ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ। ਪਿਤੁਰ੍ਨਿਦੇਸ਼ਨਿਰਤੋ ਧਰ੍ਮਂ ਪਨ੍ਥਾਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾ ਬਲਾਤ੍। ਰਾਮਸ੍ਯ ਤੁ ਪਿਤੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਂ ਜਟਾਯੁਰ੍ਨਾਮ ਗृਧ੍ਰਰਾਟ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਚੱਕ ਲਿਆ। ਰਾਮ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਗਿਧਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਟਾਯੂ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੀਤਾਂ ਵੈਦੇਹੀਂ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਂ ਵਿਹਾਯਸਾ। ਰਾਵਣਂ ਵਿਰਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਰਾਵਣੇਨ ਹਤੋ ਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਲਿਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਜਟਾਯੂ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਰਥ ਰੁਕਵਾ ਕੇ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਉਤਾਰਿਆ, ਪਰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਗृਧ੍ਰੋ ਹਤਸ੍ਤੇਨ ਰਾਵਣੇਨ ਬਲੀਯਸਾ। ਸਂਸ੍ਕृਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਮੇਣ ਜਗਾਮ ਗਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਗਿਧ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮਮ ਪਿਤृਵ੍ਯੇਣ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਚਕਾਰ ਰਾਘਵਃ ਸਖ੍ਯਂ ਸੋऽਵਧੀਤ੍ ਪਿਤਰਂ ਮਮ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਚਾਚਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਦੋਸਤੀ ਕਰ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਮ ਪਿਤ੍ਰਾ ਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਹਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਵਾਲਿਨਂ ਰਾਮਸ੍ਤਤਸ੍ਤਮਭਿषੇਚਯਤ੍
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿਵਾਇਆ।
ਸ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਰਾਜਾ ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਰਾਜ 'ਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ, ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ, ਭੇਜਿਆ।
ਏਵਂ ਰਾਮਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਵੈਦੇਹੀਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਭਾਮਿਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਅਸੀਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤੇ ਵਯਂ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਂ ਵਿਚਿਤ੍ਯ ਸੁਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਅਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮ ਧਰਣ੍ਯਾ ਵਿਵृਤਂ ਬਿਲਮ੍
ਅਸੀਂ ਦੰਡਕ ਅਰਣਿਆ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਾਣ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਇਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਯਸ੍ਯ ਮਾਯਾਵਿਹਿਤਂ ਤਦ੍ ਬਿਲਂ ਚ ਵਿਚਿਨ੍ਵਤਾਮ੍। ਵ੍ਯਤੀਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਮਾਸੋ ਯੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ
ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਮਹੀਨਾ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਤੇ ਵਯਂ ਕਪਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਚਨਕਾਰਿਣਃ। ਕृਤਾਂ ਸਂਸ੍ਥਾਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਭਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਯਮੁਪਾਸਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘਾ ਬੈਠੇ ਹਾਂ ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਚ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ। ਗਤਾਨਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਜੇ ਕਕੁਤਸਥ, ਸੁਗਰੀਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ।
thumb|ਅष੍ਟਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਕਰੁਣਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਨਰੈਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਜੀਵਿਤੈਃ। ਸਬਾष੍ਪੋ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਗृਧ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਜਦੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੁਖੀ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਗਿਧ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਲਿਆ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਯਵੀਯਾਨ੍ ਸ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਜਟਾਯੁਰ੍ਨਾਮ ਵਾਨਰਾਃ। ਯਮਾਖ੍ਯਾਤ ਹਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਰਾਵਣੇਨ ਬਲੀਯਸਾ
ਮੈਂਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਵਾਨਰੋ, ਜਟਾਯੂ ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵृਦ੍ਧਭਾਵਾਦਪਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵਾਚ੍ਛृਣ੍ਵਂਸ੍ਤਦਪਿ ਮਰ੍षਯੇ। ਨਹਿ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤ੍ਯਦ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵੈਰਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਤੇ ਪੰਖ ਟੁੱਟ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਭਰਾ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ।
