ਸ਼੍ਯੇਨਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਗृਧ੍ਰਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਞ੍ਚਮਮ੍। ਬਲਵੀਰ੍ਯੋਪਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍
ਸ਼ੇਨ ਚੌਥਾ ਰਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਗਿੱਧ ਪੰਜਵਾਂ; ਇਹ ਰਾਹ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਤਾਕਤ, ਜੋਸ਼, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਾਲੇ ਹਨ।
षष੍ਠਸ੍ਤੁ ਪਨ੍ਥਾ ਹਂਸਾਨਾਂ ਵੈਨਤੇਯਗਤਿਃ ਪਰਾ। ਵੈਨਤੇਯਾਚ੍ਚ ਨੋ ਜਨ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਛੇਵਾਂ ਰਾਹ ਹੰਸਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਾਲ ਹੈ; ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਹੈ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।
ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯੇਨ ਸ੍ਮ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਿਨਃ। ਪ੍ਰਤਿਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਮੇ ਤਸ੍ਯ ਵੈਰਂ ਭ੍ਰਾਤृਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਕ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਹੋਏ ਵੈਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣਾ ਹੈ।
ਇਹਸ੍ਥੋऽਹਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਵਣਂ ਜਾਨਕੀਂ ਤਥਾ। ਅਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਸੌਪਰ੍ਣਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਬਲਂ ਤਥਾ
ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵੀ ਗਰੁੜ ਵਰਗਾ ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਹਾਰਵੀਰ੍ਯੇਣ ਨਿਸਰ੍ਗੇਣ ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਆਯੋਜਨਸ਼ਤਾਤ੍ ਸਾਗ੍ਰਾਦ੍ ਵਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਇਸ ਲਈ, ਖੁਰਾਕ, ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੋਨਕਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੌ ਜੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੂਰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਹਿਤਾ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਨਿਸਰ੍ਗੇਣ ਚ ਦੂਰਤਃ। ਵਿਹਿਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਤੁ ਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚਰਣਯੋਧਿਨਾਮ੍
ਸਾਡੀ ਜੀਵਨ-ਚਾਲ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਲਈ ਬਣੀ ਹੈ; ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ।
ਉਪਾਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਲ੍ਲਙ੍ਘਨੇ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਃ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀਂ ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾ ਗਮਿष੍ਯਥ
ਲਵਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਕੋਈ ਢੰਗ ਲੱਭੋ; ਵੈਦੇਹੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਆਵੋਗੇ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨੇਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯੁਦਕਂ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤੋ ਨੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਤੀਰੇ ਨਦਨਦੀਪਤੇਃ। ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਪਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮ੍ਪਾਤਿਂ ਵਾਨਰਾਃ ਸੁਮਹੌਜਸਃ
ਫਿਰ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਸੀ, ਸੰਪਾਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੰਖ ਸੜ ਗਏ ਸਨ, ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਬਭੂਵੁਰ੍ਵਾਨਰਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਮੁਪਲਭ੍ਯ ਤੇ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮੁੜ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ।
thumb|ਏਕੋਨषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਪੰਜਵੀਂ-ਨੌਂਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ।
ਤਤਸ੍ਤਦਮृਤਾਸ੍ਵਾਦਂ ਗृਧ੍ਰਰਾਜੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਦਤਾ ਹृष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਵਚਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ
ਫਿਰ, ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮੈਃ। ਭੂਤਲਾਤ੍ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਗृਧ੍ਰਰਾਜਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਾਂਬਵੰਤ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੇ ਮੋਨਕਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਚੁਸਤ ਉਠ ਕੇ, ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਕ੍ਵ ਸੀਤਾ ਕੇਨ ਵਾ ਦृष੍ਟਾ ਕੋ ਵਾ ਹਰਤਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਤਦਾਖ੍ਯਾਤੁ ਭਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਗਤਿਰ੍ਭਵ ਵਨੌਕਸਾਮ੍
ਸੀਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ? ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਲੈ ਗਿਆ? ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਦਿਖਾਓ।
ਕੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਬਾਣਾਨਾਂ ਵਜ੍ਰਵੇਗਨਿਪਾਤਿਨਾਮ੍। ਸ੍ਵਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਨ ਚਿਨ੍ਤਯਤਿ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ?
ਸ ਹਰੀਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਸਮ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਸੀਤਾਸ਼੍ਰੁਤਿਸਮਾਹਿਤਾਨ੍। ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ ਪ੍ਰੀਤ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਨੇ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋਏ ਬੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਿਹ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਯਥਾ ਮੇ ਹਰਣਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਯੇਨ ਚਾਪਿ ਮਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ਰ ਚਾਯਤਲੋਚਨਾ
ਇੱਥੇ ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ।
ਅਹਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰੌ ਦੁਰ੍ਗੇ ਬਹੁਯੋਜਨਮਾਯਤੇ। ਚਿਰਾਨ੍ਨਿਪਤਿਤੋ ਵृਦ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪ੍ਰਾਣਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਮੈਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਔਖੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਬੁੱਢਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।
ਤਂ ਮਾਮੇਵਂਗਤਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਆਹਾਰੇਣ ਯਥਾਕਾਲਂ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਪਤਤਾਂ ਵਰਃ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਖਾਣਾ ਦੇ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕਾਮਾਸ੍ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕੋਪਾ ਭੁਜਙ੍ਗਮਾਃ। ਮृਗਾਣਾਂ ਤੁ ਭਯਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਤਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਵਯਮ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤਿੱਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਤਿੱਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਡੀ ਭੁੱਖ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੀ ਹੈ।
ਸ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਮਮਾਹਾਰਾਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਗਤਸੂਰ੍ਯੇऽਹਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਨਾਮਿषਃ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਸੀ ਤੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਸ ਮਯਾऽऽਹਾਰਸਂਰੋਧਾਤ੍ ਪੀਡਿਤਃ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਃ। ਅਨੁਮਾਨ੍ਯ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਹਂ ਤਾਤ ਯਥਾਕਾਲਮਾਮਿषਾਰ੍ਥੀ ਖਮਾਪ੍ਲੁਤਃ। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਿਰੇਰ੍ਦ੍ਵਾਰਮਾਵृਤ੍ਯ ਸੁਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮਾਸ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ ਤੇ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਰਚਾਰਿਣਾਮ੍। ਪਨ੍ਥਾਨਮੇਕੋऽਧ੍ਯਵਸਂ ਸਂਨਿਰੋਦ੍ਧੁਮਵਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਉੱਥੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ।
ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮਾਦਾਯ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਵੈ ਭਿਨ੍ਨਾਞ੍ਜਨਚਯੋਪਮਃ
ਉੱਥੇ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਾਲੀ ਸੁੰਘਣੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੋऽਹਮਭ੍ਯਵਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਤੇਨ ਸਾਮ੍ਨਾ ਵਿਨੀਤੇਨ ਪਨ੍ਥਾਨਮਨੁਯਾਚਿਤਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਰਾਹ ਮੰਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
ਨਹਿ ਸਾਮੋਪਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭੁਵਿ। ਨੀਚੇष੍ਵਪਿ ਜਨਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕਿਮਙ੍ਗ ਬਤ ਮਦ੍ਵਿਧਃ
ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਧੱਕਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਫਿਰ ਚਾਹੇ ਉਹ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਦੇ ਲੋਕ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਤਾਂ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸ ਯਾਤਸ੍ਤੇਜਸਾ ਵ੍ਯੋਮ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਿਵ ਵੇਗਿਤਃ। ਅਥਾਹਂ ਖੇਚਰੈਰ੍ਭੂਤੈਰਭਿਗਮ੍ਯ ਸਭਾਜਿਤਃ
ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਤੇਜ਼ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਆ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਜੀਵਤਿ ਸੀਤੇਤਿ ਹ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਮਾਂ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਕਥਂਚਿਤ੍ ਸਕਲਤ੍ਰੋऽਸੌ ਗਤਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸੀਤਾ ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋऽਹਂ ਤੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨੈਃ। ਸ ਚ ਮੇ ਰਾਵਣੋ ਰਾਜਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦਿਤਃ
ਉਹ ਉੱਚੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਫਿਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਦੀ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ।