ਜਟਾਯੁषਸ੍ਤ੍ਵੇਵਮੁਕ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਮ੍ਪਾਤਿਨਾ ਤਦਾ। ਯੁਵਰਾਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਙ੍ਗਦਸ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਸੰਪਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਜਟਾਯੂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਯੁਵਰਾਜ ਅੰਗਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਟਾਯੁषੋ ਯਦਿ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੇ ਗਦਿਤਂ ਮਯਾ। ਆਖ੍ਯਾਹਿ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਨਿਲਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜਟਾਯੂ ਦੇ ਭਰਾ ਬਾਰੇ ਮੇਰੀ ਦੱਸੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਰਾਖਸ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ ਬਾਰੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।
ਅਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨਂ ਤਂ ਵੈ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਮ੍। ਅਨ੍ਤਿਕੇ ਯਦਿ ਵਾ ਦੂਰੇ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਸ਼ਂਸ ਨਃ
ਉਹ ਛੋਟੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ—ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੂਰ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਜਟਾਯੁषਃ। ਆਤ੍ਮਾਨੁਰੂਪਂ ਵਚਨਂ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਫਿਰ ਜਟਾਯੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਜਿਹੇ ਹੀ ਉਚਿਤ ਬੋਲ ਬੋਲ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਪਕ੍ਸ਼ੋ ਗृਧ੍ਰੋऽਹਂ ਗਤਵੀਰ੍ਯਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ। ਵਾਙ੍ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਾਹ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਰ ਸੜ ਗਏ, ਮੈਂ ਗਿੱਧ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਨਰੋ! ਪਰ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲ ਕੇ ਹੀ ਰਾਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ।
ਜਾਨਾਮਿ ਵਾਰੁਣਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤ੍ਰੈਵਿਕ੍ਰਮਾਨਪਿ। ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦਾਂਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਮृਤਸ੍ਯ ਵਿਮਨ੍ਥਨਮ੍
ਮੈਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮਥਣ ਦੀ ਵੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਯਦਿਦਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਮਯਾ। ਜਰਯਾ ਚ ਹृਤਂ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਾਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਥਿਲਾ ਮਮ
ਰਾਮ ਦਾ ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਬੁੱਢਾਪੇ ਨੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲਈ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਹੁਣ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਤਰੁਣੀ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ। ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮਾੜੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀ ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਤਿ ਚ ਭਾਮਿਨੀ। ਭੂषਣਾਨ੍ਯਪਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤੀ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਵਿਧੁਨ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਔਰਤ 'ਰਾਮਾ! ਰਾਮਾ!' ਤੇ 'ਲਕਸ਼ਮਣ!' ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਸੁੱਟਦੀ ਤੇ ਅੰਗ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਭੇਵ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੌਸ਼ੇਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਸਿਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਭਾਤਿ ਯਥਾ ਵਾ ਤਡਿਦਮ੍ਬੁਦੇ
ਉਸ ਦੀ ਉੱਤਮ ਰੇਸ਼ਮੀ ਚੁੰਨੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਕਾਲੇ ਰਾਖਸ ਉੱਤੇ ਐਵੇਂ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ।
ਤਾਂ ਤੁ ਸੀਤਾਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍। ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮੇ ਕਥਯਤੋ ਨਿਲਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਮੈਂ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੀਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਖਸ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਰਵਸਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਚ। ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਵਿਸ਼ਰਵਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਭਰਾ, ਰਾਵਣ ਨਾਂ ਰਾਖਸ, ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਇਤੋ ਦ੍ਵੀਪੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੇ ਸ਼ਤਯੋਜਨੇ। ਤਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲਙ੍ਕਾ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ, ਪੂਰੇ ਸੌ ਜੋਜਨ ਦੂਰ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੋਹਣੀ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਹੈ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੈਰ੍ਦ੍ਵਾਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਵੇਦਿਕੈਃ। ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰ੍ਹੇਮਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਦ੍ਭਿਃ ਸੁਸਮਾਕृਤਾ
ਉਹ ਨਗਰੀ ਜੰਬੂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਮਹਤਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਸਤਿ ਵੈਦੇਹੀ ਦੀਨਾ ਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਿਨੀ
ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਕੰਧ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਦੁਖੀ ਵੈਦੇਹੀ, ਰੇਸ਼ਮ ਪਹਿਨ ਕੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਜਨਕਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਖਸਣੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖੋਗੇ।
ਲਙ੍ਕਾਯਾਮਥ ਗੁਪ੍ਤਾਯਾਂ ਸਾਗਰੇਣ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍
ਲੰਕਾ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸੌ ਜੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ,
ਆਸਾਦ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤੀਰਂ ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਰਾਵਣਮ੍। ਤਤ੍ਰੈਵ ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਿਕ੍ਰਮਧ੍ਵਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ
ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੇਖੋਗੇ; ਉੱਥੇ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਅੱਗੇ ਵਧੋ, ਮੋਨਕਿਆਂ।
ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਖਲੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਥ। ਆਦ੍ਯਃ ਪਨ੍ਥਾਃ ਕੁਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਧਾਨ੍ਯਜੀਵਿਨਃ
ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਕੇ ਮੁੜ ਆਵੋਗੇ; ਪਹਿਲਾ ਰਾਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਕਲੀੰਗਾ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨਾਜ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਬਲਿਭੋਜਾਨਾਂ ਯੇ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਫਲਾਸ਼ਨਾਃ। ਭਾਸਾਸ੍ਤृਤੀਯਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਾਸ਼੍ਚ ਕੁਰਰੈਃ ਸਹ
ਦੂਜਾ ਰਾਹ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਭਾਸ ਪੰਛੀ ਤੀਜਾ ਰਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਅਤੇ ਕੁਰਰ ਪੰਛੀ ਇਕੱਠੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਯੇਨਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਗृਧ੍ਰਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਞ੍ਚਮਮ੍। ਬਲਵੀਰ੍ਯੋਪਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍
ਸ਼ੇਨ ਚੌਥਾ ਰਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਗਿੱਧ ਪੰਜਵਾਂ; ਇਹ ਰਾਹ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਤਾਕਤ, ਜੋਸ਼, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਾਲੇ ਹਨ।
षष੍ਠਸ੍ਤੁ ਪਨ੍ਥਾ ਹਂਸਾਨਾਂ ਵੈਨਤੇਯਗਤਿਃ ਪਰਾ। ਵੈਨਤੇਯਾਚ੍ਚ ਨੋ ਜਨ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ
ਛੇਵਾਂ ਰਾਹ ਹੰਸਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਾਲ ਹੈ; ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਹੈ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।
ਗਰ੍ਹਿਤਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯੇਨ ਸ੍ਮ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਿਨਃ। ਪ੍ਰਤਿਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਮੇ ਤਸ੍ਯ ਵੈਰਂ ਭ੍ਰਾਤृਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਇੱਕ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਹੋਏ ਵੈਰ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣਾ ਹੈ।
ਇਹਸ੍ਥੋऽਹਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਵਣਂ ਜਾਨਕੀਂ ਤਥਾ। ਅਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਸੌਪਰ੍ਣਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਬਲਂ ਤਥਾ
ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵੀ ਗਰੁੜ ਵਰਗਾ ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਹਾਰਵੀਰ੍ਯੇਣ ਨਿਸਰ੍ਗੇਣ ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਆਯੋਜਨਸ਼ਤਾਤ੍ ਸਾਗ੍ਰਾਦ੍ ਵਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਇਸ ਲਈ, ਖੁਰਾਕ, ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ, ਮੋਨਕਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੌ ਜੋਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੂਰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਹਿਤਾ ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਨਿਸਰ੍ਗੇਣ ਚ ਦੂਰਤਃ। ਵਿਹਿਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਤੁ ਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚਰਣਯੋਧਿਨਾਮ੍
ਸਾਡੀ ਜੀਵਨ-ਚਾਲ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਲਈ ਬਣੀ ਹੈ; ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ।
ਉਪਾਯੋ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਲ੍ਲਙ੍ਘਨੇ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਃ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀਂ ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾ ਗਮਿष੍ਯਥ
ਲਵਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਕੋਈ ਢੰਗ ਲੱਭੋ; ਵੈਦੇਹੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਆਵੋਗੇ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨੇਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯੁਦਕਂ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤੋ ਨੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਤੀਰੇ ਨਦਨਦੀਪਤੇਃ। ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਪਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮ੍ਪਾਤਿਂ ਵਾਨਰਾਃ ਸੁਮਹੌਜਸਃ
ਫਿਰ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਸੀ, ਸੰਪਾਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੰਖ ਸੜ ਗਏ ਸਨ, ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਬਭੂਵੁਰ੍ਵਾਨਰਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਮੁਪਲਭ੍ਯ ਤੇ
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮੁੜ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ।