈਃ ਸਹ। ਹਰਿਵृਦ੍ਧੈਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍
ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਗਦ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਫਿਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ।
ਸਾ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਧ੍ਵਜਿਨੀ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਙ੍ਗਦਂ ਬਭੌ। ਵਾਸਵਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੇਵ ਮਰੁਤਾਂ ਵਾਹਿਨੀ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੀ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਯੂ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕੋऽਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਵਾਨਰੀਂ ਸੇਨਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯਿਤੁਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾਲਿਤਨਯਾਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਚ ਹਨੂਮਤਃ
ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਜਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਇਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਹਰਿਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਤਚ੍ਚ ਸੈਨ੍ਯਮਰਿਂਦਮਃ। ਅਨੁਮਾਨ੍ਯਾਙ੍ਗਦਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਵਦਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਅੰਗਦ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਸਾਰਥਕ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕ ਇਦਾਨੀਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਲਙ੍ਘਯਿष੍ਯਤਿ ਸਾਗਰਮ੍। ਕਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਤ੍ਯਸਂਧਮਰਿਂਦਮਮ੍
ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਲੰਘੇਗਾ? ਕੌਣ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਵਾਅਦੇ ਤੇ ਪੱਕਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ?
ਕੋ ਵੀਰੋ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਲਙ੍ਘਯੇਤ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਃ। ਇਮਾਂਸ਼੍ਚ ਯੂਥਪਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮੋਚਯੇਤ੍ ਕੋ ਮਹਾਭਯਾਤ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਅਸਲ ਹੀਰੋ ਹੈ ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਯੂਥਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾਏਗਾ?
ਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਗृਹਾਣਿ ਚ। ਇਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਪਸ਼੍ਯੇਮ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਃ ਸੁਖਿਨੋ ਵਯਮ੍
ਕਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਥੋਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖਾਂਗੇ?
ਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਰਾਮਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਅਭਿਗਚ੍ਛੇਮ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਵਨੌਕਸਮ੍
ਕਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਰਾਮ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗੇ?