ਅਥ ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਨ੍ ਹਰਿਯੂਥਪਾਨ੍। ਇਦਂ ਵਚਨਮੇਕਾਗ੍ਰਾ ਤਾਪਸੀ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਤਪਸਵਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਵਾਨਰਾ ਯਦਿ ਵਃ ਖੇਦਃ ਪ੍ਰਣष੍ਟਃ ਫਲਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਯਦਿ ਚੈਤਨ੍ਮਯਾ ਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਾਂ ਕਥਾਮ੍
ਵਾਨਰੋ, ਜੇ ਫਲ ਖਾਣ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨੀ ਯੋਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਆਰ੍ਜਵੇਨ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਰੁਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਰੁਣੋਪਮਃ। ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਦਣ੍ਡਕਾਵਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵਰਗਾ ਤੇਜਸਵੀ ਰਾਮਾ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ। ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾ ਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵੀਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਖਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ। ਰਾਜਾ ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਯੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਰਲਾ ਦੋਸਤ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਚਰਿਤਾਮਾਸ਼ਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਯਮਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਸਹੈਭਿਰ੍ਵਾਨਰੈਰ੍ਮੁਖ੍ਯੈਰਙ੍ਗਦਪ੍ਰਮੁਖੈਰ੍ਵਯਮ੍
ਅੰਗਦ ਆਦਿ ਮੁਖੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਆਏ ਹਾਂ, ਜੋ ਯਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਤੇ ਅਗਸਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਰਾਵਣਂ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਮ੍। ਸੀਤਯਾ ਸਹ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਮਾਰ੍ਗਧ੍ਵਮਿਤਿ ਚੋਦਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ: ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭੋ।
ਵਿਚਿਤ੍ਯ ਤੁ ਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਵਯਂ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਖੋਜ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵੇ ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ। ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਪਾਰਂ ਮਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਚਿਹਰੇ ਪੀਲੇ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦੇ, ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਚਾਰਯਨ੍ਤਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦृष੍ਟਵਨ੍ਤੋ ਮਹਦ੍ ਬਿਲਮ੍। ਲਤਾਪਾਦਪਸਂਛਨ੍ਨਂ ਤਿਮਿਰੇਣ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਗੁਫਾ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ, ਜੋ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਾਦ੍ਧਂਸਾ ਜਲਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਲਿਲਰੇਣੁਭਿਃ। ਕੁਰਰਾਃ ਸਾਰਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿष੍ਪਤਨ੍ਤਿ ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਉਥੋਂ ਹੰਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਰਰ ਤੇ ਸਾਰਸ ਵੀ, ਪੰਖਾਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਾਧ੍ਵਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮੇਤਿ ਮਯਾ ਤੂਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ। ਤੇषਾਮਪਿ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਨੁਮਾਨਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਮੈਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਹੈ'; ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਸੋਚਿਆ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਪ੍ਯਥ ਕਾਰ੍ਯਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਤਤੋ ਗਾਢਂ ਨਿਪਤਿਤਾ ਗृਹ੍ਯ ਹਸ੍ਤੈਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਸਭ ਨੇ, ਕੰਮ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ; ਫਿਰ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਏ।
ਇਦਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਃ ਸਹਸਾ ਬਿਲਂ ਤਿਮਿਰਸਂਵृਤਮ੍। ਏਤਨ੍ਨਃ ਕਾਰ੍ਯਮੇਤੇਨ ਕृਤ੍ਯੇਨ ਵਯਮਾਗਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਅਚਾਨਕ ਇਸ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਮਕਸਦ ਸੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਾਂ ਚੈਵੋਪਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਦ੍ਯੂਨਾ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਆਤਿਥ੍ਯਧਰ੍ਮਦਤ੍ਤਾਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਮਾਨੀ ਦੇ ਫਰਜ ਅਨੁਸਾਰ ਜੜ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫਲ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰੁਪਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾਪਰਿਪੀਡਿਤੈਃ। ਯਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਅਸੀਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਹੀ ਬਚਾਇਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਕਾਰਾਰ੍ਥਂ ਕਿਂ ਤੇ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਵਾਨਰਾਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਵਾਨਰੈਸ੍ਤੈਃ ਸ੍ਵਯਂਪ੍ਰਭਾ
ਹੁਣ ਦੱਸ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਉਪਕਾਰ ਉਤਾਰ ਸਕੀਏ। ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਸਵਯੰਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨਿਦਂ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਨ੍। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।'
ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਮ ਧਰ੍ਮੇਣ ਨ ਕਾਰ੍ਯਮਿਹ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਪਸ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍
'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੇ ਧਰਮ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਉਵਾਚ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਲੋਚਨਾਮ੍। ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ਸ੍ਮਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ।'
ਯਃ ਕृਤਃ ਸਮਯੋऽਸ੍ਮਾਸੁ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ ਤੁ ਕਾਲੋ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬਿਲੇ ਚ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
'ਸੁਗਰੀਵ ਮਹਾਤਮਾ ਨਾਲ ਜੋ ਸਮਾਂ ਨਿਧਾਰਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਚੱਲੀਏ।'
ਸਾ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਦ੍ ਬਿਲਾਦਸ੍ਮਾਨੁਤ੍ਤਾਰਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਚਨਾਦਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਨ੍ ਗਤਾਯੁषਃ
'ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ। ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸੀਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਾ ਬੈਠੇ ਹਾਂ ਤੇ ਸਾਡੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੈ।'
ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਭਯਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਨ੍। ਮਹਚ੍ਚ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਿ
'ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਬਚਾ, ਜੋ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਹੇ ਧਰਮਵਤੀ, ਅਸੀਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।'
ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਨ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰਿਹ ਵਾਸਿਭਿਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਹਨੁਮਤਾ ਤਾਪਸੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਅਸੀਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।' ਹਨੂਮਾਨ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਜੀਵਤਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇਨ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍। ਤਪਸਃ ਸੁਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਨਿਯਮੋਪਾਰ੍ਜਿਤੇਨ ਚ
'ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਜੀਉਂਦੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਵੱਡੇ ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ।'
ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਬਿਲਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਨਿਮੀਲਯਤ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
'ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿਆਂਗੀ। ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਵੋ।'
ਨਹਿ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਮਨਿਮੀਲਿਤਲੋਚਨੈਃ। ਤਤੋ ਨਿਮੀਲਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਕੁਮਾਰਾਙ੍ਗੁਲੈਃ ਕਰੈਃ
'ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।' ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਰਮ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ।
ਸਹਸਾ ਪਿਦਧੁਰ੍ਦृष੍ਟਿਂ ਹृष੍ਟਾ ਗਮਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਵਾਨਰਾਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਹਸ੍ਤਰੁਦ੍ਧਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ
ਜਾਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਢੱਕ ਲਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵੀ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬਿਲਾਦੁਤ੍ਤਾਰਿਤਾਸ੍ਤਯਾ। ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਪਸੀ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੇ ਉਥੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।