ਪੁਰਾ ਵृਤ੍ਰਵਧੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਸ ਚਾਹਂ ਚ ਜਯੈषਿਣੌ। ਆਦਿਤ੍ਯਮੁਪਯਾਤੌ ਸ੍ਵੋ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਰਸ਼੍ਮਿਮਾਲਿਨਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੇ ਜਟਾਯੂ ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਕੋਲ ਗਏ।
ਆਵृਤ੍ਯਾਕਾਸ਼ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਜਵੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੌ ਭृਸ਼ਮ੍। ਮਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਸੂਰ੍ਯੇ ਤੁ ਜਟਾਯੁਰਵਸੀਦਤਿ
ਅਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਪਰ ਜਦ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਖਰਾਬ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।
ਤਮਹਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਰ੍ਦਿਤਮ੍। ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ ਪਰਮਵਿਹ੍ਵਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਤਪਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਝਲਸਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਹਲ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਪਤ੍ਰਃ ਪਤਿਤੋ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇऽਹਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਅਹਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਸਨ੍ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਮੇਰੇ ਪਰ ਸੜ ਗਏ, ਮੈਂ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰੋ! ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਜਟਾਯੁषਸ੍ਤ੍ਵੇਵਮੁਕ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਮ੍ਪਾਤਿਨਾ ਤਦਾ। ਯੁਵਰਾਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਙ੍ਗਦਸ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਸੰਪਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਜਟਾਯੂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਯੁਵਰਾਜ ਅੰਗਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਟਾਯੁषੋ ਯਦਿ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤੇ ਗਦਿਤਂ ਮਯਾ। ਆਖ੍ਯਾਹਿ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਨਿਲਯਂ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜਟਾਯੂ ਦੇ ਭਰਾ ਬਾਰੇ ਮੇਰੀ ਦੱਸੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਰਾਖਸ ਦੇ ਟਿਕਾਣੇ ਬਾਰੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।
ਅਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨਂ ਤਂ ਵੈ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਮ੍। ਅਨ੍ਤਿਕੇ ਯਦਿ ਵਾ ਦੂਰੇ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਸ਼ਂਸ ਨਃ
ਉਹ ਛੋਟੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ—ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੂਰ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਜਟਾਯੁषਃ। ਆਤ੍ਮਾਨੁਰੂਪਂ ਵਚਨਂ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਫਿਰ ਜਟਾਯੂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਜਿਹੇ ਹੀ ਉਚਿਤ ਬੋਲ ਬੋਲ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਪਕ੍ਸ਼ੋ ਗृਧ੍ਰੋऽਹਂ ਗਤਵੀਰ੍ਯਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ। ਵਾਙ੍ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਾਹ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਰ ਸੜ ਗਏ, ਮੈਂ ਗਿੱਧ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਨਰੋ! ਪਰ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲ ਕੇ ਹੀ ਰਾਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ।
ਜਾਨਾਮਿ ਵਾਰੁਣਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤ੍ਰੈਵਿਕ੍ਰਮਾਨਪਿ। ਦੇਵਾਸੁਰਵਿਮਰ੍ਦਾਂਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਮृਤਸ੍ਯ ਵਿਮਨ੍ਥਨਮ੍
ਮੈਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮਥਣ ਦੀ ਵੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਯਦਿਦਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਮਯਾ। ਜਰਯਾ ਚ ਹृਤਂ ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਾਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਥਿਲਾ ਮਮ
ਰਾਮ ਦਾ ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਬੁੱਢਾਪੇ ਨੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲਈ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਹੁਣ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਤਰੁਣੀ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ। ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮਾੜੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀ ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਤਿ ਚ ਭਾਮਿਨੀ। ਭੂषਣਾਨ੍ਯਪਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤੀ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਵਿਧੁਨ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਔਰਤ 'ਰਾਮਾ! ਰਾਮਾ!' ਤੇ 'ਲਕਸ਼ਮਣ!' ਚੀਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਸੁੱਟਦੀ ਤੇ ਅੰਗ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਭੇਵ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੌਸ਼ੇਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਸਿਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਭਾਤਿ ਯਥਾ ਵਾ ਤਡਿਦਮ੍ਬੁਦੇ
ਉਸ ਦੀ ਉੱਤਮ ਰੇਸ਼ਮੀ ਚੁੰਨੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਕਾਲੇ ਰਾਖਸ ਉੱਤੇ ਐਵੇਂ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ।