ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਲੋਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਹਿਤੇ ਰਤ । ਸੁਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ॥੧-੩੬-
'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।'
ਨ ਲੋਕਾ ਧਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਵ ਤੇਜਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਤਪਸ਼੍ਚਰ ॥੧-੩੬-
'ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰਾ ਤੇਜ ਲੋਕ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਪ ਕਰ।'
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਹਿਤਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਤੇਜਸ੍ਤੇਜਸਿ ਧਾਰਯ । ਰਕ੍ਸ਼ ਸਰ੍ਵਾਨਿਮਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਨਾਲੋਕਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ॥੧-੩੬-
'ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਤੇਜ ਤੇਜ ਵਿਚ ਹੀ ਰੱਖ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ—ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ।'
ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪੁਨਸ਼੍ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ ॥੧-੩੬-
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਈਸ਼ਵਰ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਓਹੋ ਹੀ ਹੋਵੇ' ਆਖਿਆ, ਫਿਰ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਣ ਲੱਗੇ:
ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤੇਜਸ੍ਤੇਜਸੈਵ ਸਹੋਮਯਾ । ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਪृਥਿਵੀ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਧਿਗਚ੍ਛਤੁ ॥੧-੩੬-
'ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਤੇਜ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਹੀ, ਇਸ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਣ।'
ਯਦਿਦਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਂ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਮਮ ਤੇਜੋ ਹ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਿ ਕਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ॥੧-੩੬-
'ਮੇਰਾ ਇਹ ਉੱਤਮ ਤੇਜ ਜੋ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਹਿ ਸਕੇਗਾ? ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਦੱਸਣ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍ । ਯਤ੍ਤੇਜਃ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਂ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਤਦ੍ਧਰਾ ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਿ ॥੧-੩੬-
ਜਦ ਉਹੋ ਜੁੱਧ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਤੇਰਾ ਜੋ ਤੇਜ ਅੱਜ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਹਿ ਲਵੇਗੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰਪਤਿਃ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਤੇਜਸਾ ਪृਥਿਵੀ ਯੇਨ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਸਗਿਰਿਕਾਨਨਾ ॥੧-੩੬-
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੇਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਭਰ ਗਈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਪੁਨਰਿਦਮੂਚੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ । ਆਵਿਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਤੇਜੋ ਰੌਦ੍ਰਂ ਵਾਯੁਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ॥੧-੩੬-
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਰੁੱਦਰ ਰੂਪ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਸ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ।'
ਤਦਗ੍ਨਿਨਾ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਸਂਜਾਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼ਰਵਣਂ ਚੈਵ ਪਾਵਕਾਦਿਤ੍ਯਸਂਨਿਭਮ੍ ॥੧-੩੬-
ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੇ ਪਰਵੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਚਿੱਟਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਰਵਣ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਤ੍ਰ ਜਾਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੋऽਗ੍ਨਿਸਮ੍ਭਵਃ । ਅਥੋਮਾਂ ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਚੈਵ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ਤਦਾ ॥੧-੩੬-
ਉੱਥੇ ਮਹਾਂ ਤੇਜੀ ਵਾਲੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜਨਮ ਲਏ। ਫਿਰ ਉਮਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਪੂਜਿਆ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸੁਪ੍ਰੀਤਮਨਸਸ੍ਤਦਾ । ਅਥ ਸ਼ੈਲਸੁਤਾ ਰਾਮ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥੧-੩੬-
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ:
ਸਮਨ੍ਯੁਰਸ਼ਪਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾ । ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਵਾਰਿਤਾ ਚਾਹਂ ਸਂਗਤਾ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮ੍ਯਯਾ ॥੧-੩੬-
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲੱਗੀ, 'ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਸੀ—'
ਅਪਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵੇषੁ ਦਾਰੇषੁ ਨੋਤ੍ਪਾਦਯਿਤੁਮਰ੍ਹਥ । ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਯੁष੍ਮਾਕਮਪ੍ਰਜਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਪਤ੍ਨਯਃ ॥੧-੩੬-
'ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਿਸ਼ਕੰਨਿਆ ਰਹਿਣ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਪृਥਿਵੀਮਪਿ । ਅਵਨੇ ਨੈਕਰੂਪਾ ਤ੍ਵਂ ਬਹੁਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ॥੧-੩੬-
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਧਰਤੀ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣੀ, ਤੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਂ।'
ਨ ਚ ਪੁਤ੍ਰਕृਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਮਤ੍ਕ੍ਰੋਧਕਲੁषੀਕृਤਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮੇਧੋ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਮਨਿਚ੍ਛਤੀ ॥੧-੩੬-
ਤੇਰੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੇਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪੀਡਿਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ ਸੁਰਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਾਮ ਦਿਸ਼ਂ ਵਰੁਣਪਾਲਿਤਾਮ੍ ॥੧-੩੬-
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪ ਆਤਿष੍ਠਤ੍ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਗਿਰੇਃ । ਹਿਮਵਤ੍ਪ੍ਰਭਵੇ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ॥੧-੩੬-
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਏष ਤੇ ਵਿਸ੍ਤਰੋ ਰਾਮ ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਨਿਵੇਦਿਤਃ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਪ੍ਰਭਵਂ ਚੈਵ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ॥੧-੩੬-
ਹੇ ਰਾਮ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਲੱਖਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਗੰਗਾ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਸੁਣ।
thumb|ਸਪ੍ਤਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਇਹ ਸੱਤੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਪ੍ਯਮਾਨੇ ਤਦਾ ਦੇਵੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਸੇਨਾਪਤਿਮਭੀਪ੍ਸਨ੍ਤਃ ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਾਗਮਨ੍ ॥੧-੩੭-
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲਈ ਸੈਨਾਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਤਾਮਾ ਕੋਲ ਆਏ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸੁਰਾਰਾਮ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ ॥੧-੩੭-
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗੀ ਸਮੇਤ, ਭਗਵਾਨ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯੇਨ ਸੇਨਾਪਤਿਰ੍ਦੇਵ ਦਤ੍ਤੋ ਭਗਵਤਾ ਪੁਰਾ । ਸ ਤਪਃ ਪਰਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਮ ਸਹੋਮਯਾ ॥੧-੩੭-
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਦਤ੍ਰਾਨਨ੍ਤਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਸਂਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਵਿਧਾਨਜ੍ਞ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਃ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ ॥੧-੩੭-
ਹੁਣ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੋ।
ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ ਮਧੁਰੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥੧-੩੭-
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ੍ਵਾਸੁ ਪਤ੍ਨਿषੁ । ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਨਮਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ॥੧-੩੭-
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸਾਫ ਤੇ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਯਮਾਕਾਸ਼ਗਙ੍ਗਾ ਚ ਯਸ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੇਨਾਪਤਿਮਰਿਂਦਮਮ੍ ॥੧-੩੭-
ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨਗੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਦੁਹਿਤਾ ਮਾਨਯਿष੍ਯਤਿ ਤਂ ਸੁਤਮ੍ । ਉਮਾਯਾਸ੍ਤਦ੍ਬਹੁਮਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ॥੧-੩੭-
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰੇਗੀ, ਉਹ ਉਮਾ ਵਲੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਤਾਮਹਮਪੂਜਯਨ੍ ॥੧-੩੭-
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰਮਂ ਰਾਮ ਕੈਲਾਸਂ ਧਾਤੁਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਨਿਯੋਜਯਾਮਾਸੁਃ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ ॥੧-੩੭-
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਉੱਚੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ।