ਤਾਂ ਤੁ ਸੀਤਾਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍। ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮੇ ਕਥਯਤੋ ਨਿਲਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਮੈਂ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੀਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਖਸ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਰਵਸਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਚ। ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਵਿਸ਼ਰਵਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਭਰਾ, ਰਾਵਣ ਨਾਂ ਰਾਖਸ, ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਇਤੋ ਦ੍ਵੀਪੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੇ ਸ਼ਤਯੋਜਨੇ। ਤਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲਙ੍ਕਾ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ, ਪੂਰੇ ਸੌ ਜੋਜਨ ਦੂਰ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੋਹਣੀ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਹੈ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੈਰ੍ਦ੍ਵਾਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਵੇਦਿਕੈਃ। ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰ੍ਹੇਮਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਦ੍ਭਿਃ ਸੁਸਮਾਕृਤਾ
ਉਹ ਨਗਰੀ ਜੰਬੂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਮਹਤਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਸਤਿ ਵੈਦੇਹੀ ਦੀਨਾ ਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਿਨੀ
ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਕੰਧ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਦੁਖੀ ਵੈਦੇਹੀ, ਰੇਸ਼ਮ ਪਹਿਨ ਕੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਜਨਕਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਖਸਣੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖੋਗੇ।
ਲਙ੍ਕਾਯਾਮਥ ਗੁਪ੍ਤਾਯਾਂ ਸਾਗਰੇਣ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍
ਲੰਕਾ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸੌ ਜੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ,
ਆਸਾਦ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤੀਰਂ ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਰਾਵਣਮ੍। ਤਤ੍ਰੈਵ ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਿਕ੍ਰਮਧ੍ਵਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ
ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੇਖੋਗੇ; ਉੱਥੇ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਅੱਗੇ ਵਧੋ, ਮੋਨਕਿਆਂ।
ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਖਲੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਥ। ਆਦ੍ਯਃ ਪਨ੍ਥਾਃ ਕੁਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਧਾਨ੍ਯਜੀਵਿਨਃ
ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਕੇ ਮੁੜ ਆਵੋਗੇ; ਪਹਿਲਾ ਰਾਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਕਲੀੰਗਾ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨਾਜ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਬਲਿਭੋਜਾਨਾਂ ਯੇ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਫਲਾਸ਼ਨਾਃ। ਭਾਸਾਸ੍ਤृਤੀਯਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਾਸ਼੍ਚ ਕੁਰਰੈਃ ਸਹ
ਦੂਜਾ ਰਾਹ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਭਾਸ ਪੰਛੀ ਤੀਜਾ ਰਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਅਤੇ ਕੁਰਰ ਪੰਛੀ ਇਕੱਠੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਯੇਨਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਗृਧ੍ਰਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਞ੍ਚਮਮ੍। ਬਲਵੀਰ੍ਯੋਪਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍
ਸ਼ੇਨ ਚੌਥਾ ਰਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਗਿੱਧ ਪੰਜਵਾਂ; ਇਹ ਰਾਹ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਤਾਕਤ, ਜੋਸ਼, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਾਲੇ ਹਨ।
षष੍ਠਸ੍ਤੁ ਪਨ੍ਥਾ ਹਂਸਾਨਾਂ ਵੈਨਤੇਯਗਤਿਃ ਪਰਾ। ਵੈਨਤੇਯਾਚ੍ਚ ਨੋ ਜਨ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਛੇਵਾਂ ਰਾਹ ਹੰਸਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਾਲ ਹੈ; ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਹੈ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।
ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯੇਨ ਸ੍ਮ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਿਨਃ। ਪ੍ਰਤਿਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਮੇ ਤਸ੍ਯ ਵੈਰਂ ਭ੍ਰਾਤृਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਕ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਹੋਏ ਵੈਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣਾ ਹੈ।
ਇਹਸ੍ਥੋऽਹਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਵਣਂ ਜਾਨਕੀਂ ਤਥਾ। ਅਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਸੌਪਰ੍ਣਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਬਲਂ ਤਥਾ
ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵੀ ਗਰੁੜ ਵਰਗਾ ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਹਾਰਵੀਰ੍ਯੇਣ ਨਿਸਰ੍ਗੇਣ ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਆਯੋਜਨਸ਼ਤਾਤ੍ ਸਾਗ੍ਰਾਦ੍ ਵਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਇਸ ਲਈ, ਖੁਰਾਕ, ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੋਨਕਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੌ ਜੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੂਰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਹਿਤਾ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਨਿਸਰ੍ਗੇਣ ਚ ਦੂਰਤਃ। ਵਿਹਿਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਤੁ ਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚਰਣਯੋਧਿਨਾਮ੍
ਸਾਡੀ ਜੀਵਨ-ਚਾਲ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਲਈ ਬਣੀ ਹੈ; ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ।
ਉਪਾਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਲ੍ਲਙ੍ਘਨੇ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਃ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀਂ ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾ ਗਮਿष੍ਯਥ
ਲਵਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਕੋਈ ਢੰਗ ਲੱਭੋ; ਵੈਦੇਹੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਆਵੋਗੇ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨੇਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯੁਦਕਂ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤੋ ਨੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਤੀਰੇ ਨਦਨਦੀਪਤੇਃ। ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਪਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮ੍ਪਾਤਿਂ ਵਾਨਰਾਃ ਸੁਮਹੌਜਸਃ
ਫਿਰ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਸੀ, ਸੰਪਾਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੰਖ ਸੜ ਗਏ ਸਨ, ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਬਭੂਵੁਰ੍ਵਾਨਰਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਮੁਪਲਭ੍ਯ ਤੇ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮੁੜ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ।
thumb|ਏਕੋਨषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਪੰਜਵੀਂ-ਨੌਂਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ।
ਤਤਸ੍ਤਦਮृਤਾਸ੍ਵਾਦਂ ਗृਧ੍ਰਰਾਜੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਦਤਾ ਹृष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਵਚਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ
ਫਿਰ, ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮੈਃ। ਭੂਤਲਾਤ੍ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਗृਧ੍ਰਰਾਜਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਾਂਬਵੰਤ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੇ ਮੋਨਕਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਚੁਸਤ ਉਠ ਕੇ, ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਕ੍ਵ ਸੀਤਾ ਕੇਨ ਵਾ ਦृष੍ਟਾ ਕੋ ਵਾ ਹਰਤਿ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਤਦਾਖ੍ਯਾਤੁ ਭਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਗਤਿਰ੍ਭਵ ਵਨੌਕਸਾਮ੍
ਸੀਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ? ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਕੌਣ ਲੈ ਗਿਆ? ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਦਿਖਾਓ।
ਕੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਬਾਣਾਨਾਂ ਵਜ੍ਰਵੇਗਨਿਪਾਤਿਨਾਮ੍। ਸ੍ਵਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਨ ਚਿਨ੍ਤਯਤਿ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ?
ਸ ਹਰੀਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਸਮ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਸੀਤਾਸ਼੍ਰੁਤਿਸਮਾਹਿਤਾਨ੍। ਪੁਨਰਾਸ਼੍ਵਾਸਯਨ੍ ਪ੍ਰੀਤ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਨੇ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋਏ ਬੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਿਹ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਯਥਾ ਮੇ ਹਰਣਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਯੇਨ ਚਾਪਿ ਮਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ਰ ਚਾਯਤਲੋਚਨਾ
ਇੱਥੇ ਸੁਣੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ।
ਅਹਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਗਿਰੌ ਦੁਰ੍ਗੇ ਬਹੁਯੋਜਨਮਾਯਤੇ। ਚਿਰਾਨ੍ਨਿਪਤਿਤੋ ਵृਦ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪ੍ਰਾਣਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਮੈਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਔਖੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਬੁੱਢਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।
ਤਂ ਮਾਮੇਵਂਗਤਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਆਹਾਰੇਣ ਯਥਾਕਾਲਂ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਪਤਤਾਂ ਵਰਃ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਖਾਣਾ ਦੇ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕਾਮਾਸ੍ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕੋਪਾ ਭੁਜਙ੍ਗਮਾਃ। ਮृਗਾਣਾਂ ਤੁ ਭਯਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਤਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਵਯਮ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤਿੱਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਤਿੱਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਡੀ ਭੁੱਖ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੀ ਹੈ।