ਸਹ ਤਾਰਾਙ੍ਗਦਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸਹਸਾ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਕਪਿਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਹਨੂਮਾਨ, ਤਾਰਾ ਤੇ ਅੰਗਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਲਦੀ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਤੁ ਦੂਰਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤੈਃ ਕਪਿਸਤ੍ਤਮੈਃ। ਤਤੋ ਵਿਚਿਤ੍ਯ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਸ੍ਯ ਗੁਹਾਸ਼੍ਚ ਗਹਨਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੂਰ ਤੱਕ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਖੋਜਿਆ।
ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਨਦੀਦੁਰ੍ਗਾਨ੍ ਸਰਾਂਸਿ ਵਿਪੁਲਦ੍ਰੁਮਾਨ੍। ਵृਕ੍ਸ਼षਣ੍ਡਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ ਵਨਪਾਦਪਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਲੇ, ਝੀਲਾਂ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਾਗਾਂ, ਪਹਾੜ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪੌਦੇ ਖੋਜੇ।
ਅਨ੍ਵੇषਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਨ ਸੀਤਾਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵੀਰਾ ਮੈਥਿਲੀਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਲੱਭਿਆ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਮੈਥਲੀ, ਸੀਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਤੇ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੋ ਮੂਲਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯਪਿ। ਅਨ੍ਵੇषਮਾਣਾ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਨ੍ਯਵਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਹ
ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਵਾਨਰ ਜੜਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਖਾਂਦੇ, ਤੇ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਟਿਕਦੇ ਰਹੇ।
ਸ ਤੁ ਦੇਸ਼ੋ ਦੁਰਨ੍ਵੇषੋ ਗੁਹਾਗਹਨਵਾਨ੍ ਮਹਾਨ੍। ਨਿਰ੍ਜਲਂ ਨਿਰ੍ਜਨਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਗਹਨਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਵੱਡੀ ਤੇ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਸੀ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਪਾਣੀ ਰਹਿਤ, ਸੁੰਞੀ, ਖਾਲੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ।
ਤਾਦृਸ਼ਾਨ੍ਯਪ੍ਯਰਣ੍ਯਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਯ ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਾਃ। ਸ ਦੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦੁਰਨ੍ਵੇष੍ਯੋ ਗੁਹਾਗਹਨਵਾਨ੍ ਮਹਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਐਸੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਖੋਜ ਲਏ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਵੀ ਵੱਡੀ, ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਤਤੋ ਦੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ। ਦੇਸ਼ਮਨ੍ਯਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਕੁਤੋਭਯਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਔਖੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਯਤ੍ਰ ਵਨ੍ਧ੍ਯਫਲਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਪੁष੍ਪਾਃ ਪਰ੍ਣਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਨਿਸ੍ਤੋਯਾਃ ਸਰਿਤੋ ਯਤ੍ਰ ਮੂਲਂ ਯਤ੍ਰ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਥੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਿਅਰਥ ਸੀ, ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ, ਪੱਤੇ ਨਹੀਂ; ਦਰਿਆ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਜੜਾਂ ਲੱਭਣ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀਆਂ।
ਨ ਸਨ੍ਤਿ ਮਹਿषਾ ਯਤ੍ਰ ਨ ਮृਗਾ ਨ ਚ ਹਸ੍ਤਿਨਃ। ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਵਾਪਿ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਨਗੋਚਰਾਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਮੱਝਾਂ ਹਨ, ਨਾ ਹਿਰਣ, ਨਾ ਹਾਥੀ; ਨਾ ਸ਼ੇਰ, ਨਾ ਪੰਛੀ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ।
ਨ ਚਾਤ੍ਰ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਨੌषਧ੍ਯੋ ਨ ਵਲ੍ਲ੍ਯੋ ਨਾਪਿ ਵੀਰੁਧਃ। ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਪਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਥਲੇ ਯਤ੍ਰ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯਃ ਫੁਲ੍ਲਪਙ੍ਕਜਾਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਨਾ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਨਾ ਬੇਲਾਂ, ਨਾ ਘਾਹ; ਕੇਵਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਦਮਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖਰ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਪੱਤੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾਃ ਸੁਗਨ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਮਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਕਣ੍ਡੁਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਤਪੋਧਨਃ
ਉਹ ਪੋਖਰ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਨ, ਪਰ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ; ਉਥੇ ਕੰਡੂ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਸੀ।
ਮਹਰ੍षਿਃ ਪਰਮਾਮਰ੍षੀ ਨਿਯਮੈਰ੍ਦੁष੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਣਃ। ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਨੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬਾਲਕੋ ਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਦਸ ਸਾਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਣष੍ਟੋ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਾਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਤੇਨ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾ ਸ਼ਪ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹਦ੍ਵਨਮ੍
ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਮਹਾ-ਮੁਨੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਕਾਨਨਾਨ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਗਿਰੀਣਾਂ ਕਨ੍ਦਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਬਿਨਾ ਆਸਰਾ, ਔਖਾ, ਤੇ ਜਾਨਵਰ-ਪੰਛੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਖੋਜੋ।
ਪ੍ਰਭਵਾਣਿ ਨਦੀਨਾਂ ਚ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਤਤ੍ਰ ਚਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਾਪਸ਼੍ਯਞ੍ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖੋਜੀਆਂ; ਪਰ ਉਥੇ ਵੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ।
ਹਰ੍ਤਾਰਂ ਰਾਵਣਂ ਵਾਪਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣਃ। ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤੁ ਤਂ ਭੀਮਂ ਲਤਾਗੁਲ੍ਮਸਮਾਵृਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਭੀਮਕਰ੍ਮਾਣਮਸੁਰਂ ਸੁਰਨਿਰ੍ਭਯਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾ ਘੋਰਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ੈਲਮਿਵਾਸੁਰਮ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜਗ੍ਹਾ, ਜੋ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਨਿਡਰ ਦੈਤ ਦੇਖਿਆ।
ਗਾਢਂ ਪਰਿਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍। ਸੋऽਪਿ ਤਾਨ੍ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨष੍ਟਾਃ ਸ੍ਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਬਲੀ
ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗੂ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ ਹੋ!"
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਂਗਤਮ੍। ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਹਸਾ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੋऽਙ੍ਗਦਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮੁੱਕਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵੱਜ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਵਣੋऽਯਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਲੇਨਾਭਿਜਘਾਨ ਹ। ਸ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਾਭਿਹਤੋ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਚ੍ਛੋਣਿਤਮੁਦ੍ਵਮਨ੍
ਅੰਗਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਸਮਝ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਅਸੁਰੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ ਭੂਮੌ ਪਰ੍ਯਸ੍ਤ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਃ। ਤੇ ਤੁ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸੇ ਵਾਨਰਾ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ
ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗੂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਉਗਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਵਨ੍ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰਮ੍। ਵਿਚਿਤਂ ਤੁ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਕਾਨਨੌਕਸਃ
ਉਹ ਦੈਤ ਦੇ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਜਿੱਤੂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਜੀ।
ਅਨ੍ਯਦੇਵਾਪਰਂ ਘੋਰਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰਮ੍। ਤੇ ਵਿਚਿਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਖਿਨ੍ਨਾ ਵਿਨਿष੍ਪਤ੍ਯ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਤੁ ਨਿषੇਦੁਰ੍ਦੀਨਮਾਨਸਾਃ
ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਖੋਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਰ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਖੋਜ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
thumb|ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਉਨੰਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਅਥਾਙ੍ਗਦਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਾਨਰਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਚਃ
ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਵਨਾਨਿ ਗਿਰਯੋ ਨਦ੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਗਹਨਾਨਿ ਚ। ਦਰੀ ਗਿਰਿਗੁਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਚਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤਤਃ
ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਔਖੇ ਤੇ ਘਣੇ ਥਾਂ, ਖੱਡਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾਵਾਂ — ਸਭ ਥਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੋਜ ਲਈ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਜਾਨਕੀ ਨ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਤਥਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋऽਪਹਰ੍ਤਾ ਚ ਸੀਤਾਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦੁष੍ਕृਤੀ
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਖੋਜਿਆ, ਉੱਥੇ ਜਾਨਕੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੀ। ਨਾ ਹੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਮਾੜਾ ਦੈਤ ਦਿੱਸਿਆ।
ਕਾਲਸ਼੍ਚ ਨੋ ਮਹਾਨ੍ ਯਾਤਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਸ਼ਾਸਨਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਹਿਤਾ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਕੜੀ ਆਗਿਆ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੋਜੋ।
ਵਿਹਾਯ ਤਨ੍ਦ੍ਰੀਂ ਸ਼ੋਕਂ ਚ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚੈਵ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਵਿਚਿਨੁਧ੍ਵਂ ਤਥਾ ਸੀਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਆਲਸ, ਦੁਖ ਤੇ ਉਠੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਐਸੇ ਖੋਜ ਕਰੋ ਕਿ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਸ ਜਾਵੇ।