ਅਤਿਬਲ ਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਸ੍ਤਵਾਹਂ ਹਰਿਵਰ ਵਿਕ੍ਰਮ ਵਿਕ੍ਰਮੈਰਨਲ੍ਪੈਃ। ਪਵਨਸੁਤ ਯਥਾਧਿਗਮ੍ਯਤੇ ਸਾ ਜਨਕਸੁਤਾ ਹਨੁਮਂਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ
ਤੇਰੀ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤੇਰੇ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ੌਰ ਤੇ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।
thumb|ਪਞ੍ਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਚਾਲੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਚਾਲੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਾਹੂਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਲਵਗਾਨ੍ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ। ਸਮਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਜਾ ਰਾਮਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏਵਮੇਤਦ੍ ਵਿਚੇਤਵ੍ਯਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਤਦੁਗ੍ਰਸ਼ਾਸਨਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਹਰਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਿਆਂ ਨੇ ਖੋਜਣਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੜੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜੋ।
ਸ਼ਲਭਾ ਇਵ ਸਂਛਾਦ੍ਯ ਮੇਦਿਨੀਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ। ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨ੍ਯਵਸਤ੍ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਟिड਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਕੇ ਤੁਰ ਪਏ, ਜਦ ਕਿ ਰਾਮ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਸਰਵਣ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਂ ਮਾਸਂ ਸੀਤਾਧਿਗਮਨੇ ਕृਤਃ। ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਤੁ ਦਿਸ਼ਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਗਿਰਿਰਾਜਸਮਾਵृਤਾਮ੍
ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਨਿਯਤ ਮਹੀਨਾ ਉਡੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਉਥੇ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਜਦ ਕਿ ਸੋਹਣੀ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਤੁਰਨ ਲਈ ਚੁਣੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਸਹਸਾ ਵੀਰੋ ਹਰਿਃ ਸ਼ਤਬਲਿਸ੍ਤਦਾ। ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਯਯੌ ਵਿਨਤੋ ਹਰਿਯੂਥਪਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਹਾਦਰ ਵਾਨਰ ਸ਼ਤਬਲੀ ਜਲਦੀ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਤੇ ਵਿਨਤਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤਾਰਾਙ੍ਗਦਾਦਿਸਹਿਤਃ ਪ੍ਲਵਗਃ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਾਚਰਿਤਾਮਾਸ਼ਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਹਰਿਯੂਥਪਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਤਾਰਾ, ਅੰਗਦ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਗਸਤ ਮুনি ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਚ ਦਿਸ਼ਂ ਘੋਰਾਂ ਸੁषੇਣਃ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਹਰਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਦਿਸ਼ਂ ਵਰੁਣਪਾਲਿਤਾਮ੍
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਸ਼ੇਣ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਡਰਾਵਣੀ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦੇ ਰਖਵੇਂ ਹੇਠ ਸੀ, ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੋ ਰਾਜਾ ਚੋਦਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਤਥਮ੍। ਕਪਿਸੇਨਾਪਤਿਰ੍ਵੀਰੋ ਮੁਮੋਦ ਸੁਖਿਤਃ ਸੁਖਮ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਭੇਜ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦਾ ਬਹਾਦਰ ਸਰਦਾਰ, ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸਂਚੋਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਃ। ਸ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਦਿਸ਼ਮਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਤ੍ਵਰਿਤਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਰੁਖ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਨਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚੋਨ੍ਨਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਨ੍ਤੋ ਧਾਵਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਵਿਨਦਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਚੀਕਦੇ, ਗੂੰਜਦੇ, ਗੱਜਦੇ, ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ।
ਏਵਂ ਸਂਚੋਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਃ। ਆਨਯਿष੍ਯਾਮਹੇ ਸੀਤਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਸ਼੍ਚ ਰਾਵਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਅਸੀਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗੇ ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੇ।'
ਅਹਮੇਕੋ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਵਣਮਾਹਵੇ। ਤਤਸ਼੍ਚੋਨ੍ਮਥ੍ਯ ਸਹਸਾ ਹਰਿष੍ਯੇ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
'ਜੇ ਰਾਵਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਵੇਪਮਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਮੇਣਾਦ੍ਯ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤਿ। ਏਕ ਏਵਾਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਤਾਲਾਦਪਿ ਜਾਨਕੀਮ੍
