ਤੇ ਵਯਂ ਕਪਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਚਨਕਾਰਿਣਃ। ਕृਤਾਂ ਸਂਸ੍ਥਾਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਭਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਯਮੁਪਾਸਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘਾ ਬੈਠੇ ਹਾਂ ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਚ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ। ਗਤਾਨਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਜੇ ਕਕੁਤਸਥ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ।
thumb|ਅष੍ਟਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਕਰੁਣਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਨਰੈਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤੈਃ। ਸਬਾष੍ਪੋ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਗृਧ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਜਦੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੁਖੀ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਗਿਧ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਲਿਆ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਵੀਯਾਨ੍ ਸ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਜਟਾਯੁਰ੍ਨਾਮ ਵਾਨਰਾਃ। ਯਮਾਖ੍ਯਾਤ ਹਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਰਾਵਣੇਨ ਬਲੀਯਸਾ
ਮੈਂਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਵਾਨਰੋ, ਜਟਾਯੂ ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵृਦ੍ਧਭਾਵਾਦਪਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵਾਚ੍ਛृਣ੍ਵਂਸ੍ਤਦਪਿ ਮਰ੍षਯੇ। ਨਹਿ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤ੍ਯਦ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵੈਰਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਤੇ ਪੰਖ ਟੁੱਟ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਭਰਾ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ।
ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਰਵਧੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਸ ਚਾਹਂ ਚ ਜਯੈषਿਣੌ। ਆਦਿਤ੍ਯਮੁਪਯਾਤੌ ਸ੍ਵੋ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲਿਨਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੇ ਜਟਾਯੂ ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਕੋਲ ਗਏ।
ਆਵृਤ੍ਯਾਕਾਸ਼ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਜਵੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੌ ਭृਸ਼ਮ੍। ਮਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਸੂਰ੍ਯੇ ਤੁ ਜਟਾਯੁਰਵਸੀਦਤਿ
ਅਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਪਰ ਜਦ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਖਰਾਬ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।
ਤਮਹਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਰ੍ਦਿਤਮ੍। ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ ਪਰਮਵਿਹ੍ਵਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਤਪਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਝਲਸਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਹਲ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਪਤ੍ਰਃ ਪਤਿਤੋ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇऽਹਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਅਹਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਸਨ੍ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਮੇਰੇ ਪਰ ਸੜ ਗਏ, ਮੈਂ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰੋ! ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਜਟਾਯੁषਸ੍ਤ੍ਵੇਵਮੁਕ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਮ੍ਪਾਤਿਨਾ ਤਦਾ। ਯੁਵਰਾਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਙ੍ਗਦਸ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਸੰਪਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਜਟਾਯੂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਯੁਵਰਾਜ ਅੰਗਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਟਾਯੁषੋ ਯਦਿ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੇ ਗਦਿਤਂ ਮਯਾ। ਆਖ੍ਯਾਹਿ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਨਿਲਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜਟਾਯੂ ਦੇ ਭਰਾ ਬਾਰੇ ਮੇਰੀ ਦੱਸੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਰਾਖਸ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ ਬਾਰੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।
ਅਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨਂ ਤਂ ਵੈ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਮ੍। ਅਨ੍ਤਿਕੇ ਯਦਿ ਵਾ ਦੂਰੇ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਸ਼ਂਸ ਨਃ
ਉਹ ਛੋਟੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ—ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੂਰ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਜਟਾਯੁषਃ। ਆਤ੍ਮਾਨੁਰੂਪਂ ਵਚਨਂ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਫਿਰ ਜਟਾਯੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਜਿਹੇ ਹੀ ਉਚਿਤ ਬੋਲ ਬੋਲ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਪਕ੍ਸ਼ੋ ਗृਧ੍ਰੋऽਹਂ ਗਤਵੀਰ੍ਯਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ। ਵਾਙ੍ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਾਹ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਰ ਸੜ ਗਏ, ਮੈਂ ਗਿੱਧ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਨਰੋ! ਪਰ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲ ਕੇ ਹੀ ਰਾਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ।
ਜਾਨਾਮਿ ਵਾਰੁਣਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤ੍ਰੈਵਿਕ੍ਰਮਾਨਪਿ। ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦਾਂਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਮृਤਸ੍ਯ ਵਿਮਨ੍ਥਨਮ੍
ਮੈਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮਥਣ ਦੀ ਵੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਯਦਿਦਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਮਯਾ। ਜਰਯਾ ਚ ਹृਤਂ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਾਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਥਿਲਾ ਮਮ
ਰਾਮ ਦਾ ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਬੁੱਢਾਪੇ ਨੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲਈ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਹੁਣ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਤਰੁਣੀ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ। ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮਾੜੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀ ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਤਿ ਚ ਭਾਮਿਨੀ। ਭੂषਣਾਨ੍ਯਪਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤੀ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਵਿਧੁਨ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਔਰਤ 'ਰਾਮਾ! ਰਾਮਾ!' ਤੇ 'ਲਕਸ਼ਮਣ!' ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਸੁੱਟਦੀ ਤੇ ਅੰਗ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਭੇਵ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੌਸ਼ੇਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਸਿਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਭਾਤਿ ਯਥਾ ਵਾ ਤਡਿਦਮ੍ਬੁਦੇ
ਉਸ ਦੀ ਉੱਤਮ ਰੇਸ਼ਮੀ ਚੁੰਨੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਕਾਲੇ ਰਾਖਸ ਉੱਤੇ ਐਵੇਂ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ।
ਤਾਂ ਤੁ ਸੀਤਾਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍। ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮੇ ਕਥਯਤੋ ਨਿਲਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਮੈਂ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੀਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਖਸ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਰਵਸਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਚ। ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਵਿਸ਼ਰਵਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਭਰਾ, ਰਾਵਣ ਨਾਂ ਰਾਖਸ, ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਇਤੋ ਦ੍ਵੀਪੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੇ ਸ਼ਤਯੋਜਨੇ। ਤਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲਙ੍ਕਾ ਪੁਰੀ ਰਮ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ, ਪੂਰੇ ਸੌ ਜੋਜਨ ਦੂਰ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੋਹਣੀ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਹੈ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੈਰ੍ਦ੍ਵਾਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਵੇਦਿਕੈਃ। ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰ੍ਹੇਮਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਮਹਦ੍ਭਿਃ ਸੁਸਮਾਕृਤਾ
ਉਹ ਨਗਰੀ ਜੰਬੂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਮਹਤਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਸਤਿ ਵੈਦੇਹੀ ਦੀਨਾ ਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਿਨੀ
ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਕੰਧ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਦੁਖੀ ਵੈਦੇਹੀ, ਰੇਸ਼ਮ ਪਹਿਨ ਕੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਜਨਕਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਰਾਵਣ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਖਸਣੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖੋਗੇ।
ਲਙ੍ਕਾਯਾਮਥ ਗੁਪ੍ਤਾਯਾਂ ਸਾਗਰੇਣ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍
ਲੰਕਾ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸੌ ਜੋਜਨ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ,
ਆਸਾਦ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤੀਰਂ ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਥ ਰਾਵਣਮ੍। ਤਤ੍ਰੈਵ ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਿਕ੍ਰਮਧ੍ਵਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ
ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੇਖੋਗੇ; ਉੱਥੇ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਅੱਗੇ ਵਧੋ, ਮੋਨਕਿਆਂ।
ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਖਲੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਥ। ਆਦ੍ਯਃ ਪਨ੍ਥਾਃ ਕੁਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਧਾਨ੍ਯਜੀਵਿਨਃ
ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਕੇ ਮੁੜ ਆਵੋਗੇ; ਪਹਿਲਾ ਰਾਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਕਲੀੰਗਾ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨਾਜ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਬਲਿਭੋਜਾਨਾਂ ਯੇ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਫਲਾਸ਼ਨਾਃ। ਭਾਸਾਸ੍ਤृਤੀਯਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਾਸ਼੍ਚ ਕੁਰਰੈਃ ਸਹ
ਦੂਜਾ ਰਾਹ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਭਾਸ ਪੰਛੀ ਤੀਜਾ ਰਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਅਤੇ ਕੁਰਰ ਪੰਛੀ ਇਕੱਠੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।