'ਜੇਕਰ ਉਹ ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਥਿਰ ਰਹਿਣਾ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਵਿਧਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਦਾਰਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਗਿਰੀਨ੍। ਧਰਣੀਂ ਦਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਗਰਾਨ੍
'ਮੈਂ ਰੁੱਖ ਢਾਹ ਦਿਆਂਗਾ, ਪਹਾੜ ਚੀਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਧਰਤੀ ਫਾੜ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲਾ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਅਹਂ ਯੋਜਨਸਂਖ੍ਯਾਯਾਃ ਪ੍ਲਵੇਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸ਼ਤਯੋਜਨਸਂਖ੍ਯਾਯਾਃ ਸ਼ਤਂ ਸਮਧਿਕਂ ਹ੍ਯਹਮ੍
'ਮੈਂ ਯੋਜਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।'
ਭੂਤਲੇ ਸਾਗਰੇ ਵਾਪਿ ਸ਼ੈਲੇषੁ ਚ ਵਨੇषੁ ਚ। ਪਾਤਾਲਸ੍ਯਾਪਿ ਵਾ ਮਧ੍ਯੇ ਨ ਮਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯਤੇ ਗਤਿਃ
'ਚਾਹੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਜਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਇਤ੍ਯੇਕੈਕਸ੍ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਵਾਨਰਾ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਾਃ। ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਹਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
thumb|षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੪-
ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛਿਆਲੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਗਤੇषੁ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਰਾਮਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਥਂ ਭਵਾਨ੍ ਵਿਜਾਨੀਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵੈ ਮਣ੍ਡਲਂ ਭੁਵਃ
ਜਦ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਇਲਾਕਾ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ?'
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਰਾਮਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰਣਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਵਚੋ ਮਮ
ਫਿਰ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।'
ਯਦਾ ਤੁ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਂ ਨਾਮ ਦਾਨਵਂ ਮਹਿषਾਕृਤਿਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਕਾਲਯਤੇ ਵਾਲੀ ਮਲਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਾਲੀ ਨੇ ਡੂੰਡੁਭੀ ਨਾਂ ਦੇ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਮਹਿਸ਼ ਦੀ ਆਕਾਰੀ ਸੀ, ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਿषੋ ਮਲਯਸ੍ਯ ਗੁਹਾਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਵਿਵੇਸ਼ ਵਾਲੀ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਮਲਯਂ ਤਜ੍ਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਮਹਿਸ਼ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਵਾਲੀ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਗੁਹਾਦ੍ਵਾਰਿ ਵਿਨੀਤਵਤ੍। ਨ ਚ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਤੇ ਵਾਲੀ ਤਦਾ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਗਤੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਪਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੰਘ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਵਾਲੀ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆਇਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜਵੇਗੇਨ ਆਪੁਪੂਰੇ ਤਦਾ ਬਿਲਮ੍। ਤਦਹਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸ਼ੋਕਵਿषਾਰ੍ਦਿਤਃ
ਫਿਰ, ਖੂਨ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਵਗ ਨਾਲ, ਗੁਫਾ ਭਰ ਗਈ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਭਰਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥਾਹਂ ਗਤਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੁ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਨਿਹਤੋ ਗੁਰੁਃ। ਸ਼ਿਲਾ ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਾ ਬਿਲਦ੍ਵਾਰਿ ਮਯਾ ਕृਤਾ
ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਭਟਕ ਗਈ, ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਵੱਡੀ ਪੱਥਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਅਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਿਤੁਂ ਮਹਿषੋ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ। ਤਤੋऽਹਮਾਗਾਂ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤੇ
ਹੁਣ ਮਹਿਸ਼ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸੁਮਹਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਰਾਂ ਚ ਰੁਮਯਾ ਸਹ। ਮਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਸਾਮਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੇ ਤਾਰਾ ਅਤੇ ਰੁਮਾ ਨਾਲ, ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਜਗਾਮ ਤਤੋ ਵਾਲੀ ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ। ਤਤੋऽਹਮਦਦਾਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਗੌਰਵਾਦ੍ ਭਯਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ
ਫਿਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਡਰ ਤੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।